လွမ်းတယ်ဗျာ ...
'ဘာကို .. လွမ်းသလဲလို့ မေးရင်'
လွမ်းသလဲလို့ မေးတဲ့ ခင်ဗျာ ရဲ့ အသံကိုကြားပြီး ကျွန်တော် လွမ်းတာပဲ။ ကျွန်တော့် အဖြေအပေါ် မျက်ခုံးကြီးကျုံပြီး ပြန်ကြည့်တဲ့ ခင်ဗျာ ရဲ့ အမှုအရာကို လွမ်းမိတာပါပဲ။ အော် .. သဘောကျ ရမ်းသွမ်းသွေးလိုက်မိတဲ့ ခင်ဗျာရဲ့ အပြုံးကိုမြင်ပြီး ထပ်လွမ်းမိပြန်တာပါပဲ။
ဒီလို နေခြည်ဖြာနေတဲ့ နံနက်ခင်းပေါ့ .. လေအေးတစ်ချက် အဝေ့မှာကပိုကယိုဖြစ်သွားတဲ့ ခင်ဗျာလေးရဲ့ ဆံပင်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် လွမ်းရပြန်တယ်။ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ခင်ဗျာလေးရဲ့.. နဖူးပြင်လေးကို ကြည့်ပြီးလည်း လွမ်းရပြန်ပြီပေါ့။ ခေါင်းလေးမော့ပြီး နေကြာပန်းလေးလို နေရောင်ရှိတဲ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလို့ .. အားရပါးရ ပါးစပ်လေးဟလို့ ရယ်နေတဲ့ခင်ဗျာလေးအမူအရာက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို သိပ်ကို လှလို့ပေါ့။ ဒါကိုမြင်လိုက်မိတဲ့ ကျွန်တော်က ဘာကိုလွမ်းမှန်းမသိ လွမ်းရတာပါပဲ။
တခါတစ်ခါ လှစ်ခနဲပေါ်သွားတဲ့ အပြိုင်ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ခင်ဗျာလေးရဲ့ လမင်းကြီး နှစ်စင်း အလှကို ကြည့်ပြီးတော့လည်း လွမ်းမိတာပါပဲ။ ဘာမဆိုင်ညာ မဆိုင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မိတော့ .. ကောင်းကင်က လမင်းကြီးကလည်း ပြုံးပြီး ပြန်ကြည့်လို့ .. လ ခြင်းပြိုင်ရင်တောင် ခင်ဗျာလေးရဲ့ လနှစ်စင်းက ပိုထွန်းလင်းပြီး လှပပါပေတယ်။ ဒါကိုတွေးမိပြီးလည်း လွမ်းရတာပဲပေါ့။ ရေတွင်းထဲက လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေခြင်းထက် .. ကျွန်တော့်လက်တစ်ကမ်းက လမင်းကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရင်ပဲ ပိုကောင်းမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတာပါပဲ။ ဒီလို စဉ်းစားမိတဲ့အခါ ထပ်လွမ်းမိရပြန်တာပါပဲဗျာ။
ဘာမှ သေချာမသိပဲ နိုင်ငံရေးအကြောင်းတွေဆွေးနွေးငြင်းခုန် နေကြတဲ့ စကားဝိုင်းကို သွားကြည့်မိတဲ့အခါလည်း ‘ကိုကိုရေ အပျင်းပြေတယ်ကွ’ လို့ပြန်ပြောတဲ့ သူမျက်နှာဘေးလေးကိုလည်း လွမ်းမိတယ်။ ကျွန်တော်က သူမ နဲ့ ပက်သက်ရင် ဒီမိုကရေစီ စနစ်ကျင့်သုံးရမယ် ။ သူကတော့ ကျွန်တော့် အပေါ် အာဏာရှင်စနစ် ကျင့်သုံးမယ်။ အသုံးစားရိတ်နဲ့ပက်သက်ရင် အရင်းရှင်ဝါဒကို လက်ကိုင်ထားမယ်တဲ့။ မိသားစုလေးတစ်ခုဖြစ်လာရင်တော့ အော်တိုကရေစီ စနစ်နဲ့ ထိန်းသိမ်းမယ်ဆိုပဲ။ ဒီလို မဟာအကြံကြီးမားတဲ့ သူမရဲ့ ပြောဆိုပုံလေးကို ကြည့်ပြီးတော့လည်း လွမ်းရပြန်တာပါပဲ။
အလွမ်းဆိုသည်က ဆန်းကြယ်သား ၊ အခြားသူတွေ ပျော်ပြုံးရယ်နေတာကို တွေ့နေရင်တောင် သူတို့ ရယ်ပြုံးနေတာကိုမြင်ပြီး သူမရဲ့ ပြုံးဟန်လေးကို ပြန်လည်မြင်ယောင်မိပြီး လွမ်းရပြန်တယ်။ ဓါတ်ကြိုးပေါ်က၊ သစ်ကိုင်းပေါ်က၊ ကောင်းကင်ပြာပြာ တိမ်ဖြူဖြူအောက်နားကနေ ယှဉ်ယှက်ပျံနေကြတဲ့ ငှက်မောင်နှံတွေမြင်တိုင်း တစ်ချိန်ကတို့တတွေလည်း ဒီလိုပါပဲလိုပြောရင်း လွမ်းနေရပြန်တာပါပဲ။ အလွမ်းဆိုတာ သယ်လည်းခက်တယ်ကိုးနော် ။ စွယ်တော်ပင်မြင်လည်း လွမ်းရ၊ ရေပြင်ကျယ်ကျယ်ကြီးမြင်လည်း လွမ်းရ၊ လမ်းဘေး ပင်စည်အောက်က ခုံတန်းလေးတွေ မြင်ရရင်လည်း လွမ်းရပြန်တယ်။ ဘစ်ကားကြပ်ကြပ်မြင်ရင်လည်းလွမ်းရတယ်၊ တခါတုန်းက ခရေပင်လမ်းက ဖြတ်သွားတုန်း ခရေပင်တန်း အောက်တွေမှာ အလျှိုလျှိုရပ်ထားကြတဲ့ ကားတွေကို မြင်ပြန်ရင်လည်း လွမ်းရပြန်တယ်။ ဗိုလ်တစ်ထောင်ကမ်းနားမှာ စင်ယော်တွေကိုကြည့်ပြီး လွမ်းတယ်၊ ဒလ နဲ့ ရန်ကုန် စုန်ဆန် ကူးနေကြတဲ့ လှေငယ် လေးတွေကိုကြည့်ရင်းလည်း လွမ်းနေရပြန်တယ်။ ဘာမှဆိုင် ညာမဆိုင် အကြော်ဆိုင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်က ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးငွေ့လေးတွေကိုကြည့်ပြီးလည်း လွမ်းရပြန်တာပေါ့။
အလွမ်းဆိုတာ တိုက်ဆိုင်မှ လွမ်းလိုက်တာကွာဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်တော် ငြင်းရမလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် အလွမ်းဆိုသည်က သူမ ဘေးမှာရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ။ ချစ်စိတ်တွေ၊ သတိရစိတ်တွေ၊ လွမ်းစိတ်တွေသည် အချိန်ပြည့်ပါပဲ တိုက်ဆိုင်သည့်အကြောင်းအရာမရှိပဲ အသက်ရှုတိုင်းကို ဖြစ်နေခြင်းပါ။ စက္ကန့်အမျှ ဖြစ်ပျက်တွေကြားထဲမှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်မရှိပဲ တည်ရှိနေခြင်းကိုက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွမ်းတွေပေါ့။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
