မြို့လယ်ကောင်က ရှေးဟောင်းတိုက်ခန်းကြီးဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ခမ်းနားသယောင်ရှိပေမယ့် အတွင်းပိုင်းမှာတော့ အချိန်ကာလရဲ့ တိုက်စားမှုတွေကို ခံထားရတာကြာပါပြီ။ ကျွန်တော် ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာ တစ်လနီးပါး ရှိပါပြီ။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အချိန်မီ ဖြစ်သလို ငှားခဲ့ရတဲ့ အခန်းလေးမို့ ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိခဲ့ပါဘူး။ အခန်းက သက်သာပေမယ့် အိမ်ရှင်အဘွားကြီးကတော့ သော့ပေးတဲ့အခါမှာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး "ဘေးခန်းကိုတော့ အာရုံမစိုက်နဲ့၊ ဘာသံကြားကြား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး မှာခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် သိပ်အရေးမစိုက်ခဲ့မိဘူး။
ပြဿနာက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ပြောင်းလာပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ စတင်တာပါ။ ညတိုင်း၊ ညတိုင်း ၁၂ နာရီကျော်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘေးခန်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်လာတတ်တယ်။ အစပိုင်းတော့ အိမ်ဟောင်းတွေမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ ကြွက်သံ၊ လေတိုက်သံလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ မဟုတ်မှန်း သိလာရတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်သားကြမ်းခင်းပေါ်မှာ အလေးအပင် တစ်ခုခုကို ဆွဲငင်သွားတဲ့အသံ၊ နံရံကို လက်သည်းနဲ့ ခြစ်နေတဲ့အသံ၊ ပြီးတော့ တဖုန်းဖုန်းနဲ့ နံရံကို ခေါင်းနဲ့ ဆောင့်နေသလိုမျိုး အသံတွေက ကျွန်တော့်အခန်းထဲအထိ တုန်ခါမှုတွေ ရောက်လာတတ်တယ်။
တစ်ညတော့ ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဘေးခန်းတံခါးကို သွားခေါက်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
"ဟေ့... အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲ။ ညဘက် နည်းနည်းလောက် တိုးတိုးနေပေးလို့ ရမလား။ အိပ်လို့ မရဘူး"
ကျွန်တော် ခေါက်လိုက်တဲ့အခါ တံခါးက အသားမာဖြစ်ပေမယ့် တဖုန်းဖုန်းနဲ့ တုန်သွားတယ်။ တံခါးအကွာအဝေးကနေ ဘာသံမှ ပြန်မထွက်ဘူး။ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လှည့်ဖို့လုပ်တော့ တံခါးနောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီရယ်သံက လူ့အသံနဲ့ မတူဘူး။ အသံအက်အက်နဲ့ တုန်ရီနေပြီး လည်ချောင်းထဲကနေ ပွက်ပွက်ဆူနေသလိုမျိုး။
နောက်ရက်တွေမှာ အသံတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ အခန်းထဲကနေ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားရနံ့လိုမျိုး၊ ကြာရှည်ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ရေညှိနံ့လိုမျိုးတွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ရှင်ဆီ သွားပြီး "ဘေးခန်းမှာ ဘယ်သူနေတာလဲ" လို့ မေးတော့ သူက မျက်နှာပျက်သွားပြီး "အဲ့ဒီအခန်းက ၂ နှစ်ရှိပြီ ဘယ်သူမှ မငှားထားဘူး။ သော့က ငါ့ဆီမှာပဲ ရှိတယ်။ သား အိပ်မက်မက်တာ ဖြစ်မှာပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတယ်... ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး။
အဲ့ဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတုန်း နံရံကပ်နေရာမှာ သေးငယ်တဲ့ အပေါက်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ စပ်စုချင်စိတ်က ထိန်းမရတော့ဘဲ အဲ့ဒီအပေါက်ထဲကို မျက်စိကပ်ပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
အဲ့ဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို ငရဲခန်းထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားစေတယ်။ ဘေးအခန်းထဲမှာ အလင်းရောင်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လရောင်နည်းနည်း ပေါက်လာတဲ့အချိန်မှာ အခန်းထောင့်မှာ လူတစ်ယောက် (မဟုတ်ဘူး... လူပုံသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ အရိပ်တစ်ခု) က နံရံကို မျက်နှာမူပြီး ရပ်နေတယ်။ သူက နံရံပေါ်ကို လက်သန်းတွေနဲ့ တွယ်တက်နေတာ။ အဲ့ဒီအရိပ်က ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်နေတာကို သိနေသလိုမျိုး လည်ပင်းကို နောက်ဘက်ကို ၃၆၀ ဒီဂရီ လှည့်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာက ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေနေရာမှာ အသားတွေ အဖတ်လိုက် ဖုံးထားပြီး ပါးစပ်ကတော့ အထိန်းအကွပ်မရှိ ပြဲနေတယ်။ သူက နံရံပေါ်ကနေ တွယ်တက်ပြီး ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်နေတဲ့ အပေါက်ကို မျက်လုံးကပ်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေ ရပ်သွားမတတ်ပဲ။
"ငါ... တွေ့ပြီ..."
သူ့အသံက အပေါက်လေးထဲကနေ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် လန့်ပြီး နောက်ကို လှဲကျသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးက သော့ခတ်ထားလျက်နဲ့တင် အလိုလို ပွင့်သွားတယ်။ ဘေးအခန်းထဲက အရိပ်မဲကြီးက ကျွန်တော့်အခန်းထဲကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာနေတယ်။ သူ့လက်တွေက ရှည်လျားပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ဆန့်တန်းလာတယ်။ သူ့ကိုယ်ကနေ ပုပ်သိုးနံ့တွေက တစ်ခန်းလုံး ပြည့်နှက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခြေထောက်တွေက လှုပ်မရဘူး။ သူ ကျွန်တော့်နားရောက်တော့ ကျွန်တော့်နားကို ကပ်ပြီး—
"မင်း ငါ့ကို ချောင်းကြည့်တာ ကြာပြီ... အခုတော့ မင်း ငါ့အခန်းထဲကို လာခဲ့ရတော့မယ်။ ငါ အရမ်းအထီးကျန်နေတာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ အိမ်ရှင် အခန်းကို လာစစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အခန်းတံခါး ပွင့်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဘေးအခန်းတံခါးကလည်း ပိတ်လျက်သား။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင် တံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး ဝင်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဘေးအခန်းရဲ့ နံရံပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာပုံစံနဲ့ တူတဲ့ အရာတစ်ခုကို နံရံနဲ့ ပူးကပ်နေတဲ့ပုံစံမျိုး မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ဖွင့်ထားဆဲပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အသက်မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အခုထိ အဲ့ဒီနံရံထဲမှာပဲ ရှိနေတာပါ။ ဘေးအခန်းက အရိပ်ကတော့ အခု ကျွန်တော့်နေရာမှာ ကျွန်တော့်လိုပဲ လူ့လောကထဲကို ဝင်သွားဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။ သင်တို့ တိုက်ခန်းတွေမှာရော... ဘေးအခန်းက အသံတွေကို သတိထားမိကြရဲ့လား? အကယ်၍ သင်တို့ အဲ့ဒီအသံကို ကြားရင်... ဘယ်တော့မှ မချောင်းကြည့်ပါနဲ့။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment