~ သစ်သားရုပ် ~

 

            ကျွန်ုပ်သည် ကလောမြို့ရဲ့ တောင်ကုန်းအဆင်းက နာရီစင်ဟောင်းကြီးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာရှိတဲ့၊ ဖုန်တောထဲက အမှိုက်ပုံကြီးရဲ့ ထောင့်စွန်းမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကိုယ်ထည်က ကျွန်းသားစစ်စစ်ကို ထွင်းထုထားတာမို့ မာကျောပေမဲ့၊ ခုတော့ ဆေးရောင်တွေ လွင့်စင်ပြီး၊ ညာဘက်လက်မောင်းက ပဲ့ကြွေနေပြီ။ ကျွန်ုပ်ရဲ့ မြှုပ်ထားတဲ့ ဖန်မျက်လုံးတစ်စုံဟာ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

တစ်ချိန်ကတော့ ကျွန်ုပ်ဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကမ္ဘာအေးဘုရားလမ်းပေါ်က 'ရွှေရုပ်သေး' ဆိုတဲ့ ဆိုင်ကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ၊ ခမ်းနားတဲ့ မင်းသားရုပ်တစ်ရုပ်အဖြစ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ရွှေချည်ထိုးအဝတ်အစားတွေ၊ ကျောက်မျက်အတုတွေနဲ့ တလက်လက်တောက်ပနေခဲ့တာပေါ့။ လူပေါင်းများစွာရဲ့ အားကျတဲ့အကြည့်တွေကို ခံခဲ့ရဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ မြို့ပြရဲ့ ဖျော်ဖြေရေးတွေက မြန်ဆန်လွန်းတယ်။ ရုပ်သေးအကထက် ဖုန်းစခရင်တွေကို ပိုကြည့်လာကြတဲ့အခါ၊ ကျွန်ုပ်ဟာ 'အသုံးမဝင်တော့တဲ့ အမှိုက်' အဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်ုပ်ကို ဝယ်ယူခဲ့တဲ့သူက ယိုယွင်းပျက်စီးလာတဲ့ကျွန်တော့်ကို သူနေတဲ့ကလောမြို့ရဲ့ မြို့အဝင်မှာပဲ ဒီအမှိုက်ပုံထဲကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာ။

ကျွန်ုပ်ဟာ နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်တဲ့ သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ်ပဲလို့ လူတွေက ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်မှာ နှလုံးသားရှိတယ်။ အဲဒီနှလုံးသားက ကျွန်ုပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လက်သမားဆရာကြီးရဲ့ မေတ္တာ၊ မီးအလင်းရောင်အောက်မှာ ကပြခဲ့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ပြီးတော့ အခု... တစ်ယောက်တည်း အပယ်ခံရတဲ့ အထီးကျန်မှုကို ခံစားနိုင်စေတယ်။

"တောက်... တောက်... တောက်..."

ညတိုင်းလိုလို၊ နာရီစင်ကြီးကနေ သန်းခေါင်ယံအချိန်ကို ကြေညာတဲ့အခါ၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားနှလုံးသားက ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ တောင်ပေါ်မြို့လေးရဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ နှင်းတွေက ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားကိုယ်ထည်ကို စိမ့်ဝင်လာပြီး၊ သံချေးတက်နေတဲ့ အဆစ်တွေကို ပိုပြီး ခိုင်မာသွားစေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအမှိုက်ပုံကြီးထဲမှာ ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။

'ကြည်လင်' တဲ့။

သူမက အသက် ၇ နှစ်အရွယ်၊ ဖိနပ်မပါတဲ့ ခြေထောက်လေးတွေနဲ့၊ အမှိုက်ကောက်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ နေ့တိုင်း နေပူပူ၊ မိုးရွာရွာ၊ သူမဟာ ဒီအမှိုက်ပုံကြီးထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ရှာဖွေတတ်တယ်။ လူတွေကတော့ သူမကို ညစ်ပတ်တဲ့ကလေးလို့ မြင်ကြပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ဖန်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တဲ့အခါ... သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကလောရဲ့ မြူနှင်းတွေထက် ပိုပြီး ကြည်လင်နေတာကို မြင်ရတယ်။

တစ်နေ့တော့ သူမ ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သွားတယ်။ သူမက ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကျွန်ုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ ဆုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီလက်နဲ့ သေသေချာချာ ပွတ်သပ်ပေးတယ်။

"လှလိုက်တာ... မင်းသားလေး" တဲ့။

သူမရဲ့ အသံလေးက နွေဦးရာသီရဲ့ လေပြေလေးလိုပဲ ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားနှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေတယ်။ သူမက ကျွန်ုပ်ရဲ့ ပဲ့ကြွေနေတဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ အမှိုက်ပုံထဲက ပြတ်တောက်နေတဲ့ အပြာရောင်ကြိုးစလေးတစ်ချောင်းကို ရှာပြီး၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ လက်မောင်းကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး ကြည်လင်က ကျွန်ုပ်ကို သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော 'သူငယ်ချင်း' အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ သူမက နေ့တိုင်း ကျွန်ုပ်ဆီလာတယ်၊ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ပြောပြတယ်။ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေက... တစ်နေ့မှာ ကျောင်းတက်ချင်တာ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အမေအတွက် ဆေးဝယ်ပေးချင်တာ။

"မင်းသားလေးရေ... ငါတို့တစ်နေ့ကျရင် ကားကြီးစီးပြီး ရန်ကုန်ကို သွားကြမယ်နော်"

သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက ကျွန်ုပ်ကို အံ့သြစေတယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ အပယ်ခံရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူမရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်ုပ်ဟာ သူမရဲ့ အိပ်မက်တွေကို သယ်ဆောင်ပေးမယ့် မင်းသားလေးပေါ့။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေက ကျွန်ုပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့အချိန်တိုင်း၊ ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားကိုယ်ထည်ထဲမှာ အသက်ဓာတ်တစ်ခု စီးဆင်းနေသလို ခံစားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်တတ်တယ်။

မိုးရာသီရောက်တော့ ကလောမြို့မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာချလိုက်တယ်။ အမှိုက်ပုံကြီးက မြေပြိုမှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ မြေကြီးအောက်မှာ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရပြန်တယ်။ ကြည်လင် ကျွန်ုပ်ဆီ ရောက်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်ုပ်ဟာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ မြေကြီးအောက်မှာ၊ သူမရဲ့ အပြာရောင်ကြိုးစလေးကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာနဲ့ လဲလျောင်းနေခဲ့မိတယ်။

"နာရီစင်ကြီးရဲ့ 'တောက်... တောက်... တောက်' အသံကို တောင် မကြားရတော့ဘူး။"

ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားနှလုံးသားက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အေးစိမ့်လာတယ်။ 'ငါ့ကို လူတွေက တကယ်ပဲ မေ့သွားကြပြီလား?'

လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်…

တစ်နေ့မှာတော့ မြေတူးစက်ကြီးတစ်စီးရဲ့ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အမှိုက်ပုံကြီးကို ရှင်းလင်းနေတာပါ။ ကျွန်ုပ်ဟာ မြေကြီးပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ ကျွန်ုပ်ဟာ သစ်သားတုံးတစ်တုံးလိုပဲ ဖြစ်နေပြီ။ ဆေးရောင်တွေလည်း မရှိ၊ မျက်လုံးတစ်ဖက်လည်း ကျွတ်ထွက်နေပြီ။

ကျွန်ုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်တဲ့သူက လူကြီးတစ်ယောက်။

"ဒီသစ်သားဟောင်းက ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ?" လို့ သူက မေးတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊ အသံလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။

"အဘ... အဲဒါ... အဲဒါသမီးရဲ့ မင်းသားလေး"

ကြည်လင်ပဲ။ သူမ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခုတော့ သူမက အရင်လို ညစ်ပတ်နေတဲ့ ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမဟာ သပ်ရပ်တဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ထားပြီး၊ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ပိုပြီး အရည်လဲ့နေတယ်။

သူမက ကျွန်ုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ကလေးတွေက အရင်ထက် ပိုပြီး နွေးထွေးနေတယ်။

"အဘရေ... သမီးရဲ့ မင်းသားလေးကို ပြန်ပြင်ပေးလို့ရမလား? သမီး သူ့ကို ကျောင်းမှာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြချင်လို့"

အဘက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။

"ရတာပေါ့ သမီးရဲ့။ ဒီကျွန်းသားက အရမ်းကောင်းတယ်။ ပြန်ပြင်ရင် အသစ်အတိုင်း ဖြစ်သွားမှာပါ"

ကျွန်ုပ်ရဲ့ သစ်သားနှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်လာတယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာတော့မယ်။ ကျွန်ုပ်ဟာ 'ရွှေရုပ်သေး' ဆိုင်ကြီးရဲ့ မင်းသားရုပ် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်ုပ်ဟာ ကြည်လင်ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ကူညီပေးမယ့်၊ သူမရဲ့ 'နှလုံးသားရှိတဲ့ သစ်သားရုပ်' အဖြစ်၊ ကလောမြို့ရဲ့ နှင်းတွေကြားမှာ ရှေ့ဆက်သွားရဦးမယ်။

နာရီစင်ကြီးကနေ "တောက်... တောက်... တောက်" လို့ မြည်သံထွက်လာတဲ့အခါ၊ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အဲဒီအသံက နာကျင်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ 'မျှော်လင့်ခြင်းရဲ့ တေးသွား' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတော့တယ်။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်