** အရှင်သခင် **

 

အခန်း (၁) - အရှင်သခင်၏ ကမ္ဘာ

ကျွန်တော့်အမည်က ကျော်ဘ။ နာမည်ကတော့ ရှေးဆန်ဆန် ဗြုန်းဆိုကြားလိုက်ရင် လယ်ကွင်းထဲက တောင်သူဦးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အမည်လို့ ထင်စရာရှိပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကတော့ အဲဒီနာမည်နဲ့ တခြားစီပါ။ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်၊ ဗိုက်ကလေး အနည်းငယ်ပူနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို လူအများက 'အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်' လို့ လေးလေးစားစား ခေါ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အောင်မြင်ရုံတင် မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ဘုရားသခင်ပြီးရင် ဒုတိယမြောက် စီမံခန့်ခွဲသူ 'အရှင်သခင်' တစ်ပါးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ရုပ်ရည်ကတော့ နတ်သားပုံပြင်ထဲကလို မချောပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ သန့်ပြန့်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ နောက်ဆုံးပေါ် ကားအကောင်းစားနဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က နာရီအဖိုးတန်တွေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နေရာသွားသွား လူတကာ ငေးကြည့်ရတဲ့ လူဂုဏ်ထံ တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ပံ့ပိုးပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်က လူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေမှာလည်း ရက်ရက် ရောရော လှူဒါန်းတတ်သူမို့ မြို့မျက်နှာဖုံး ရပ်ကွက်လူကြီးတွေကအစ ကျွန်တော့် ကိုဆို ပြာပြာသလဲ ရှိကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခပ်ပြုံးပြုံး မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာတော့ ထိန်းချုပ်လိုစိတ် ပြင်းထန်တဲ့ အတ္တတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်က အသေးစိတ်သမား (Perfectionist) တစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်မှာတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘေးနားက လူတွေရဲ့ ဘဝကိုပါ ကျွန်တော်က စီမံပေးရမှ ကျေနပ်တာ။ ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ပြီ၊ ခင်ပြီဆိုရင် သူတို့အတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်ပါတယ်။ ငွေလိုရင် ငွေ၊ အလုပ်လိုရင် အလုပ်၊ ဆေးရုံတက်ရရင် အကောင်းဆုံးအခန်း... ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်တော်က စေတနာအပြည့်နဲ့ ပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စေတနာတွေရဲ့ တန်ဖိုးကတော့ 'ကျွန်တော့်စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ခြင်း' ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"မင်းတို့က ငါ့အရိပ်အောက်မှာ ရှိနေသရွေ့ ဘာမှမပူနဲ့၊ ငါပြောသလိုပဲ နေ၊ ငါပေးတာကိုပဲ ယူ" ဆိုတဲ့ မူဝါဒက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောရိုးပဲ။

ကျွန်တော့်အိမ်က အလုပ်သမားတွေဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ တန်းစီပြီး စောင့်နေရမယ်။ ကျွန်တော် သောက်မယ့် ရေဖန်ခွက်ကအစ ဘယ်နေရာမှာ ရှိရမယ်ဆိုတာ သတ်မှတ်ထားပြီးသား။ နည်းနည်းလေး လွဲချော် သွားရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဒေါသနဲ့ နီမြန်းလာတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့တွေ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တောင်းပန်ကြတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ကျေနပ်နေမိတတ်တယ်။ ဒါဟာ အာဏာရဲ့ အရသာပဲ မဟုတ်လား။

လူတွေက ပြောကြတယ်၊ "ငွေဟာ အရာရာကို မဖန်တီးနိုင်ဘူး" တဲ့။ အဲဒါ အလကား စကားပါ။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာမှာတော့ ငွေဟာ အရာရာပါပဲ။ ငွေရှိရင် အချစ်ကို ဝယ်လို့ရတယ်၊ သစ္စာတရားကို ဝယ်လို့ရတယ်၊ လူတွေကို ကျွန်လို ခိုင်းလို့ရတယ်။ ကျွန်တော်က လူယုတ်မာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်တော်က လူတွေကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ထားပေးတဲ့ 'အရှင်သခင်' တစ်ပါးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုရဲ့ လဲလှယ်နှုန်းကတော့ သူတို့ရဲ့ 'လွတ်လပ်ခွင့်' ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် မြတ်လေးကို စတွေ့တဲ့နေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ သူမရဲ့ နွမ်းပါးပေမယ့် စင်ကြယ်တဲ့ ရုပ်သွင်လေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက ဟိန်းခနဲ ထွက်လာတယ်။ 

"ဒီမိန်းကလေးကို ငါ့ရဲ့ လှောင်အိမ်ရွှေထဲမှာ အလှဆင်ထားရမယ်" 

ဆိုတဲ့ အသိက ချက်ချင်း ဝင်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ မိသားစု အခြေအနေ၊ သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ကျွန်တော် စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လူတစ်ယောက်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငွေနဲ့ ဖာထေး ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် စတာပါ။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို 'စေတနာရှင် ကျော်ဘ' လို့ မြင်နေကြချိန်မှာ မြတ်လေးတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာခဲ့ပါပြီ။ သူမ မသိတာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေတ္တာဆိုတာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေမယ့် ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်တယ် ဆိုတာပါပဲ။

အခန်း (၂) - ပျားရည်စက်များ

ကျွန်မနာမည်က မြတ်လေး။ လူ့လောကထဲကို ခြေစုံပစ်ဝင် လာက တည်းက 'ကံတရား' ဆိုတဲ့ ဒိုင်လူကြီးက ကျွန်မကို အနီကတ်ပြဖို့ပဲ ချောင်းနေသလား အောက်မေ့ရတယ်။ မိသားစုက ဆင်းရဲတာထက် ပိုတဲ့ 'မွဲတေမှု' ထဲမှာ ရုန်းကန်နေရသူတွေပါ။ အဖေက အလုပ်မရှိ၊ အမေက ဈေးရောင်းပေမယ့် အရင်းပြုတ်၊ မောင်နှမတွေကလည်း ကျောင်းနေအရွယ်တွေ။ အဲဒီလို အခြေအနေမှာ ကျွန်မလို အသားဖြူဖြူ၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အတွက် 'ရွေးချယ်စရာ' ဆိုတာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလိုပါပဲ။

ကျွန်မ ကျော်ဘနဲ့ စတွေ့တော့ သူက လူကြီးလူကောင်း ပီသလွန်းလို့ ကျွန်မတောင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရတယ်။ ကျွန်မဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုထဲကလို ပြောရရင်တော့ သူက "မင်းသားကြီးလိုလို၊ သူဌေးကြီးလိုလိုနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ အားကိုးရတဲ့ လူချမ်းသာကြီး" ပေါ့။

"ညီမလေး... ဘာမှမပူနဲ့၊ အစ်ကို ရှိတယ်"

အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ ငတ်မွတ်နေတဲ့သူ့အတွက် နတ်သုဒ္ဓါလိုပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချဉ်းကပ်ပုံက သိပ်ယဉ်ကျေးတာ။ တခြားလူတွေလို ချက်ချင်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တာမျိုး၊ ဖုန်းနံပါတ် တောင်းတာမျိုး မလုပ်ဘူး။ သူက 'ပျားရည်စက်' လေးတွေကို တစ်စက်ချင်း ချပြပြီး ကျွန်မကို မျှားတာ။ ဒီနေ့ မောင်လေးအတွက် ကျောင်းလစာ ပေးလိုက်တယ်၊ နောက်နေ့ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုး ကူညီတယ်၊ နောက်တစ်ပတ်ကျတော့ ကျွန်မအတွက် လန်းတဲ့ အဝတ်အ စားတွေ ရောက်လာပြန်ရော။

"အစ်ကိုက စေတနာနဲ့ ကူညီတာပါ၊ ဘာမှ ပြန်မတောင်းပါဘူး" တဲ့။

အောင်မယ်လေး... အဲဒီ စေတနာဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပျားရည်ထက်တောင် ချိုသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျားရည်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို စေးကပ်လာအောင် လုပ်နေမှန်း ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ သူဖန်တီးပေးတဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ဘဝတွေကြားမှာ ကျွန်မက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ 'ကျော်ဘ' ဆိုတဲ့ အရှင်သခင်ကို မှီခိုရတဲ့ နွယ်ပင်လေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ကျော်ဘက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခါတလေကျရင် သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ ချစ်လို့ ကြည့်တာထက် "ဒါ ငါဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးပဲ" လို့ ကြည့်တဲ့ အရသာမျိုး။ ကျွန်မကလည်း မိသားစုရဲ့ စားဝတ်နေရေးဆိုတဲ့ အနာဂတ်ကို ငဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အဲဒီအကြည့်တွေကို 'မေတ္တာ' လို့ပဲ အတင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခဲ့မိတယ်။

တစ်ညမှာတော့ သူက ကျွန်မကို ကားပေါ်တင်ပြီး မြို့ပြင်က ခြံကြီးတစ်ခြံထဲ ခေါ်သွားတယ်။ ခြံထဲမှာ ခမ်းနားလိုက်တဲ့ အိမ်ကြီး၊ ပရိဘောဂတွေကအစ ပြောင်လက်နေတာပဲ။

"ဒါ မြတ်လေးအတွက်ပဲ... မြတ်လေး ဒီမှာနေ၊ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး၊ အစ်ကို့ကိုပဲ ပြုစုရင် ရပြီ"

သူ့အသံက အမိန့်ပေးသံ မပါပေမယ့် ငြင်းဆန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကြီးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လေထုက တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေသလို ခံစားရတယ်။ "နာရီလက်တံတွေက ပုံမှန်ထက် နှေးကွေးသွားပြီး၊ လေထုထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အငွေ့ အသက်တွေက ဖုံးလွှမ်းနေသလိုမျိုး" ပေါ့။

ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်မကတော့ ပျားရည်တွေရဲ့ အချိုဓာတ်မှာ ယစ်မူးရင်း၊ ရွှေလှောင်အိမ်တံခါးကို ကိုယ်တိုင် တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာခဲ့မိပြီ ဆိုတာပါပဲ။ ကျော်ဘကတော့ ကျွန်မရဲ့ နောက်နားမှာ ရပ်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုး။

"မြတ်လေး... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ မြတ်လေးက ဘုရင်မပဲ၊ ဒါပေမဲ့... အစ်ကိုကတော့ မြတ်လေးရဲ့ အရှင်သခင်ပေါ့"

သူက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးလေးကို အသာအယာ ဖိညှစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အထိအတွေ့က ချစ်စရာကောင်းပေမယ့် စိမ့်ခနဲ အေးသွားစေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျားရည်ဆမ်းခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးပြီး၊ ထိန်းချုပ်မှုရဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက စတင် လွှမ်းမိုး လာခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၃) - လှောင်အိမ်တံခါး

မင်္ဂလာဒုံဘက်က ကျော်ဘပိုင်တဲ့ အိမ်ကြီးက ခမ်းနားလိုက်တာမှ ဝင်ဒါမီယာက သူဌေးအိမ်တွေအတိုင်းပါပဲ။ ခြံဝင်းက ကျယ်ကျယ်၊ မြက်ခင်းက စိမ်းစိမ်း၊ ခြံထဲမှာ စိုက်ထားတဲ့ ပန်းပင်တွေကအစ 'ကျော်ဘ' ဆိုတဲ့ အရှင်သခင်ရဲ့ အမိန့်ကို ကြောက်လို့ ဖူးပွင့်နေရသလား အောက်မေ့ရတယ်။ ခြံစောင့်၊ အိမ်ဖော်နဲ့ မီးဖိုချောင်ကူတဲ့သူတွေ အားလုံးက ကျွန်မ မြတ်လေးကို မြင်တာနဲ့ "မမလေး... မမလေး..." နဲ့ ပြာပြာသလဲ ရှိကြတာပေါ့။

ကြည့်စမ်း... ကျွန်မဘဝက ရုတ်တရက်ဆိုသလို 'ကံကောင်းခြင်း' လက်ဆောင်တွေ ရလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အခေါ်အဝေါ်တွေ၊ အဲဒီ ဂရုစိုက်မှု တွေကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ လိုနေသလိုပဲ။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ 'လွတ်လပ်ခွင့်' ပါပဲ။

ကျော်ဘက ကျွန်မကို ဒီအိမ်ထဲ ထည့်ထားပြီးကတည်းက စည်းကမ်းတွေ တစ်ပုံကြီး ထုတ်တော့တာပဲ။

"မြတ်လေး... အပြင်သွားချင်ရင် အစ်ကို့ကို အရင်ပြောရမယ်။ ကားဆရာက အမြဲ လိုက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

"မြတ်လေး... ဘယ်သူနဲ့မှ ဖုန်းအကြာကြီး မပြောနဲ့၊ အစ်ကို စိတ်ပူတယ်"

"မြတ်လေး... ဒီဝတ်စုံလေးက ပိုလှတယ်၊ ဒါပဲ ဝတ်ပါ"

အစပိုင်းမှာတော့ "ဪ... သူ ငါ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ" လို့ ထင်မိခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြာလာတော့ အဲဒီ 'ဂရုစိုက်မှု' တွေက ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးတစ်စလို ဖြစ်လာတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို 'Remote Control' နဲ့ ထိန်းချုပ်နေတဲ့အလားပါပဲ။ ကျွန်မ ဘာစားရမယ်၊ ဘယ်အချိန် အိပ်ရမယ်၊ ဘယ်သူ့ကို ပြုံးပြရမယ်ဆိုတာအစ သူကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးချင်နေတာ။

ကျွန်မတွေးမိတယ် "နာရီလက်တံတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကျဉ်းထောင်ရဲ့ သံတိုင်တွေလို ဖြစ်လာသလိုမျိုး"။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မအတွက် အရာရာ ပြည့်စုံနေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကတော့ တံခါးမရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေသလို ခံစားရတယ်။ ကျော်ဘက အလုပ်က ပြန်လာတိုင်း ကျွန်မကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ ဖက်နမ်းတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ဆီကရတဲ့ အနံ့က ငွေနံ့နဲ့ အတ္တနံ့တွေ ပေါင်းစပ်နေသလိုပဲ။

"မြတ်လေး... မင်း မိသားစုအတွက်လည်း အစ်ကို အကုန်စီစဉ်ပေး ထားပြီးပြီ။ မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုတော့ဘူး"

သူက ကျွန်မကို အဲဒီစကားနဲ့ပဲ ခဏခဏ ချော့တတ်တယ်။ ဆိုလိုတာကတော့ "ငါ မင်းမိသားစုကို ကျွေးထားတာမို့၊ မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ" လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောနေ တာပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ပြုံးပြရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အပြုံးတွေက ကျော်ဘရဲ့ အလိုကျ ပြုလုပ်ပေးရတဲ့ 'အရုပ်တစ်ရုပ်' ရဲ့ အပြုံးမျိုး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ခြံဝင်းထဲက သံတံခါးကြီးဆီကို လျှောက်သွားမိတယ်။ အပြင်လောကမှာ လူတွေ သွားလာနေတာ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေ အော်ဟစ်နေတာတွေကို မြင်ရတယ်။ အဲဒီ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဝတွေက ကျွန်မရဲ့ ဒီ 'လှောင်အိမ်ရွှေ' ထဲက ဘဝထက် ပိုပြီး အသက်ဝင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် တံခါးက အပြင်ကနေ သော့ခတ်ထားတယ်။

"မမလေး... အရှင်သခင်က အပြင်မထွက်ဖို့ မှာထားပါတယ်"

ခြံစောင့်ရဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို အေးစိမ့်သွားစေတယ်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ လှပတဲ့ အိမ်ကြီး မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အဆင့်မြင့်လှတဲ့ 'လှောင်အိမ်' တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်ကတော့ ကျွန်မကို ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားတော့မှာ။

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်နဲ့အတူ အမုန်းတရား သေးသေးလေးတစ်ခုက စတင် မြစ်ဖျားခံလာခဲ့တယ်။ "ငါ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထွက်ပြေးရမလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပိုပြီး ကြီးထွားလာ ခဲ့ပါတော့တယ်။