ရန်ကုန်မြို့၊ ပန်းဆိုးတန်းလမ်းရဲ့ အဆောက်အဦးဟောင်းတစ်ခုကြားထဲမှာ 'ဦးဘိုးသစ်' ရဲ့ နာရီပြင်ဆိုင်လေး ရှိတယ်။ ဆိုင်ခန်းက ကျဉ်းကျဉ်းလေး၊ နံရံတွေမှာတော့ အချိန်အမျိုးမျိုးကို ပြနေတဲ့ နာရီပေါင်း ရာကျော် ချိတ်ဆွဲထားတယ်။ ဆိုင်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီ ticking မြည်နေတဲ့ အသံတွေက အချိန်တစ်ခုကို ရပ်တန့်ထားသလို ခံစားရစေတယ်။
ဦးဘိုးသစ်က နာရီပြင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူက 'အချိန်' ကို ပြန်ပြင်ပေးတဲ့သူ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းကို ပြင်ပေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက အချိန်ကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူတွေ၊ အချိန်တစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ နောင်တရနေတဲ့သူတွေကိုပဲ ကူညီပေးတယ်။
တစ်နေ့... မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းမှာ 'သဉ္ဇာ' ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဆိုင်ထဲကို ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတယ်။ သူမ လက်ထဲမှာတော့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ နာရီလက်ပတ်လေးတစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားတယ်။
"ဦးလေး... ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်ပြင်ပေးနိုင်မလား?"
ဦးဘိုးသစ်က သူ့ရဲ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အချိန်ဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး သမီး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ပြန်ရှာပေးလို့တော့ ရတယ်။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"
သဉ္ဇာက မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။
"ကျွန်မ... အချိန်ကို အရေးမပါတဲ့အရာတွေအတွက်ပဲ သုံးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ဘေးမှာ မရှိပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခရီးထွက်နေခဲ့တာ... အဲဒီအချိန်ကို ကျွန်မ အရမ်းပြန်လိုချင်တယ်။ အဖေ့အသံကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ကြားချင်တယ်..."
ဆိုင်ထဲက နာရီတွေအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသလိုပါပဲ။ ဦးဘိုးသစ်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
"အခုချက်ချင်း အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ မရဘူး သမီး။ ဒါပေမဲ့... 'မှတ်ဉာဏ်ရဲ့ အချိန်' ကိုတော့ ပြန်ဖော်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးဆီက တစ်ခုခုတော့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။ သမီးရဲ့ အနာဂတ်မှာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရ တစ်ခုခုကိုတော့ စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်..."
သဉ္ဇာ ခဏတာ စဉ်းစားတယ်။
"ရပါတယ်။ ကျွန်မအတွက် အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကလွဲရင် ဘယ်အရာကမှ ပိုအရေးမကြီးပါဘူး။"
ဦးဘိုးသစ်က သူမရဲ့ နာရီလက်ပတ်လေးကို ယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဆိုင်ရဲ့ အနောက်ဘက်က လျှို့ဝှက်တဲ့ အကန့်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတယ်။ နာရီစက်သံတွေ ပြန်မြည်လာတယ်။ ၅ မိနစ်၊ ၁၀ မိနစ်... အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
ဦးဘိုးသစ် ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ သူ့လက်ထဲမှာ နာရီလက်ပတ်လေးက အသစ်အတိုင်း ဖြစ်နေတယ်။
"ဒါကို ဝတ်ပြီး အဖေဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာကို သွားလိုက်ပါ။ အချိန်က အဲ့ဒီနေရာမှာ ၅ မိနစ်အတွက် ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်။"
သဉ္ဇာ အပြေးအလွှား ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ အဖေ ဆုံးခဲ့တဲ့ ဆေးရုံအခန်းလေးဆီ ရောက်တဲ့အခါ... တကယ်ပဲ အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားတယ်။ လူတွေ၊ ဆရာဝန်တွေ၊ အသံတွေ... အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အခန်းထဲမှာ သူမ အဖေတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်။ အဖေက အခုပဲ ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး သူမကို စောင့်နေတဲ့ပုံစံမျိုး။
သဉ္ဇာ အဖေ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။ အဖေက သူမကို ပြုံးပြပြီး
"ဘဝမှာ အဆိုးဆုံးက အချိန်မရှိတော့တာ မဟုတ်ဘူးသမီး... အချိန်တွေအများကြီး ရှိခဲ့ပါလျက်နဲ့ အနားမှာရှိတဲ့သူကို 'ချစ်တယ်' လို့ ပြောဖို့ မေ့နေခဲ့တာကမှ တကယ့်အဆိုးဆုံးပဲ။ အဖေ မရှိတော့တဲ့အခါ သမီးမှာ နောင်တတွေ ကျန်မနေခဲ့ပါစေနဲ့..."
၅ မိနစ် ပြည့်သွားတယ်။ အရာအားလုံး ပြန်လှုပ်ရှားလာတယ်။ သဉ္ဇာရဲ့ လက်ထဲက နာရီလက်ပတ်လေးက ရပ်တန့်သွားတယ်။ သူမ အဖေ ဆုံးသွားတဲ့အချိန်ကနေ သူမရဲ့ ဘဝသစ်ကို စတင်ဖို့အတွက် အချိန်ဟာ အသက်ဝင်လာတယ်။
သူမ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဆိုင်လေးက မရှိတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက နံရံမှာ 'အချိန်ဆိုတာ ပြန်ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုရှိနေတဲ့အချိန်ကို မြတ်နိုးပါ' ဆိုတဲ့ စာတန်းလေးပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
သဉ္ဇာ ပြုံးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် တစ်ခုခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပေမဲ့၊ သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ 'ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ' ကိုတော့ အချိန်ရဲ့ နက်နဲမှုထဲကနေ ပြန်ရှာတွေ့သွားခဲ့ပါပြီ။
သဉ္ဇာဟာ ဆိုင်ဟောင်းလေးနေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စာတန်းလေးကို ငေးကြည့်ရင်း နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထူးမှုကို ခံစားနေရဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘိုးသစ် ပြောခဲ့တဲ့ "အနာဂတ်က ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားက သူမရဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ အရိပ်တစ်ခုလို ဝဲပျံနေခဲ့တယ်။
အနာဂတ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုမမြင်နိုင်တဲ့ မြူနှင်းထူထပ်တဲ့ လမ်းတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘိုးသစ်လို 'အချိန်ပြင်ဆင်သူ' တစ်ယောက်အတွက်တော့ အနာဂတ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်တွေ ယှက်နွယ်နေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို ထင်ရှားနေခဲ့ပုံရပါတယ်။
သဉ္ဇာ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ဘာလဲ?
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
