ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မြေနီကုန်းလမ်းဆုံဆိုတာ မြို့ပြရဲ့ အသက်ရှူသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ ကားဟွန်းသံတွေ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေရဲ့ ဆူညံသံတွေ၊ ညနေစောင်းရင် အိမ်ပြန်ဖို့ အလုအယက် ပြေးလွှားနေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ခြေသံတွေနဲ့ အမြဲတမ်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတတ်တယ်။ အဲဒီလမ်းဆုံရဲ့ ထောင့်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေတဲ့ ဒဂုံစင်တာ (Dagon Centre) ဟာလည်း ရန်ကုန်မြို့သားတို့အတွက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက အမှတ်တရများစွာ ရှိရာနေရာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခန့်ညားမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်၊ ဟိုးအရင် ၂၀၀၅ ခုနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကတော့ ယနေ့တိုင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကိန်းအောင်းနေဆဲဆိုတာ လူအနည်းငယ်သာ သတိထားမိကြပါတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်တော် မြေနီကုန်းနားမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားရင်း၊ အချိန်စောနေလို့ ဒဂုံစင်တာထဲ ဝင်လည်မိတုန်း ကြုံခဲ့ရတာပါ။ အချိန်က ညနေ ၄ နာရီခွဲလောက်၊ ကောင်းကင်ကြီးက မှိုင်းညို့နေပြီး မိုးရွာတော့မလိုလို အုံ့ဆိုင်းနေတယ်။ စင်တာထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အေးမြတဲ့ အဲကွန်းလေက ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုတယ်။ စျေးဝယ်စင်တာရဲ့ ပုံမှန် အငွေ့အသက်အတိုင်း သီချင်းသံသဲ့သဲ့၊ လူတွေရဲ့ စကားပြောသံတွေ၊ ပြီးတော့ အပေါ်ထပ်က ထွက်လာတဲ့ အစားအသောက်ဆိုင်တွေရဲ့ ရနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
ကျွန်တော် ပထမထပ်ကနေ ဒုတိယထပ်၊ အဲဒီကနေ တတိယထပ်ကို စက်လှေကားနဲ့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာခဲ့တယ်။ လူတွေက တရုန်းရုန်းနဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အထပ်ထပ်ကို လျှောက်ကြည့်နေမိတယ်။ တတိယထပ်ကို ရောက်တော့ အဝတ်အစားဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ရဲ့ ရှိုးကေ့စ်ထဲက အင်္ကျီလေးတစ်ထည်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါက ခေတ်ဟောင်းပုံစံ ပန်းရောင် တီရှပ်လေးတစ်ထည်ပါ။ ဆိုင်ထဲမှာ လူ သိပ်မရှိဘူး။ ဝန်ထမ်းကောင်မလေးတစ်ယောက်က ကောင်တာမှာ ငုံ့ပြီး စာရင်းလုပ်နေတယ်။
ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားပြီး အင်္ကျီတွေကို လိုက်ကြည့်နေတုန်း၊ ရုတ်တရက်... လေထုက တစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ စောစောက ကြားနေရတဲ့ စင်တာထဲက သီချင်းသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ ဖိနပ်သံတွေ အကုန်လုံး ရုတ်တရက် "ချက်" ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ နားထဲမှာတော့ အသက်ရှူသံလေးတောင် မကြားရတော့ဘဲ အင်မတန် ထူးဆန်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြီးက လွှမ်းမိုးသွားတယ်။
ကျွန်တော် အနောက်ကို လှည့်ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ... ဘေးက မှန်စင်ကြီးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ဝါးနဲ့ ဖြောင်းကနဲ ရိုက်လိုက်သလို အသံကြီး ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှန်ပေါ်မှာတော့ သွေးစွန်းနေတဲ့ လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ကို စီးကျနေတယ်။
လေထုက ရုတ်တရက် ထူထပ်ပြီး လေးလံလာတယ်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာသလိုပဲ။ "ဘာဖြစ်တာလဲ... မီးပြတ်သွားတာလား" လို့ တွေးမိပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်ဘက် စင်္ကြံလမ်းမှာ လူတွေက အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ လှုပ်ရှားမနေကြဘူး။ အားလုံးက သူတို့ ရပ်နေတဲ့ နေရာမှာပဲ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြတာ။ ကျွန်တော် ဆိုင်အပြင်ကို ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းပေါ် ရောက်သွားတဲ့အခါ အဲဒီလူအုပ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော့်သွေးတွေ အေးခဲသွားမတတ်ပါပဲ။ သူတို့အားလုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ပေါက်ပြဲနေပြီး၊ အသားတွေက လန်ကျနေတယ်။ အချို့မှာ ခေါင်းမပါဘူး၊ အချို့မှာတော့ လက်မပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း မီးလောင်ထားသလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ပေါက်ကွဲထားသလိုမျိုး စုတ်ပြဲနေတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ သွေးစက်တွေက အနီရောင်အစက်အပြောက်တွေလို တောက်တောက်ကျနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက... သူတို့က ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောနေသလိုမျိုး နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေကြတယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်ကြောက်နဲ့ အနားက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးကို တို့ကြည့်ဖို့ လက်ကမ်းလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဲဒီလူက မျက်နှာကို ၁၈၀ ဒီဂရီ လှည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို အားနဲ့ ဆွဲညှစ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွတ်ထွက်နေပြီး ပါးစပ်ကတော့ ဟောင်းလောင်းကြီး။ သူက "ပြေး... အခု ပြေးတော့..." လို့ အသံမထွက်ဘဲ အော်လိုက်သလိုမျိုး ပါးစပ်ကြီးကို ပြဲနေအောင် ဟလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ရုန်းထွက်ပြီး ပြေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက ကြမ်းပြင်မှာ ကပ်နေသလို လှုပ်လို့မရဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်နောက်ကျောကနေ အေးစက်စက် လေတစ်ချက် တိုးဝင်လာပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
"အစ်ကို... ဒီအင်္ကျီလေး လှလားဟင်။ ညီမ အမေနဲ့တွေ့ရင် ဝတ်ဖို့ ဝယ်မလို့..."
ကျွန်တော် တုန်တုန်ရီရီနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမ ဝတ်ထားတာက အဲဒီ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီလေး။ အင်္ကျီမှာ သွေးစက်တွေ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် သူမကတော့ မသိရှာဘူး။ သူမရဲ့ အပြုံးက နူးညံ့ပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်နှာက အသားအရေတွေက လန်ကျနေတော့ ကြည့်ရတာ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နေရာမှာ မရှိတော့ဘဲ မှောင်မိုက်နေတဲ့ တွင်းနက်ကြီးနှစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။
ရုတ်တရက်... စင်တာရဲ့ အမိုးပေါ်က မီးဆိုင်းကြီးက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်ကို ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျလာတယ်။ ဖန်ကွဲစတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာနားအထိ လွင့်စင်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်စင်တာလုံး တုန်ခါသွားစေမယ့် "ဒုန်း!!!" ဆိုတဲ့ ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ ဗုံးပေါက်ကွဲသံကြီး ပေါ်ထွက်လာတယ်။ အဲဒီအသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ နားစည်ကို ကွဲထွက်မတတ်ပဲ။ စင်တာတစ်ခုလုံး မှန်တွေ အားလုံး ကွဲအက်ကုန်တယ်။ မီးတွေ အကုန်ပြတ်သွားပြီး အမှောင်ထုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားတယ်။
အမှောင်ထဲမှာ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ငိုကြွေးသံတွေ၊ ဖန်ကွဲသံတွေက လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး" ဆိုတဲ့ အသံတွေက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော် အမှောင်ထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာနေတုန်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို အောက်ကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။
"ငါ့ကို ကူညီပါ... ငါ့ခြေထောက်တွေ မရှိတော့ဘူး..."
အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ခါးအောက်ပိုင်း မရှိတော့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သွေးအိုင်ထဲမှာ လူးလိမ့်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ဆွဲထားတာ။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြား ကန်ထုတ်ပြီး အရှေ့ကို ပြေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ ပိုပြီး ပျက်စီးနေပြီ။ သူမက လက်ညှိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ထိုးပြပြီး…
"မင်း... ငါ့နေရာမှာ နေခဲ့ရမယ်!"
သူမက ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို အားနဲ့ ညှစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ပူနွေးလာပြီး တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ... ကျွန်တော်ဟာ ဒဂုံစင်တာ တတိယထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ စောစောက စည်ကားနေတဲ့ ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ ပုံမှန် အငွေ့အသက်အတိုင်း သီချင်းသံသဲ့သဲ့၊ လူတွေရဲ့ စကားပြောသံတွေနဲ့ ပြန်ပြည့်နှက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နှိုးနေတယ်။
"ဟေ့ကောင်... ဘာဖြစ်တာလဲ။ လဲကျသွားလို့ ငါ လန့်သွားတာပဲ။ မင်း ဘုရားစာတွေ ရွတ်ပြီး အော်နေတာ"
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ လူတွေက စျေးဝယ်နေကြတယ်၊ ကလေးတွေက ပြေးလွှားနေကြတယ်။ ဘာအဖြစ်အပျက်မှ မရှိခဲ့သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါက စောစောက မိန်းကလေး ဝယ်ဖို့လုပ်နေတဲ့ အင်္ကျီလေးတစ်ထည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ အဲဒီအင်္ကျီ ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော် အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီပေါ်မှာ သွေးစက်တွေလိုမျိုး အစွန်းအထင်းတွေနဲ့၊ မီးလောင်ထားသလိုမျိုး စုတ်ပြဲနေတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကနေ သူငယ်ချင်းနဲ့ အတူ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။
အဖြစ်မှန်ကတော့ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၇ ရက်နေ့က ရန်ကုန်ရဲ့ နာမည်ကြီး စင်တာ ၃ ခုဖြစ်တဲ့ ဒဂုံစင်တာ၊ ဂျန်ရှင်း (မိုင်လန်း) နဲ့ ပုဇွန်တောင်ကထရိတ် စင်တာတွေမှာ ဗုံးပေါက်ကွဲမှုတွေ တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီနေ့က ပျော်ရွှင်စွာ ဈေးဝယ်နေတဲ့ လူငယ်တွေ၊ မိသားစုတွေ အများကြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရတာဟာ အဲဒီနေ့မှာ အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ စိတ်အာရုံတွေပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ဒီအကြောင်းအရာက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အတိတ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အတိတ်မှာတင် ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ တစ်ခါတလေ သူတို့က လက်ရှိထဲကို အချိန်မရွေး ပြန်ဝင်လာတတ်တယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ လှပတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ လူတွေက ပျော်ရွှင်နေကြပေမယ့်၊ မြေနီကုန်း လမ်းဆုံရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ အခုထိလည်း အဲဒီနေ့က ဗုံးသံတွေ၊ ငိုသံတွေက လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပါပဲ။ သင် ဒဂုံစင်တာကို သွားရင်တော့ သတိထားပါ... နောက်ကွယ်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို ဈေးဝယ်ဖို့ ကူညီခိုင်းနေတာမျိုး ကြုံခဲ့ရင် ဘယ်တော့မှ လှည့်မကြည့်ပါနဲ့။
ဒဂုံစင်တာကနေ ပြေးထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနိုင်တော့တယ်။ အပြင်ဘက် မြေနီကုန်းလမ်းဆုံရဲ့ အသံတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှပဆုံး တေးသွားတစ်ခုလိုပဲ။ ကားတွေရဲ့ ဟွန်းသံ၊ လူတွေရဲ့ စကားပြောသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် နစ်မြုပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားမိတဲ့ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီကတော့ အေးစက်ပြီး စိုစွတ်နေဆဲ။ အဲဒီအင်္ကျီပေါ်က သွေးစက်လိုလို၊ အညိုရောင် အစွန်းအထင်းတွေက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်အထိ ကူးစက်လာသလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော် တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားပြီး အိမ်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ တံခါးကို ခတ်ပြီး၊ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီကို အမှိုက်ပုံးထဲ အသာလေး ပစ်ချလိုက်တယ်။ "ဒါတွေက အိပ်မက်ပဲ... ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေတာ ဖြစ်မယ်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောရင်း ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ ရေကို အပူဆုံးထားပြီး ခေါင်းပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာ စောစောက ဒဂုံစင်တာထဲက မျက်နှာမဲ့မိန်းကလေးရဲ့ တွင်းနက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ထပ်ပေါ်လာတယ်။
ရေချိုးခန်း မှန်ပြင်မှာ ရေငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ကျွန်တော် မှန်ပြင်ကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်တဲ့အခါ...
မှန်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံရိပ်နောက်ကွယ်မှာ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီနဲ့ မိန်းကလေးက ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေက ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားပြီး သူမရဲ့ အသံက နားကပ်လျှက် တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။ "အစ်ကို... ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ..." ကျွန်တော် လန့်ပြီး နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ရေချိုးခန်း တံခါးက အသာလေး ပွင့်နေပြီး၊ အပြင်ဘက် အိပ်ခန်းထဲက အမှိုက်ပုံးဆီကနေ အင်္ကျီစုတ်ပြဲသံတွေ ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် ရေချိုးခန်းထဲကနေ တုန်တုန်ရီရီ ထွက်လာပြီး အိပ်ခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အမှိုက်ပုံးထဲက ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီက အမှိုက်ပုံးထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ အခန်းထောင့်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အဲဒီအင်္ကျီက ခင်းကျင်းထားသလိုမျိုး ဖြန့်ခင်းလို့။ အင်္ကျီရဲ့ ဘေးဘက်မှာတော့ သွေးစက်တွေက တစက်စက် ကျနေတယ်။
ကျွန်တော် အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ တံခါးဆီကို ပြေးသွားပေမယ့် တံခါးလက်ကိုင်က လှည့်မရတော့ဘူး။ အခန်းထဲက အလင်းရောင်တွေက တဖျတ်ဖျတ် ဖြစ်လာပြီး ပိတ်သွားတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားရတယ်။
"အစ်ကို... ညီမ အမေနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်။ အစ်ကိုလည်း လိုက်ခဲ့ပါဦး..."
သူမရဲ့ အသံက အခန်းထောင့်တိုင်းကနေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေတုန်း၊ ကုတင်အောက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ခြေချင်းဝတ်ကို ဆွဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။
"ကယ်ကြပါဦး!!! ဘယ်သူရှိလဲ!!!"
ကျွန်တော့်အသံက အခန်းပြင်ပကို မရောက်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းနံရံတွေကနေ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၇ ရက်နေ့က ကြားခဲ့ရတဲ့ ဗုံးပေါက်ကွဲသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။ အခန်းနံရံတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း အက်ကွဲလာပြီး အပြင်ဘက်မှာ ဒဂုံစင်တာရဲ့ ပြိုကျနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်အခန်းက ဒဂုံစင်တာရဲ့ တတိယထပ် အဝတ်အစားဆိုင်ထဲကို ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး။
ကျွန်တော် အသက်ရှူရ ကြပ်လာတယ်။ လေထဲမှာ မီးလောင်ထားတဲ့ အနံ့တွေ၊ သွေးညှီနံ့တွေက ပျံ့နှံ့နေတယ်။ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်မျက်နှာနားကို ကပ်လာတယ်။ သူမရဲ့ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းထဲကနေ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်။
အဲဒီညက နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကတော့... ဒဂုံစင်တာရဲ့ ဗုံးပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စဉ်မှာ သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေအားလုံး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပါ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ အကူအညီတောင်းသံတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
မနက်မိုးလင်းတော့ ကျွန်တော် အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊ သွေးစက်တွေနဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အစအနတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေအားလုံးမှာလည်း မီးခိုးနံ့တွေ စွဲကပ်နေတယ်။
ကျွန်တော် အခုထိ အဲဒီအိမ်မှာ မနေရဲတော့ဘူး။ ဒဂုံစင်တာရဲ့ အရိပ်တွေက ကျွန်တော့်ကို အခုထိ လိုက်နေတုန်းပဲ။ သင်တို့ရော... တစ်ခါတစ်ရံများ မိမိပစ္စည်းတွေ၊ အဝတ်အစားတွေကြားထဲမှာ ဘယ်နေရာကမှန်းမသိတဲ့ အရာဝတ္ထုဟောင်းလေးတွေ ရောက်နေတာကို သတိထားမိဖူးသလား? အဲဒါတွေက အတိတ်က ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အရာအားလုံးက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်ရောက်လာတိုင်း အဲဒီအခန်းက ပိုပြီး စိမ်းသက်လာတယ်။ နံရံတွေကနေ တစ်စုံတစ်ခုကို ကုတ်ဖဲ့နေတဲ့အသံ၊ အောက်ထပ်ကနေ တက်လာတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေကို ညတိုင်း ကြားနေရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်ဗီရိုပါ။
အဲဒီ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်လိုက်ပေမယ့်၊ နောက်ရက်မနက်မှာ အဲဒီအင်္ကျီက ကျွန်တော့်အဝတ်ဗီရိုထဲမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်လျက်သား ပြန်ရောက်နေတယ်။ အဲဒီအင်္ကျီကို ထပ်ပစ်လိုက်တိုင်း၊ နောက်တစ်နေ့မှာ သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ အင်္ကျီပေါ်က သွေးကွက်တွေက အခုဆိုရင် အစိုဓာတ်တောင် မပျောက်သေးဘူး။
တစ်ညတော့ ကျွန်တော် ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အင်္ကျီက မရှိတော့ဘူး။ "ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ပျောက်သွားပြီ" လို့ တွေးမိပြီး အနောက်ကို လှည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော့်မျက်နှာတည့်တည့်မှာ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာမဲ့ခေါင်းကြီးက အဝတ်ဗီရို တံခါးမှာ ချိတ်ဆွဲထားသလိုမျိုး တွဲလောင်းကျနေတယ်။ သူမရဲ့ လည်ပင်းနေရာကနေ သွေးတွေက ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကို ပူနွေးကနဲ စီးကျလာတယ်။ သူမရဲ့ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းကြီးထဲကနေ "အမေ... အမေ..." ဆိုတဲ့ အသံတွေက အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုလိုက်သလိုမျိုး အမှောင်ထုထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် နိုးလာတော့ အခန်းထဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က မီးခိုးငွေ့တွေ ထူထပ်ပြီး ပူလောင်နေတဲ့ အနံ့တွေ ရနေတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်နေတာ ဒဂုံစင်တာရဲ့ တတိယထပ် အဝတ်အစားဆိုင်ထဲမှာ။ ဒါပေမဲ့ အခုမြင်နေရတာက စျေးဝယ်စင်တာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အားလုံး ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ အဆောက်အဦးဟောင်းကြီး။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေက အော်ဟစ်ပြီး ပြေးလွှားနေကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ မေလ ၇ ရက်နေ့က လူတွေ။
ကျွန်တော် အဲဒီလူအုပ်ထဲမှာ မိန်းကလေးကို ရှာလိုက်တယ်။ သူမက အဲဒီ ပန်းရောင်အင်္ကျီလေးကို ကိုင်ပြီး မှန်ရှေ့မှာ စမ်းကြည့်နေတုန်းပဲ။ သူမကို နောက်ကနေ ဗုံးပေါက်ကွဲမယ့် အချိန်ကို သိနေတဲ့အတွက် "ပြေး! ဒီကနေ အဝေးကို ပြေးကြ!" လို့ အော်ပြောမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးပြတယ်။
"အစ်ကို... အချိန်က ရပ်သွားပြီလေ။ ကျွန်မတို့ ဘယ်ကိုမှ မသွားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကတော့ ပြန်သွားလို့ ရသေးတယ်..."
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက အေးစက်ပြီး အရိုးတွေနဲ့ မာကျောနေတယ်။ "ဒီအင်္ကျီလေးကို သိမ်းထားပေးပါ။ ဒါမှ ကျွန်မတို့ အမေ့ဆီ ရောက်နိုင်မှာ..." သူမ ပြောပြီးတာနဲ့ ဗုံးပေါက်ကွဲတဲ့အသံကြီးက အနီးကပ် ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး မီးခိုးငွေ့တွေကြားထဲ နစ်မြုပ်သွားတယ်။
နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်။ အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အကုန်ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။ မှန်တွေအားလုံးက အက်ကွဲနေပြီး၊ နံရံတွေပေါ်မှာ သွေးစာလုံးတွေနဲ့ "အချိန်မရှိတော့ဘူး" လို့ ရေးထားတယ်။
ကျွန်တော် အခန်းအပြင်ကို ထွက်ဖို့ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အိမ်ခန်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဒဂုံစင်တာရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းကြီး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှာ လူအုပ်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံးက တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျွန်တော့်ဆီကို လျှောက်လာနေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဒေါသနဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ တောင်းဆိုနေသလိုမျိုး။ အဲဒီအချိန်မှာ ပန်းရောင်တီရှပ်နဲ့ မိန်းကလေးက လူအုပ်ကြီးရဲ့ ရှေ့ဆုံးကနေ ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို အင်္ကျီတစ်ထည် ကမ်းပေးတယ်။
"အစ်ကို... ဝတ်ကြည့်မလား?"
သူမရဲ့ အသံက အခုတော့ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကို အရိုးရှည်ကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဆန့်တန်းလာတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကို ဆုတ်ပေမယ့် နောက်မှာ နံရံကပ်နေပြီ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရံလာကြတယ်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်တယ်။ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ ဘုရားစင်ရှေ့ကို ပြေးသွားပြီး ရှိသမျှ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ထွန်းညှိလိုက်တယ်။
"ငါ မင်းတို့ကို မကြောက်ဘူး! ငါ မင်းတို့ကို ကူညီချင်တာ!" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ အခန်းထဲက ဝိညာဉ်တွေအားလုံး ငြိမ်သက်သွားတယ်။ အလင်းရောင်တွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း အေးဆေးသွားတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ပေါ်လာပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အငွေ့အသက်တွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။ ပန်းရောင်အင်္ကျီနဲ့ မိန်းကလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပြုံးပြပြီး သူမရဲ့ အင်္ကျီကို လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုက်တယ်။
အခုတော့ အိမ်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ဒဂုံစင်တာမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်ဆိုးက အခုထိလည်း လူတွေရဲ့ အမှတ်တရထဲမှာ အနာတရတွေနဲ့ ကျန်နေသေးသလို၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း သူတို့ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ ဈေးဝယ်ချိန်မှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် အခုထိလည်း ဒဂုံစင်တာဘက်ကို ညဘက်ဆိုရင် မသွားရဲဘူး။ အဲဒီနေရာမှာတင် အချိန်တွေဟာ ၁၉၉၀ နဲ့ ၂၀၀၀ ခုနှစ်တွေကြားမှာ ရပ်တန့်နေဆဲလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။
သင်တို့ရော... ကိုယ့်ရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ဗီရိုထဲမှာ၊ တစ်ခါတလေ များ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီဟောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အမှတ်အသားမပါတဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ တွေ့ဖူးသလား? အဲဒါတွေက အတိတ်က ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို တွေ့ရင် ပစ်မပစ်ပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ခရီးကို သူတို့ဘာသာပဲ ဆက်လျှောက်ပါစေတော့။
ကျွန်တော် အခု ဒီဇာတ်လမ်းကို ရေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အိမ်မက်ဆိုးတွေ မမက်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... တစ်ခါတလေ လေထဲမှာ ပန်းရောင်တီရှပ်အင်္ကျီရဲ့ အနံ့လေး ရလာသလိုမျိုး ခံစားရရင်တော့ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်မိတာပါပဲ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment