ဒါကတော့ ကျွန်တော် နယ်ဘက်မှာ တာဝန်ကျစဉ်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းထွေလာ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ အညာဘက်က ရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို ကွင်းဆင်းအလုပ်ဆင်းဖို့ ရောက်နေခဲ့တာ။ ရွာက တော်တော်လေး ဝေးလံခေါင်သီသလို၊ လူနေလည်း ကျဲပါတယ်။ ကျွန်တော် နေရတဲ့ အိမ်က ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ ဇရပ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုရဲ့ အနီးအနားမှာပေါ့။
တစ်ညမှာတော့ တစ်ရွာလုံးက လူတွေ အိပ်မောကျနေတဲ့ အချိန်၊ ည ၁ နာရီလောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အိပ်မပျော်တာနဲ့ ဇရပ်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လေညင်းခံနေမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ဝေးဝေးကနေ ဆိုင်းသံ၊ ဗုံသံတွေ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဟင်... ဒီလိုအချိန်ကြီး ဘယ်မှာ ပွဲလုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားမိတယ်။
ဒီရွာမှာ ပွဲလမ်းသဘင် ရှိတယ်လို့လည်း တစ်ယောက်မှ မပြောကြဘူးလေ။ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အသံလာရာ ရွာပြင်ဘက်က လယ်ကွင်းပြင်တွေဆီကို လျှောက်လာခဲ့မိတယ်။ မြူနှင်းတွေကလည်း တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားအောင် အေးစက်နေတာပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးနေပေမယ့် ရှေ့နားရောက်လေလေ ဆိုင်းသံက ပိုကျယ်လာလေလေပဲ။
လယ်ကွင်းပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မီးရောင်စုံတွေနဲ့ ထိန်ထိန်လင်းနေတဲ့ ဇာတ်ခုံကြီးတစ်ခု ရှိနေတာဗျ။ လူတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ အားလုံးက ရှေးခေတ်ကလို တိုက်ပုံတွေ၊ ပုဆိုးကွက်စိပ်တွေနဲ့ အင်မတန် စည်ကားနေတာ။ ဈေးဆိုင်တန်းတွေမှာလည်း မုန့်ဆီကျော်တွေ၊ အကြော်တွေ ရောင်းနေကြတာ အငွေ့တလူလူနဲ့ပေါ့။
ကျွန်တော်လည်း လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်သွားမိတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီလူတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ပကတိအတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လိုနေသလို ခံစားရတယ်။ ဇာတ်ခုံပေါ်မှာတော့ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးက ကနေကြတယ်။ ဆိုင်းဝိုင်းကလည်း တဗြောင်းဗြောင်းနဲ့ တီးနေတာ။
"ညီလေး... ဒါ ဘာပွဲလဲဗျ" လို့ ဘေးနားက လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးကြည့်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက... အဖြူသားပဲ ရှိတယ်ဗျ။ သူက ပြုံးပြလိုက်ပေမယ့် အဲ့ဒီအပြုံးက ပါးစပ်ကနေ နားရွက်အထိ ရောက်သွားသလိုပဲ။
"အစ်ကိုလည်း လာကြည့်လေ... ဒါ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးပွဲပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဇာတ်ခုံပေါ်က မင်းသားက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး
"မင်း... မင်းက လူစိမ်းပဲ" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ စည်ကားနေတဲ့ ပွဲခင်းကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးက ကျွန်တော့်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက တစ်ဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျလာသလိုမျိုး ပြောင်းလဲလာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်မှာ သွေးတွေ အေးခဲသွားရတယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ပြေးတော့တာပဲ။ နောက်ကနေ ဆိုင်းသံတွေ၊ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် ပြေးရင်း လွှားရင်းနဲ့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ချော်လဲသွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်တော် နိုးလာတော့ လယ်ကွင်းပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ရောက်နေတယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပွဲခင်းဆိုတာ ဝေလာဝေးလို့၊ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှာ မနေ့ညက ပွဲခင်းထဲက ဝယ်ခဲ့သလိုမျိုး မုန့်ဆီကျော် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သေချာကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဲ့ဒါက မုန့်မဟုတ်ဘဲ... သစ်ရွက်ခြောက် တစ်ရွက်ဖြစ်နေတယ်။
ရွာထဲပြန်ရောက်လို့ လူကြီးတွေကို မေးကြည့်တဲ့အခါမှာတော့—
"အဲ့ဒီနေရာမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၅၀ က ဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခု ကားမှောက်ပြီး အကုန်ဆုံးသွားဖူးတယ်ကွ။ တစ်ခါတလေ လပြည့်ညတွေဆိုရင် သူတို့ ပွဲပြန်ကတတ်ကြတယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်တိုင်း အဲ့ဒီညက ကြားခဲ့ရတဲ့ ဆိုင်းသံတွေဟာ နားထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီကတည်းက ကျွန်တော်ဟာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကြားရတဲ့ သီချင်းသံ၊ ဆိုင်းသံတွေကို အတော်လေး ကြောက်လန့်သွားခဲ့မိတော့တာပါပဲဗျာ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment