~ ကြိုးပြတ်နေခြင်း ~

 

ဘ၀တွေအကြိမ်ကြိမ်သေနေတဲ့သူတစ်ယောက်က ဘ၀တွေထပ်ထပ်သေတာ ဘာထူးဆန်းမှာမို့လည်း ။ သေဆုံးခြင်းကို အမှတ်တရတွေစိုက်ထူခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမှာ အခြားပန်းတွေ ပွင့်ဖို့ နေရာမရှိပါဘူးလေ။ အရေထူနေသည့် ကျရှုံးမှု နှင့် မထူးဆန်းတော့သည့် စွန့်ခွာ စွန့်လွှတ်မှုတို့က ထမင်းစားရေသောက်သလို နှလုံးသားက ခံနိုင်ရည်ရှိနေပါပြီ။ 

'အပ်လေး တစ်ချောင်း မင်းရင်၀မှာစိုက်ကြည့်စမ်းပါတဲ့' ... ဘက်ဘက်ရင်အုံတည့်တည့် ထိုးစိုက်ချလိုက်တယ်။ ကျော်ထင်အနော်ရထာ က သူရဲကောင်းရွေးချယ်သလိုပဲ .. ကျွန်တော် တစ်ချက်လေးမျှတွန့်မသွားခဲ့ပါ။ 

'ဓါးလေး တစ်ချောင်း ထပ်စိုက်ကြည့်မယ်တဲ့' ... ကျွန်တော့်ဘက်ဘယ်ရင်အုံ ထုတ်ချင်းပေါက်သွားတယ်။ အမေရိကန်တွေ နာဂါစာကီကို အနုမြူကြဲချသလိုပေါ့။ ဂျပန်ပြည်သူတွေ အမေရိကန်လေယာဉ်ကို မြင်တယ် .. ကြဲချလိုက်တာလည်းမြင်တယ် .. အချိန်က ၄၃ စက္ကန့်ပါပဲ။ မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုမြင်ပြီး အားလုံးနိဂုန်းချူပ်သွားကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို အစအဆုံးထိုင်ကြည့်နေသည့် လူသေ တစ်ကောင်လိုပါပဲ။   

နာကျင်စရာတွေက ပန်းနဲ့ ပေါက်သလို .. ဂွမ်းစလေးနဲ့ ထိလိုက်သလိုပါပဲ ။ နှလုံးသား နဲ့ ဦးနှောက်က အချိတ်အဆက်မမိတာကြာခဲ့ပြီ ။ ဒါကြောင့် နာကျင်တဲ့ဝေဒနာလည်း မသိသလို ၊ ကြင်နာခြင်းတွေလည်း မေ့လျော့နေခဲ့ပေါ့ ။ ကျွန်တော်က လူသားဆန်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပါ။ စိတ်တွေကတော့ ပျော်ပွဲစားထွက်နေလေ၏။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်