ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ လိုက်ပါနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မြို့ပြရဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေ၊ လူတွေရဲ့ အယောင်ဆောင်တဲ့ အပြုံးတွေကြားမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတဲ့အတွက်ကြောင့် မြို့ပြင်က တောအုပ်အစပ်နားမှာ ရှိတဲ့ အိမ်အိုကြီးဆီကို ကျွန်တော် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တယ်။ အိမ်က သစ်သားတွေ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး၊ နေရာတိုင်းမှာ ဖုန်တွေ၊ ပင့်ကူအိမ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် ဆိတ်ငြိမ်မှုကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်ချမ်းသာစရာပါ။ အိမ်ပြောင်းလာတဲ့နေ့က မိုးက အုံ့မှိုင်းနေပြီး မြေကြီးရဲ့ စိုထိုင်းတဲ့ အနံ့က တစ်အိမ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။
အိမ်ပေါ်ထပ်က အိပ်ခန်းထဲမှာ ပရိဘောဂတွေကို နေရာချရင်း ထောင့်တစ်နေရာမှာ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ အုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ရှေးဟောင်းမှန်တင်ခုံကြီးတစ်ခုပါ။ ကျွန်းသားအစစ်နဲ့ လုပ်ထားပြီး လက်ရာတွေက သေသပ်လွန်းပေမယ့် မှန်ပြင်ကြီးကတော့ အချိန်ကာလရဲ့ အမှတ်အသားတွေကြောင့် မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်တွေကို သုတ်သင်လိုက်ပေမယ့် မှန်ထဲက ပုံရိပ်ကတော့ ကြည်လင်မလာဘူး။ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး မှုန်ရီနေတာ။
"ဟူး... ဒီအိမ်ကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပစ်ထားခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်တော် ရေရွတ်မိတယ်။
ထိုညမှာပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ စတင်တယ်။ အပြင်မှာ မိုးသက်လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်နေတုန်း၊ အိပ်ခန်းထဲက မှန်တင်ခုံဆီကနေ 'ကလောက်... ကလောက်' ဆိုတဲ့ အသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။ အစပိုင်းတော့ လေတိုက်လို့ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပေမယ့် အသံက မှန်တင်ခုံရဲ့ အံဆွဲကနေ ထွက်လာတာပါ။ ကျွန်တော် နိုးလာပြီး ကြည့်လိုက်တော့ အံဆွဲလေးတစ်ခုက အလိုလို ပွင့်ဟနေတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က အလွန်တိတ်ဆိတ်နေတာကြောင့် ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ကြားနေရတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ အသံတွေက ပိုကျယ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ မှန်တင်ခုံဆီကနေ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ညည်းညူသံ၊ တိုးတိုးလေး သီချင်းဆိုသံလိုလို ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်တော် စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မှန်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ကြည့်မိတယ်။ မှန်ပြင်က မှုန်ဝါးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှုန်ဝါးမှုတွေကြားထဲမှာ အရိပ်တစ်ခုခုက လှုပ်ရှားနေသလိုမျိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံရိပ်က မှန်ထဲမှာ ပေါ်နေပေမယ့် ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း မှန်ထဲက ပုံရိပ်က ခပ်နောက်နောက် ဖြစ်နေသလိုလို ခံစားရတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်း၊ အေးစက်တဲ့ လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ပါးကို လာပွတ်သပ်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချက်ချင်း နိုးလာပြီး ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှမရှိ။ အခန်းထဲက အပူချိန်ကလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့က ကုလားထိုင်ကတော့ အလိုလို လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မှန်တင်ခုံရှေ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ခဏ... ကျွန်တော့်နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားမတတ်ပါပဲ။
မှုန်ဝါးနေတဲ့ မှန်ပြင်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ပုံရိပ်မဟုတ်ဘဲ၊ ဖြူဖတ်ဖြူရော် မျက်နှာနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က ပေါ်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလင်းရောင်မရှိဘဲ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူမက မှန်ပြင်တစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ဆီကို လက်လှမ်းနေသလိုမျိုး။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ရှည်လျားပြီး သွေးကြောတွေ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်နေတယ်။
"မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ? ဒီအိမ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" လို့ ကျွန်တော် တုန်တုန်ယီယီနဲ့ မေးမိတယ်။
သူမက မဖြေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှန်ပြင်ထဲကနေ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာတယ်။ အေးစက်တဲ့ အထိအတွေ့က ကျွန်တော့်အရေပြားပေါ်ကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ထပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ထုံကျင်နေတယ်။ သူမက မှန်ပြင်ထဲကနေ တစ်ကိုယ်လုံး ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို အေးစက်စက် လက်တွေနဲ့ ဖက်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အေးစက်မှုက ကျွန်တော့်အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ နားထဲမှာတော့ "ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ... ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ... အထီးကျန်တယ်..." ဆိုတဲ့ အသံတွေက ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် နိုးလာတယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ရတယ်။ ဒါဟာ အိပ်မက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ပါးပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ လက်ချောင်းရာတွေက ထင်ကျန်နေတုန်းပါပဲ။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်ပြင်ထွက်ဖို့ တံခါးကို ပြေးဖွင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတာက အိမ်အပြင်ဘက်က တောအုပ် မဟုတ်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးက မှောင်မိုက်နေပြီး ဗလာနယ်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။
"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ? ငါ့အိမ် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတယ်။
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံကြီးက အိပ်ခန်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရောက်နေတယ်။ မှန်ပြင်က ယခင်ကထက် ပိုပြီး ကြည်လင်လာတယ်။ မှန်ပြင်ထဲကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ... ကျွန်တော့်သွေးတွေ အေးခဲသွားရတယ်။
မှန်ပြင်ထဲမှာ ပေါ်နေတာက အိပ်ခန်းအိုကြီးနဲ့ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ရဲအရာရှိတွေနဲ့ ဆရာဝန်တွေက လဲလျောင်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပါ။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ သေဆုံးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒါဆို... ဒါဆို... ငါက...
ကျွန်တော် မှန်ပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ မှန်ပြင်ထဲမှာ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်နားမှာ ရပ်ပြီး ပြုံးနေတယ်။
"မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ? ငါ ဘာလို့ သေသွားရတာလဲ?" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမိတယ်။
သူမက မှန်ပြင်ထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တိုးညင်းတဲ့ အသံနဲ့ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံ ပြောလိုက်တယ်။
"မင်းက အထီးကျန်နေတာဆို... မင်း တောအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေချင်တယ်ဆို... အခုတော့ ငါ မင်းကို ထာဝရ အဖော်လုပ်ပေးတော့မယ်လေ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီမှန်ထဲမှာပဲ ရှိနေတော့မှာ..."
ကျွန်တော် မှန်ပြင်ထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မှန်ပြင်က ခိုင်မာတဲ့ သံတံတိုင်းကြီးလိုမျိုး။ ကျွန်တော်သည် မှန်တင်ခုံအိုကြီးရဲ့ မှန်ပြင်နောက်ကွယ်မှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အခု ကျွန်တော် မှန်ပြင်ထဲကနေ အပြင်ကို ကြည့်နေတယ်။ အိမ်အသစ်ကို ပြောင်းလာမယ့် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ကို... ကျွန်တော် စောင့်မျှော်နေတယ်။
"မကြာခင်တော့... သင်တို့ဆီကို ကျွန်တော် ရောက်လာတော့မယ်။"
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment