~ စာတိုက်ပုံးအိုနှင့် မဖတ်ရသေးသော စာလွှာများ ~

    ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းမကြီးဘေး၊ လူသွားလူလာများပြီး ဆူညံလွန်းတဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုရဲ့ ထောင့်စွန်းမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ အနီရောင်စာတိုက်ပုံးအိုကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ချိန်က လူပေါင်းများစွာရဲ့ အလွမ်း၊ အဆွေး၊ သတင်းစကားတွေကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီစာတိုက်ပုံးဟာ အခုတော့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပစ်ထားခံရတဲ့ သက်မဲ့ဝတ္ထုတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။ အပေါ်ယံဆေးရောင်တွေ လွင့်စင်ပြီး သံချေးတွေက ပိုးထိထားတဲ့ အနာရာတွေလို နေရာအနှံ့ ပေါ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူမေ့ခံဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီစာတိုက်ပုံးအိုကြီးထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုတော့ ပုန်းခိုနေခဲ့တယ်။

'နွေဦး'။ သူမအတွက်တော့ ဒီစာတိုက်ပုံးဟာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ ပေါ်လာတဲ့ သက်တန့်တစ်ခုလိုပဲ။ သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်။

အပတ်တိုင်း စနေနေ့ ညနေစောင်းရင် နွေဦး ဒီစာတိုက်ပုံးရှေ့ကို ရောက်လာတတ်တယ်။ သူမလက်ထဲမှာတော့ သေသေချာချာ ထုတ်ပိုးထားတဲ့ စာအိတ်အပြာလေးတစ်အိတ် အမြဲပါတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ပေါ်မှာ လိပ်စာမပါ၊ အမည်လည်း မပါဘူး။ သူမက စာတိုက်ပုံးပေါက်လေးထဲ စာအိတ်ကို အသာအယာ ထည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတောင်းတတ်တယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက တုန်ယင်မှုလေးဟာ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတဲ့ တေးသွားတစ်ခုလိုပဲ။ သူမ ဘာတွေ ဆုတောင်းနေသလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို သတိရနေသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။

ကျွန်တော်ကတော့ လမ်းတစ်ဖက်က ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲကနေ သူမကို အမြဲငေးကြည့်နေမိသူပါ။

သူမကို ငေးကြည့်လာတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အမြဲကပ်တွယ်နေတဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေ၊ မျက်ဝန်းထဲက အားငယ်မှုတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ တစ်နေ့တော့ စပ်စုချင်စိတ်ထက် ပိုတဲ့ သနားခြင်းစိတ်နဲ့ သူမထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ စာတိုက်ပုံးနားကို သွားကြည့်မိတယ်။ စာတိုက်ပုံးက ဟောင်းနွမ်းလွန်းလို့ အောက်ခြေက ဟနေတယ်။ နွေဦးထည့်လိုက်တဲ့ စာအိတ်လေးဟာ အောက်ခြေကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို ကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် စာအိတ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ ခိုးကြည့်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပေမဲ့ မတော်တဆ ပွင့်သွားတဲ့ အထဲက စာသားအချို့ကို ဖတ်မိသွားတယ်။

"ကို... ဒီနေ့ ရန်ကုန်မှာ မိုးတွေ ရွာတယ်။ ကတ္တရာလမ်းပေါ်က မိုးနံ့တွေက ကို့ကို လွမ်းတဲ့အကြောင်း ပြောနေသလိုပဲ။ ကိုသာရှိရင် ကျွန်မကို ထီးလာမိုးပေးမှာပဲနော်။ အခုတော့... ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးတစ်ဖက်က အမြဲတမ်း စိုရွှဲနေတတ်တယ်။ ကို ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်လာမှာလဲ..."

ဒီစာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို အေးစိမ့်သွားစေတယ်။ သူမရဲ့ အလွမ်းတွေက ရန်ကုန်ရဲ့ မိုးရေတွေလိုပဲ အဆုံးမရှိဘူး။

တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်ရဲ့ ဆူညံသံတွေကနေ ဝေးရာ၊ မြို့ပြင်က "အမှတ်တရ ဥယျာဉ်" ဆိုတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုဆီ သူမ ရောက်သွားတယ်။ သစ်ပင်အိုတွေကြားက အုတ်ဂူတစ်ခုရှေ့မှာ သူမ ရပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ 'မိုးသန့်' ဆိုတဲ့ နာမည်လေး ရှိတယ်။

သူမ အိတ်ထဲက စာအိတ်ကိုထုတ်၊ အုတ်ဂူဘေးက သေတ္တာလေးထဲမှာ ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အုတ်ဂူကို ပွတ်သပ်ရင်း—

"ကိုရေ... ဒီတစ်ပတ်လည်း စာတိုက်ပုံးကတစ်ဆင့် ကို့ဆီ စာတွေ ပို့လိုက်ပြီနော်။ ကျွန်မရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို ကို ခံစားမိရဲ့လား? အဲဒီထဲ စာထည့်လိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း ကို့လက်ကို ကိုင်ထားရသလိုပဲ..."

ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပြီ။ သူမ လာပို့နေတာဟာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ချစ်သူဆီကို ပို့တဲ့ တစ်ဖက်သတ် လွမ်းဆွတ်မှုတွေပဲ။ သူမက ဒီအုတ်ဂူကို ရောက်ဖို့ ခွန်အားရအောင် စာတိုက်ပုံးလေးကို တံတားတစ်စင်းလို သဘောထားပြီး အသက်ဆက်နေတာပါ။ ကျွန်တော် အုတ်ဂူနားကို တိုးသွားမိတယ်။ သေတ္တာထဲက စာအိတ်အပြာလေးကို ဖတ်လိုက်မိတဲ့အခါ—

"ကို့ကို မမေ့ရက်တဲ့အကြောင်း ရေးနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ... ကျွန်မကို တကယ်နားလည်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်နဲ့ ကို ဆုံတွေ့ခွင့်ပေးပါလို့ ဆုတောင်းပေးပါဦး။ ကျွန်မ မောလှပြီ..."

အဲဒီညက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဟာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ မိုးဖွဲလေးတွေ တဖွဲဖွဲ ကျနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကော်ဖီဆိုင်က အပြန်မှာ စာတိုက်ပုံးအိုကြီးရှေ့မှာ ခေတ္တရပ်မိတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာတော့ စာအိတ်အဖြူလေးတစ်အိတ်။ ဒီစာဟာ နွေဦးအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့အတိတ်က 'မိုးသန့်' ဆီကို ရည်ညွှန်းပြီး ကျွန်တော် ရေးခဲ့တဲ့စာပါ။

သံချေးတက်နေတဲ့ စာတိုက်ပုံးပေါက်လေးထဲကို စာအိတ်လေး ထည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ "ဗြိ... ကနဲ" အသံဟာ တိတ်ဆိတ်တဲ့ညထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

"မိုးသန့်ရေ... နွေဦးကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ သူမရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို ကျွန်တော် အနားကနေ စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ တစ်ယောက်တည်း စိုရွှဲနေခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ပုခုံးတစ်ဖက်ကို ကျွန်တော် လုံခြုံအောင် မိုးပေးထားပါ့မယ်။ မင်းရဲ့နေရာကို အစားထိုးဖို့ မဟုတ်ဘဲ... မင်းမရှိတော့တဲ့ သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို ထမ်းပိုးပေးဖို့ပါ..."

ဒီစာဟာ စာတိုက်ပုံးအောက်ခြေကနေတစ်ဆင့် နွေဦးဆီကို တစ်နေ့နေ့မှာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်နေခဲ့တယ်။

နောက်တစ်ပတ် စနေနေ့မှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း နွေဦး ရောက်လာပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူမရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူမ စာထည့်ဖို့ စာတိုက်ပုံးဆီ အသွားမှာ ခြေလှမ်းတွေက တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။ စာတိုက်ပုံးထဲကို သူမရဲ့ စာအိတ်ပြာလေး ထည့်လိုက်တဲ့ခဏမှာပဲ အောက်ခြေကနေ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာအိတ်ဖြူလေး မြေပေါ်ကို လျောကျသွားတယ်။

နွေဦးက ကြောင်အိအိလေးနဲ့ အဲဒီစာကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ သူမ စာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ လမ်းတစ်ဖက်က ကော်ဖီဆိုင်ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ ပုခုံးလေးတွေ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမက မျက်ရည်တွေကြားကနေ လမ်းတစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေ ဆုံသွားတဲ့ အဲဒီခဏမှာပဲ လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူမအနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံရုံနဲ့တင် တစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကို တစ်ယောက်က နားလည်နေခဲ့ပါပြီ။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ဟာ ခင်မင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ အတိတ်ကို အတင်းအကျပ် မမေ့ခိုင်းခဲ့သလို၊ "မိုးသန့်" အကြောင်းကိုလည်း တစ်ခွန်းမှ မမေးခဲ့ဘူး။ အချိန်တွေက တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက ကော်ဖီဆိုင်မှာ အတူထိုင်ဖြစ်တာ၊ ရန်ကုန်လမ်းမတွေပေါ်မှာ စကားတွေ အများကြီးမပြောဘဲ လမ်းလျှောက်ဖြစ်တာကနေ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာခဲ့တယ်။

နွေဦးက သူမရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို ကျွန်တော့်ကို ဝေမျှလာတယ်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း သွားနေကျ "အမှတ်တရ ဥယျာဉ်" ဆီကို ကျွန်တော် အတူလိုက်သွားပေးဖြစ်တယ်။ သူမက မိုးသန့်ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ စာတွေဖတ်ပြနေချိန်မှာ ကျွန်တော်က အဝေးကနေ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေပေးတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်တော့ လွမ်းဆွတ်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော 'စာတိုက်ပုံး' အသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

ဒီလိုနဲ့ တစ်လလောက် ကြာသွားတဲ့ စနေနေ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ မိုးကတော့ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတုန်းပဲ။ နွေဦးနဲ့ ကျွန်တော် အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ အတူရပ်နေကြတယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ထူးခြားတာက နွေဦးရဲ့ လက်ထဲမှာ အမြဲတမ်းပါတတ်တဲ့ စာအိတ်အပြာလေး မပါလာတော့တာပါပဲ။

သူမက အုတ်ဂူပေါ်က 'မိုးသန့်' ဆိုတဲ့ နာမည်လေးကို လက်နဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို နာကျင်မှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။

"ကိုရေ... ကျွန်မ ဒီနေ့တော့ စာမရေးတော့ဘူးနော်။ ကို့ဆီ စာမပို့ဖြစ်လည်း ကျွန်မကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ အခု ကျွန်မအနားမှာ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိနေပြီမို့လို့ ကို စိတ်ချလက်ချနဲ့ အိပ်စက်နိုင်ပါပြီ..."

လို့တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ 

သူမ စကားအဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က သစ်ပင်အိုကြီးအောက်ကနေ သူမဆီသွားပြီး သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စီးဆင်းသွားတဲ့ နွေးထွေးမှုဟာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ခိုင်မာတဲ့ သက်သေပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဥယျာဉ်ထဲကနေ အတူတူ ထွက်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ မိုးသန့်ကို နှုတ်ဆက်သလို စာတိုက်ပုံးအိုကြီးကိုလည်း နှုတ်ဆက်ဖို့လေ။ လမ်းမကြီးဘေးက စာတိုက်ပုံးအိုကြီးနားကို ရောက်တဲ့အခါ နွေဦးက ခဏရပ်ပြီး စာတိုက်ပုံးကြီးကို ငေးကြည့်တယ်။

"ဒီစာတိုက်ပုံးလေးက ကျွန်မကို အရမ်းနာကျင်စေခဲ့သလို၊ အခုတော့ လမ်းပြပေးလိုက်သလိုပဲနော်" လို့ သူမက ပြောတယ်။

ကျွန်တော် သူမရဲ့ ပုခုံးလေးကို ဖက်ထားလိုက်ရင်း—

"အခုတော့ စာတွေ ထည့်စရာ မလိုတော့ဘူးနော် နွေဦး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့ ပြောချင်တဲ့ စကားတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောကြတော့မှာမို့လို့" လို့ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

မိုးစက်တွေက တဖျောက်ဖျောက်နဲ့ ကျလာတုန်း။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ နွေဦးရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်လုံးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထီးရိပ်အောက်မှာ လုံခြုံနေခဲ့ပါပြီ။ စာတိုက်ပုံးလေးဟာ အခုတော့ အသံတိတ်နေပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသံစဉ်တွေက ကျယ်လောင်စွာ တီးခတ်နေပါတော့တယ်။ အတိတ်ရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေဟာ အခုတော့ အနာဂတ်အတွက် လှပတဲ့ ခွန်အားတွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်