စိတ်တွေသည် တိမ်မှာဆွဲသည့် အရုပ်တွေလို စက္ကန့်မျှသာ ဆွဲလိုက်၊ ပျောက်လိုက်၊ ပြောင်းသွားလိုက်နှင့် ။ သူမ မရှိတော့ဘူးဆိုသည့် ကျွန်တော့် အနာဂတ်ကို တွေးရင်း တစ်ယောက်ထဲ ကြေကွဲနေရသည့် အခိုက်အတန့် ။ သေသည်အထိ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် လက်ကိုမြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားမှာပါဆိုသည့် သူမ၏ ကတိစကားတွေ သည် အရက်ပြန် တောင် အငွေ့ပြန်တာ ကြာဦးမည် ။
"ခေး .. ကို နှင့် အဲ့ကောင်ဘယ်သူကို ရွေးမှာလည်း"
သူမ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ စဥ်းစားနေဟန်ဖြင့် အဖြေက ရှိပြီးသားပုံနယ်။
"သူ့ကို .. ရွေးတယ်"
နှစ်ပေါင်းများစွာတည်ရှိခဲ့သည့် သံယောဇဥ်သည် လ ပိုင်းလေးမျှ သူမ ပက်သက်နေခဲ့သည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က အနိုင်ယူသွားသည်တဲ့လား။
သူမအတွက် နောက်ဆုံး ခက်ခဲသည့် ရွေးချယ်ခြင်းတွေကြားထဲက ကျွန်တော့်ကို ထားသွားမည့် လမ်းကိုပဲ သူမ ထပ်မံ ရွေးချယ်သွားခဲ့သည်။ ကံမကုန်ရင် ပြန်ဆုံကြမယ် ဆိုသည့် အခွင့်အရေးလည်း မရှိသလို ကျွန်တော်သည် သေလူ တစ်ယောက်လို သူမ အနားက ခွဲခွာပေးရတော့မည်။ သေကွဲကွဲတာထက် ရှင်ကွဲက .. ဘယ်ကမ္ဘာ ဘယ် နှစ်နှစ်ကြာဦးမည် မသိပေ။ ကျွန်တော့် စိတ်တွေ ရူးသွားသည် အထိ အနှောက်ယှက်ခံရတော့မည်။
အချစ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့လို့ အချစ်တွေ အားလုံးပေးခဲ့လိုကခြင်းသည် နောက်ဆုံး အချစ်ရူး နဲ့ ပြသာနာကောင် အဖြစ် သူမ ဘဝထဲမှ ရှုံးနိမ့်စွာ ဆုတ်ခွာပေးရသည့် အချစ်ရှုံးသမား ဘဝအဖြစ်လား ။
တောင်းဆိုချင်သည့် ဆန္ဒလေးတခုသာ ပြည့်စေမယ်ဆိုလျှင် သူမ ပေးခဲ့သည့် ကတိစကားတွေအတိုင်း ဘာတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် သေတဲ့အထိ ကျွန်တော့် လက်ကလေး ဆွဲကိုင်ထားစေချင်သည်။
အရာရာသည် သဗ္ဗေ သတ္တာ ကမ္မသကာ ပင် မဟုတ်ပေလား။
" ကိုး အတွက် ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက် မွေးပေးမယ်နော်" ဆိုသည့် သူမ၏ စကားသံများ ကြားယောင်လျက် ...
"ခု အဲ့ကလေးက .. အရွယ်ရောက်ပြီးသား ကလေးလား ... ခေး ရယ်" .... ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment