~ အသံတိတ် စန္ဒရားသမား ဦးဘိုးသက် ~

ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မိုးရာသီဟာ အမြဲတမ်းလိုလို အုံ့မှိုင်းမှိုင်း၊ စိုထိုင်းထိုင်း။ သံလမ်းဘေးက အိမ်ဟောင်းကြီးရဲ့ အပေါ်ထပ်အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတော့ အသက် (၇၀) ကျော် အဖိုးအို ဦးဘိုးသက်ဟာ ပန်းနာရင်ကျပ်ဝေဒနာကို အံတုရင်း ခက်ခဲစွာ အသက်ရှူနေရတယ်။ အခန်းနံရံတွေက ဆေးရောင်လွင့်ပြယ်ပြီး မိုးရေစိမ့်ဝင်ထားတဲ့ အကွက်အပြောက်တွေနဲ့ ပေကျံနေတယ်။ လေထုထဲမှာ စာအုပ်ဟောင်းနံ့၊ ဖုန်နံ့နဲ့ မှိုနံ့တွေ ရောပြွမ်းနေပေမဲ့ အဲဒီအခန်းပျက်ကြီးထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော သန့်ရှင်းတောက်ပနေတဲ့အရာကတော့ ကုတင်ဘေးက စားပွဲအိုလေးပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သစ်သားသေတ္တာအိုလေးပါပဲ။

ညိုမှောင်ပြီး ပြောင်လက်နေတဲ့ အဲဒီသေတ္တာလေးဟာ ဦးဘိုးသက်အတွက်တော့ သစ်သားခွံသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါဟာ သူ လူပျိုပေါက်ဘဝကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသမျှ၊ တီးခတ်ခဲ့ဖူးသမျှ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ စန္ဒရားကြီးတွေအားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ စုစည်းရာ အရပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်က ရန်ကုန်ရဲ့ အထင်ကရ ကဖေးတွေ၊ ကလပ်တွေမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ စန္ဒရားဆရာ ဘိုးသက်ဟာ အသက်ကြီးလာပြီး လေဖြတ်ဝေဒနာ ခံစားရတဲ့အခါမှာတော့ လက်ချောင်းလေးတွေက စန္ဒရားခလုတ်တွေကို မနှိပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်အာရုံထဲမှာတော့ ဂီတသံစဉ်တွေက တရိပ်ရိပ် စီးဆင်းနေဆဲ။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မိုးပေါက်တွေက သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ကျနေတဲ့အချိန်တွေမှာ ဦးဘိုးသက်ဟာ သူ့ရဲ့ လေဖြတ်နေတဲ့ ညာဘက်လက်ကို တုန်တုန်ယီယီနဲ့ မြှောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျန်းမာနေတဲ့ ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ သစ်သားသေတ္တာအဖုံးကို အသာလေး ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်လုပ်တယ်။ "ကလစ်... ကလစ်..." ဆိုတဲ့ သစ်သားချင်း ရိုက်ခတ်မိတဲ့ အသံတိုးတိုးလေးဟာ တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ အဲဒီအသံဟာ သူများတွေအတွက်တော့ သာမန်အသံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဦးဘိုးသက်အတွက်တော့ အဲဒါဟာ စန္ဒရားခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့ အစပြုသံစဉ် (C Key) လိုမျိုး။ အဲဒီ "ကလစ်" သံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီးတိုင်း သူ့စိတ်အာရုံထဲမှာ ခမ်းနားတဲ့ ဘီသိုဗင်ရဲ့ သံစဉ်တွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ချိုပင်ရဲ့ တေးသွားတွေက အလိုလို တီးခတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ၊ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသက်ဆက်ရာ အနုပညာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာသလို ဦးဘိုးသက်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း တစ်နေ့တခြား ယိုယွင်းလာတယ်။ အသက်ရှူရတာပါ ခက်ခဲလာပြီး စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ တူဖြစ်သူ မောင်ထွန်းက အဖိုးကို ဆေးရုံအရေးပေါ်ဌာနကို တင်လိုက်ရပါတော့တယ်။

ဦးဘိုးသက် ဆေးရုံရောက်သွားတဲ့ အဲဒီနေ့မှာပဲ မောင်ထွန်းက အဖိုးရဲ့ အခန်းကို အကြီးအကျယ် ရှင်းလင်းဖို့ ပြင်တယ်။ သူက ခေတ်လူငယ်ပီပီ အယူသီးတာတွေ၊ အနုပညာဆန်တာတွေကို သိပ်နားမလည်ဘူး။ အဖိုးရဲ့ အခန်းထဲက ပေကျံနေတဲ့ အဝတ်အစားဟောင်းတွေ၊ ဖုန်တက်နေတဲ့ စာအုပ်ပုံတွေကို မြင်တော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ အမှိုက်အိတ်ကြီးတွေထဲ ထည့်ပစ်တယ်။ စားပွဲပေါ်က ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားသေတ္တာအိုကို မြင်တော့လည်း သူက ခဏတာ တွန့်ဆုတ်မိတယ်။ အဖိုးက ဒီသေတ္တာကို အမြဲတမ်း ရင်ဘတ်ထဲ ပိုက်ထားတတ်တာကို သူသိနေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ "ဒါတွေရှိနေလို့ ဖုန်တွေတက်၊ မှိုတွေစွဲနေတာ" လို့ တွေးပြီး သေတ္တာကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်။ ပစ်ချလိုက်တဲ့ အရှိန်နဲ့ သေတ္တာအဖုံးက ဟာကနဲ ပွင့်သွားပြီး အထဲက ဗလာနယ်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဘာရတနာမှ မရှိ၊ ဘာပစ္စည်းမှ မရှိ။ သစ်သားစတွေနဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ သံပတ်ဟောင်းလေး တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတာမို့ မောင်ထွန်းက "ဘာမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်လေးကို အဖိုးက ဘာလို့ ဒီလောက်တန်ဖိုးထားတာလဲ" လို့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ တွေးမိလိုက်တယ်။

အဖိုးကို ဆေးရုံမှာ ထားခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ အဲဒီညမှာပဲ မောင်ထွန်းဟာ တစ်ကိုယ်တည်း အိပ်ဖို့ ပြင်တယ်။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတုန်း။ အိပ်ပျော်ကာစအချိန်မှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ တုန်ခါမှုတစ်ခုကြောင့် သူ နိုးလာတယ်။ အိမ်ထဲက ပရိဘောဂတွေက အလိုလို တုန်ခါနေပြီး နံရံပေါ်က ဓာတ်ပုံတွေပါ စောင်းနေတယ်။ လေတိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်တစ်ခုလုံးမှာ စန္ဒရားသံ တစ်မျိုး၊ အလွန် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းပြီး ကြည်လင်တဲ့ သံစဉ်တွေက ပျံ့နှံ့နေတော့တာပဲ။ အဲဒီသံစဉ်တွေက ဘယ်ကလာမှန်းမသိ၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကို အရမ်းကို ထိခိုက်စေတယ်။ မောင်ထွန်းက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ထထိုင်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အဖိုးရဲ့ သစ်သားသေတ္တာကို သတိရမိလိုက်တယ်။ သူ အမှိုက်ပုံးဆီကို အမြန်ပြေးသွားပြီး အမှိုက်တွေကြားထဲက သေတ္တာကို အသည်းအသန် ပြန်ကောက်ယူလိုက်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆေးရုံကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အဖိုးရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး စိုးရိမ်ရတဲ့အကြောင်း၊ အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်ဆက်နေရတဲ့အကြောင်း၊ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့အကြောင်း ပြောလာတာကြောင့် မောင်ထွန်းက သေတ္တာလေးကို ရင်ဘတ်ထဲ ပိုက်ရင်း ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပြေးသွားခဲ့ရတယ်။ နောက်ရက်မှာတော့ အဖိုးရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒအရ ဆေးရုံကနေ အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။

အဖိုးက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူရတာ အတော်လေး ခက်ခဲနေပေမဲ့ သူ့လက်တွေက တစ်ခုခုကို ရှာနေသလိုမျိုး လေထဲမှာ တရွေ့ရွေ့ လှုပ်ရှားနေတယ်။ မောင်ထွန်းက မျက်ရည်တွေကြားကနေ အဖိုးရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ သေတ္တာလေးကို ပြန်တင်ပေးလိုက်တဲ့အခါ ဦးဘိုးသက်ရဲ့ မှေးစက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ စို့လာပြီး သေတ္တာလေးကို ရင်ဘတ်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့ လေထုက ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားပြီး တေးသွားတစ်ခုက ပိုပြီး ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။

ဦးဘိုးသက်က "သူ ပြန်လာပြီ... ငါ့ရဲ့ တေးသွားတွေ အားလုံး ပြန်လာပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သေတ္တာပေါ်ကို သူ့ရဲ့ လေဖြတ်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေ တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက်လုပ်ရင်း "ကလစ်... ကလစ်..." ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သေတ္တာမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကခုန်နေတော့တာပဲ။

ဦးဘိုးသက်ဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ သူ့တစ်သက်တာ အကောင်းဆုံး၊ အလှပဆုံး စန္ဒရားတေးသွားကို တီးခတ်နေခဲ့တာပါ။ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပေမဲ့ မောင်ထွန်းကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ရပ်ပြီး ငိုရင်း နားထောင်နေမိတယ်။ စန္ဒရားသံတွေက အလွန်တရာ ကျယ်လောင်ပြီး လှပလွန်းနေတယ်။ တီးခတ်နေတဲ့သူဟာ လေဖြတ်ထားတဲ့ အဖိုးအို မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ချိန်က ခမ်းနားခဲ့တဲ့ ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက် ပြန်လည်ဝင်စားလာသလိုပဲ။ အဲဒီသံစဉ်တွေထဲမှာ ဦးဘိုးသက်ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း၊ သူ့ရဲ့ အချစ်၊ သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှု၊ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံး ပါဝင်နေတယ်။

မနက်မိုးလင်းတော့ ဦးဘိုးသက် အသက်မရှိတော့ဘူး။ သူက ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လက်ချောင်းတွေကတော့ သေတ္တာလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားဆဲ။ မောင်ထွန်းက အဖိုးရဲ့ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပဲ သေတ္တာထဲမှာ စက္ကူအပိုင်းအစလေးတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ စက္ကူတွေပေါ်မှာ ဦးဘိုးသက်ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ဂီတသင်္ကေတတွေ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ သူ တစ်သက်လုံး တီးခဲ့တဲ့ သီချင်းတွေ၊ သူ မတီးနိုင်တော့လို့ စိတ်ထဲမှာပဲ မြိုသိပ်ထားခဲ့ရတဲ့ ဂီတတွေအားလုံး၊ သူ့နှလုံးသားထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နောက်ဆုံးတေးသွားအထိ အဲဒီ စက္ကူအပိုင်းအစလေးတွေပေါ်မှာ သေသေချာချာ ရေးသားထားတာပါ။

အခုတော့ အဲဒီသေတ္တာလေးကို မောင်ထွန်းက သူ့ရဲ့ အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာ အမြတ်တနိုး ထားထားတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အသံတိတ်နေတဲ့ ညတွေမှာ စန္ဒရားသံသဲ့သဲ့လေး၊ "ကလစ်... ကလစ်..." ဆိုတဲ့ အသံလေး ပေါ်လာတိုင်း သူက သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်တတ်တယ်။ သေတ္တာထဲက စက္ကူလေးတွေက အလိုလို လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ။ ဦးဘိုးသက်ရဲ့ ဂီတတွေဟာ အခုထိ သေဆုံးမသွားသေးဘဲ အဲဒီသေတ္တာအိုလေးထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေဆဲပါပဲ။ အဲဒီသေတ္တာလေးဟာ ဦးဘိုးသက်ရဲ့ နှလုံးသား၊ သူ့ရဲ့ ဂီတဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး အခုတော့ မောင်ထွန်းရဲ့ ဘဝကိုပါ အလှဆင်ပေးနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါတော့တယ်။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်