ဂမ်တင်းဟိုင်းလန်းဆိုတာ မြူခိုးတွေ အမြဲဆိုင်းနေတဲ့ တောင်ပေါ်ဒေသပါ။ ကာစီနိုလောင်းကစားဝိုင်းတွေ၊ ဖျော်ဖြေရေးစင်တာတွေနဲ့ စည်ကားလှတဲ့ ဒီနေရာမှာ နောက်ကွယ်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညတွေရဲ့ ပုံပြင်တွေကတော့ အင်မတန် ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အဲဒီကို ရောက်ခဲ့တုန်းက အထပ်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ ဟိုတယ်ကြီးတစ်ခုမှာ တည်းခိုခဲ့ရတယ်။ ညဘက်ရောက်တော့ ကာစီနိုမှာ အချိန်ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားပြီး အခန်းပြန်ဖို့ ဓာတ်လှေကားဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။
ဟိုတယ်က အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ ဓာတ်လှေကားစောင့်ရတာကိုက စိတ်ညစ်စရာကောင်းပါတယ်။ ဓာတ်လှေကားထဲ ရောက်တော့ ကျွန်တော်က ၁၄ လွှာကို သွားရမှာမို့ ခလုတ်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက ခလုတ်ခုံမှာ ၁၂ ပြီးရင် ၁၄ ပဲ ရှိတယ်။ ၁၃ ဆိုတဲ့ ဂဏန်း လုံးဝမရှိဘူး။ ဒါဟာ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုအရ မကောင်းတဲ့ ဂဏန်းကို ရှောင်တာလို့ပဲ တွေးမိပြီး သိပ်အရေးမစိုက်ခဲ့ဘူး။
အဲဒီညက ဓာတ်လှေကားထဲမှာ လူမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ၁၂ လွှာကို ရောက်တော့ ဓာတ်လှေကားက အလိုလို ရပ်သွားတယ်။ တံခါးပွင့်လာတော့ အပြင်မှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ အလွန်မှောင်မိုက်နေတဲ့ စင်္ကျံလမ်းကြီးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော်ကလည်း မူးဝေဝေဖြစ်နေလို့လားမသိဘူး၊ ၁၄ လွှာရောက်ပြီထင်ပြီး အပြင်ကို လျှောက်ထွက်လိုက်မိတယ်။
အပြင်ကို ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်စက် လေထုက တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုးဖောက်သွားတယ်။ မြူခိုးတွေက စင်္ကျံလမ်းထဲအထိ တိုးဝင်နေပြီး မီးလုံးတွေက အနီရောင်ဖျော့ဖျော့လောက်ပဲ လင်းနေတယ်။ ကျွန်တော် အခန်း ၁၄၀၄ ကို လိုက်ရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
အခန်းနံပါတ်က ၁၃၀၄။
"မဖြစ်နိုင်တာ... ၁၃ လွှာမှ မရှိတာကို" လို့ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်း (၁၃၀၄) ထဲကနေ ငိုသံသဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။ တံခါးကလည်း ဟနေတာမို့ ကျွန်တော် စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ အသာလေး တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
အထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ရပ်တန့်သွားစေတယ်။ အခန်းထဲမှာ လူအုပ်စုတစ်ခုက စားပွဲတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေက အစုံမရှိဘူး။ ခေါင်းမပါတဲ့သူ၊ ပြုတ်ကျနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့သူ၊ အသားအရေတွေ ပုတ်သိုးနေတဲ့သူ။ သူတို့အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ စလောင်းတစ်ခုကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာ။ စလောင်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ပုံစံနဲ့ တူတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ် ရှိနေတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျွန်တော့်ဆီ လှည့်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက အသားတွေ လန်ကျနေပြီး သွေးစက်တွေက နံရံပေါ်ကို စီးကျနေတယ်။
"မင်း... မင်းက ၁၄ လွှာကို သွားရမယ့်သူမဟုတ်လား" လို့ သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် နောက်လှည့်ပြီး ဓာတ်လှေကားဆီ အားကုန်ပြေးတော့တယ်။ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ပိတ်လုနီးပါးဖြစ်နေချိန်မှာ အထဲကို တွန်းဝင်လိုက်တယ်။ ၁၄ လွှာကို နှိပ်ပြီး ဓာတ်လှေကားထဲမှာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပုန်းနေလိုက်တယ်။ ဓာတ်လှေကားက တက်သွားပြီး ၁၄ လွှာမှာ ရပ်တယ်။ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို အပြေးရောက်အောင်သွားပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ဓာတ်လှေကားက ကျွန်တော့်အခန်းရှေ့မှာ ရပ်သွားတယ်။ တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကော်ဇောပေါ်ကို ဖိနပ်သံတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလာတယ်။
"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."
သူတို့က ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးကို ခေါက်နေကြတယ်။
"ဧည့်သည်လေး... မင်း ဓာတ်လှေကားမှာ မင်းဖိနပ်တစ်ဖက် ကျန်ခဲ့တယ်..."
ကျွန်တော် အိပ်ရာအောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ဖိနပ်တစ်ဖက်က မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီဖိနပ်တစ်ဖက်က သူတို့ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရုပ်သေးရုပ်လေးရဲ့ ခြေထောက်မှာ သွားတပ်ထားတာကို မြင်ယောင်မိလိုက်တယ်။
မိုးလင်းခါနီးအထိ အဲဒီလူအုပ်ကြီးက တံခါးဝမှာ ရပ်စောင့်နေခဲ့တယ်။ မိုးလင်းလို့ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကို မေးကြည့်တော့ သူက "အစ်ကို၊ ဒီဟိုတယ်မှာ ၁၃ လွှာမရှိဘူး၊ အဲဒီနေရာမှာ စက်ခန်းတွေပဲ ရှိတာ။ ဧည့်သည်တွေ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘူး" လို့ အေးဆေးပဲ ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ဟိုတယ်ကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဂမ်တင်းဟိုင်းလန်းရဲ့ မြူတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော့်ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ဝတ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အရိပ်မဲကြီးကို မြင်ယောင်နေမိတုန်းပါပဲ။ အဲဒီဖိနပ်ကို သူတို့ယူသွားပြီဆိုကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းကိုပါ သူတို့ဆီမှာ ပေါင်နှံထားခဲ့သလို ခံစားနေရဆဲပါ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment