** ထောင်ချောက် ကွန်ယက် **

အခန်း (၄) - အောင်သူရနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ကျွန်မရဲ့ လှောင်အိမ်ရွှေထဲမှာ နေ့ရက်တွေက နာရီလက်တံတွေအတိုင်းပဲ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ကျော်ဘကတော့ ခါတိုင်းလိုပဲ အလုပ်ကပြန်လာရင် ကျွန်မကို "အချစ်ဆုံး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ချုပ်နှောင်ထားဆဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မအတွက် လမ်းသစ်တစ်ခုကို ဖောက်ပေး လိုက်သလား အောက်မေ့ရတယ်။

အိမ်ရှေ့က ပန်းခြံလေးထဲမှာ ပန်းအိုးတွေ လာစီပေးဖို့ ကျော်ဘက လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တယ်။ သူ့နာမည်က အောင်သူရတဲ့။ ဝတ္ထုထဲကလို ဇာတ်လိုက်ကျော် လေးတွေလိုပဲ ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိပြီး ညိုချောလေးပေါ့။ သူက ကျွန်မတို့လို မြို့ကြီးသားတွေရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေ မရှိဘူး။ စကားပြောရင်လည်း အားနာတတ်ပြီး တည့်တည့်တိုးတိုးပဲ ပြောတတ်တယ်။

"မမလေး... ဒီပန်းအိုးက ဒီမှာထားရင် ပိုလှမယ် ထင်တယ်ဗျ"

သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ အသံလေးက ကျော်ဘရဲ့ အမိန့်ပေးသံ တွေကြားမှာ နားဝင်ချိုစရာ တေးသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူနဲ့ စကားစပြော ဖြစ်တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို မသိရှာဘူး။ ကျွန်မကို ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ ကံကောင်းလွန်းတဲ့ 'အရှင်သခင်မ' လို့ပဲ ထင်နေတာ။

"အောင်သူရ... နင့်ဘဝက သိပ်လွတ်လပ်တာပဲနော်"

ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် သူက ခေါင်းကုတ်ပြီး ရယ်တယ်။ 

"လွတ်လပ်တာတော့ လွတ်လပ်ပါတယ် မမလေးရယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားဝတ်နေရေးကတော့ ရုန်းကန်နေရတာပေါ့" တဲ့။ 

သူ့ရဲ့ အဲဒီ 'ရုန်းကန်ရတဲ့ လွတ်လပ်မှု' ကို ကျွန်မ သိပ်အားကျမိတယ်။ ကျွန်မအဖြစ်က... "ရွှေနန်းတော်ထဲက လူက လမ်းဘေးက ဖုန်တောကို ငေးကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချနေရတဲ့ အဖြစ်" မျိုးပေါ့။

ကျွန်မတို့ ခဏခဏ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြင်ပလောကရဲ့ အကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်။ ကားမှတ်တိုင်က လူတိုးတဲ့အကြောင်း၊ လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဟာသတွေအကြောင်း... အဲဒီစကားတွေက ကျွန်မ အတွက်တော့ လှောင်အိမ်တံခါး ကြားကနေ မြင်ရတဲ့ ကောင်းကင်ပြာလေး လိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြည်နူးစရာ အချိန်လေးတွေက သိပ်မကြာ လိုက်ပါဘူး။ ကျော်ဘက အိမ်ကို စောစောပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ခြံထဲ ဝင်လာတာနဲ့ လေထုက ချက်ချင်းပဲ အေးစိမ့်သွားတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနား ရောက်ရင် ကျောထဲစိမ့်ကနဲ အေးသွားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပေါ့။ 

ကျော်ဘက ကျွန်မနဲ့ အောင်သူရ စကားပြောနေတာကို မြင်သွားတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မ သတိထား မိလိုက်တယ်။ သူကတော့ အပြင်ပန်းမှာ ပြုံးနေဆဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက သွေးအေးလွန်းတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုး။

"မြတ်လေး... ပန်းပင်တွေအကြောင်း စိတ်ဝင်စားနေတာလား"

သူ့အသံက အေးစက်စက်နဲ့ လေးလံနေတယ်။ သူ အောင်သူရကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်က "ငါ့ပိုင်နက်ထဲကို ကျူးကျော်တဲ့ ကောင်" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။ အောင်သူရကတော့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်တွေ ခပ်သွက်သွက် လုပ်နေတော့တယ်။

အဲဒီညမှာ ကျော်ဘက ကျွန်မကို ပိုပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတယ်။ 

"မြတ်လေး... အစ်ကိုကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်နဲ့၊ ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်နဲ့၊ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား... အစ်ကို စိတ်မရှည်တတ်တာ" တဲ့။

ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အောင်သူရနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းက ကျွန်မအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ ဒါဟာ ကျော်ဘရဲ့ အတ္တမီးကို ပိုပြီး တောက်လောင်စေတဲ့ လောင်စာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ ပြီလား။ ကျွန်မ အောင်သူရအတွက် စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးလာမိပါတော့တယ်။

အခန်း (၅) - အရှင်သခင်၏အပြန်

ထိုနေ့က မိုးကလည်း အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးဦးကျကာလမို့ လေထုက စေးကပ်ကပ်နှင့် အသက်ရှူရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေ၏။ ကျွန်မ မြတ်လေးတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း အပြင်က ပန်းခြံလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အောင်သူရကတော့ ကျော်ဘ မရှိခိုက်မို့ ခပ်သွက်သွက် ကလေး အလုပ်လုပ်နေရှာသည်။ သူက ရိုးသားလွန်းတော့ ကျွန်မတို့ကြားက အခြေအနေကို 'အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမား' ထက် ပိုမတွေးတာ သိသာပါသည်။

"မမလေး... ဒီညနေ မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်ဗျ၊ ကျွန်တော် ပန်းအိုးတွေ အမိုးအောက် ရွှေ့ထားလိုက်မယ်"

သူ့အသံက အေးဆေးသည်။ ဆရာသုမောင် ဝတ္ထုထဲကလိုပင် လောကကြီးကို ရိုးရိုးသားသား ရင်ဆိုင်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံမျိုး။ ကျွန်မ ခေါင်းငြိမ့်ပြ လိုက်စဉ်မှာပင် ခြံရှေ့မှာ ကားဟွန်းသံ တစ်ချက် မြည်သွားသည်။

"တီး... တီး..."

အဲဒီအသံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ခဏရပ်သွားစေသည်။ ကျော်ဘ ပြန်လာပြီ။ ခါတိုင်းထက် စောပြီး ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ "နာရီလက်တံတွေက ရုတ်တရက် အရှိန်မြန်လာပြီး အန္တရာယ်တစ်ခုဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသလိုမျိုး" ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျော်ဘ ကားပေါ်က ဆင်းလာပုံက ခါတိုင်းလို မဟုတ်။ ခြေလှမ်းတွေက ပြတ်သားလွန်းနေပြီး မျက်နှာကလည်း ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို တည်တင်းနေသည်။ သူ ခြံထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ အောင်သူရကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ အဲဒီအကြည့်က လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်တော့မယ့် အကြည့်မျိုး။

"အော်... ပန်းဆရာလေးက မပြန်သေးဘူးလား"

ကျော်ဘရဲ့ အသံက ပြုံးနေသလိုလိုရှိပေမယ့် အောက်ကနေ အဆိပ်တွေ တက်လာ နေသလိုပဲ။ အောင်သူရကတော့ ပြာပြာသလဲနှင့် နှုတ်ဆက်ရှာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ... မိုးရွာမှာမို့ ပန်းအိုးလေးတွေ သိမ်းပေးနေတာပါ"

ကျော်ဘက ကျွန်မဆီကို လျှောက်လာပြီး ပုခုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။ ကျွန်မ ပုခုံးသားလေးတွေ နာသွားပေမယ့် မျက်နှာကိုတော့ မပျက်အောင် ထိန်းထားရသည်။ သူက ကျွန်မကို နမ်းလိုက်ပေမယ့် မျက်လုံးတွေ ကတော့ အောင်သူရဆီမှာ။

"မြတ်လေး... မင်းက ပန်းတွေကို သိပ်ချစ်တာပဲနော်၊ ဒါမှမဟုတ်... ပန်းစိုက်တဲ့သူကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား"

အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ အောင်သူရ မျက်နှာလေး ဖြူလျော်သွားတာကို ကျွန်မ မြင်နေရသည်။

"ရှင်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျော်ဘ၊ ကျွန်မက ပန်းတွေကိုပဲ ကြည့်နေတာပါ"

ကျော်ဘက ဟားတိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရယ်သံက ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းလွန်းသည်။ သူက အောင်သူရဘက်ကို လှည့်ပြီး—

"မင်း အလုပ်တွေ ပြီးပြီမလား... ပြန်တော့။ နောက်ရက်တွေလည်း လာစရာမလိုတော့ဘူး။ ငါ့အိမ်မှာ ငါကိုယ်တိုင် ပန်းစိုက်တော့မယ်"

သူက အိတ်ထဲကနေ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ပြီး အောင်သူရရဲ့ ခြေရင်းကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ငွေစက္ကူတွေက ဖုန်တောထဲမှာ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဒါဟာ ငွေနဲ့ လူကို စော်ကားလိုက်တာပဲ။ အောင်သူရကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ငွေတွေကို ကောက်ပြီး ထွက်သွားရှာသည်။

အောင်သူရ ထွက်သွားတော့မှ ကျော်ဘက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ 'အရှင်သခင်' တစ်ယောက်ရဲ့ အငြိုးအတေးတွေက မီးလျှံတွေလို တောက်လောင်နေပြီ။

"မြတ်လေး... မင်း ငါ့ကို ကစားချင်တာလား။ ဒီအိမ်ထဲမှာ ငါ့အမိန့်မပါဘဲ ဘယ်အရာမှ မလှုပ်ရှားစေရဘူးလို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

သူက ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို လက်နဲ့ အားပါပါ ဆွဲမလိုက်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်တွေ လွှမ်းမိုးနေပေမယ့် အတွင်းစိတ်ကတော့ "ငါ ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး မနေနိုင်ဘူး" လို့ အော်ဟစ်နေမိပါတော့သည်။