~ ကျွန်တော်၏ အတွေးစများ ~

ကျွန်တော် နေမကောင်းကြောင်း . အဆင်မပြေကြောင်းတွေ  မပြောချင်ပါဘူး။ မျှော်လင့်ချက် မဲ့မဲ့ သွားသည့် ထရောမာ အပိုင်းအစတွေက ကျွန်တော်၏ အခန်းထဲသို့ မကြာခဏ လာလာလည်တတ်သည်လေ။ စိတ်အဆင်မပြေသည့် အခါအတိုင်း အလိုက်သတိ နဲ့ 'နေကောင်းရဲ့လား ..ထမင်းစားပြီးပီလား " တကူးတက မေးမည့် သက်ရှိနာမ်တရားတွေက မတွေ့မမြင်ရတာကြာပြီပေါ့။ အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာ ကျွန်တော့်ကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ရှောက်နေပေးသည့် ထိုင်ခုံ စိမ်းစိမ်းလေးက ကျွန်တော်၏ အဖော်ဖြစ်ပြီး အိပ်ယာထက်က ခေါင်းအုံး နှင့် ဖက်ခေါင်းအုံးတွေက ကျွန်တော်၏ စိတ်အတတ်အကျကို သည်းခံပေးသည့် ညီအကိုတွေပင်ဖြစ်သည်။  တစ်စုံတည်းရှိသော ဇွန်းခရင်း၊ တစ်လုံးတည်းရှိသော ကော်ဖီခွက် နှင့် တစ်ချပ်တည်းရှိသော ပန်းကန်ပြား တို့နှင့် တစ်ရက်တစ်ကြိမ်တော့  အဖော်မမဲ့စွာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူရှိကြသည်လေ။ 

အတွေးကမ္ဘာ ၊ အမှောင်ကမ္ဘာ မှာ နေ့နေ့ညည ကူးလူဖြတ်သန်းရင်း မကြာခဏ အကြည့်ချင်းဆုံမိတတ်သည့် နာရီ လေးတစ်လုံးလည်း ကျွန်တော့်မှာရှိသေးသည်။ အချိန်တွေခရီးသွားနေတာကို ကျွန်တော်သဘောကျသည်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာလည်း ကျွန်တော် သဘောကျသည်။ ကျွန်တော်၏ မကောင်းတဲ့အချိန်၊ အဆင်မပြေတဲ့အချိန် ၊ ဝမ်းနည်းနေတဲ့အချိန် တွေ ဒီနာရီလက်တံလေးက ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် သယ်ဆောင်သွားကြသည်လေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ပင်ပန်းလို့ သူခဏနားနေရင် ကျွန်တော့်မှာ နေမသိထိုင်မသာ ရပ်တန့်နေသည့် သူ၏လက်တံကိုကြည့်ပြီး သူကိုကယ်ဆယ်ဖို့ တစ်အိမ်လုံးမွှေနှောက် ကြေးပြား အစွန်းအထွက် ရှာဖွေရသည်က ကိုလံဘတ်စ် အမေရိကားတိုက်ကို ရှာဖွေရသလိုပင်။ သူ့ကို ကျွန်တော် အားဆေးလေး ပြန်လည်တိုက်ကျွေးသည့်အချိန်ဆိုလျှင်လည်း ရင်တမမ နှင့် သူ ပြန်လည် နိုးမထလာတော့မှာကို ကျွန်တော်ကြောက်မိသည်လေ။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ ၊ စက္ကန့်တံလေးများ တအိအိပုံမှန်လည်ပတ်သွားပုံကို ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ခြင်းဖြင့် ကျွန်တာ့်မှာ ၁၀ တန်းကို မောဒရေရှင်း ၆ ဘာသာနှင့် အောင်သည့်ကျောင်းသား တစ်ယောက်လို ပျော်မဆုံးပေါ့။ ဘီးတလ်ရဲ့ အိုလာဒီး .. အိုလာဒါး သိချင်းကို ဖွင့် သူနှင့် ကျွန်တော်တွဲ က ရသည့်ထိုအချိန်က ခဏတာ အပျော်ဆုံးချိန်လေး တစ်ခုတော့ ဖြစ်ခဲ့သည်လေ။ ကျွန်တော်သူ့ကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါသည်။ အရာအားလုံး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေသည့်အချိန်တွေမှာ တချပ်ချပ် နှင့် အနားမှာ သူရှိကြောင်း အဖော်လုပ်ပေးနေကြောင်း အသိပေးသည်လေ။ 

ခုတော့ ဒရမ်မာတွေ ရပ်သင့်သည့်အချိန်ရောက်ပြီလေ။ လူတိုင်း နေ့စဉ်ရှင်သန်နေရသည့် Suffering Life ကို ကျွန်တော်လွှတ်ချထားသင့်ပြီ။ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ရှင်သန်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘ၀ကိုလည်းစိတ်ကုန်သင့်ပြီ။ လူတွေရဲ့ စကားလုံးဝေါဟာရနောက်ကိုလိုက်ပြီး ဖြစ်လာတဲ့ Reaction နှင့် ညှိတွယ်မှုတွေကိုလည်း နားသင့်ပြီဖြစ်သည်။ ဘ၀ဆိုတာ သတ်မှတ်ထားသည့် Package တွေနှင့် လာကြတာမှမဟုတ်ပဲလေ။ လူတွေ၏ တခုတ်တရ အရေးတယူ ဂရုစိုက်ခြင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း များအား Give Up လုပ်ပြီး ဖန်ခွက်အလွတ်ထဲသို့ ကိုလိုချင်သည့်အရာများ ကိုယ်နှစ်သက်သည့်သူများအား ဂရုတစိုက်ပြန်ထည့်ပြီး အကြောင်းပြချက်နှင့် ရှင်သန်နေရသည့် လူတစ်ယောက်အဖြစ်မှ ရုန်းထွက်ရမည်လေ။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်