~ မိုးနှောင်းညရဲ့ မှတ်တိုင်ဟောင်း ~

 

ကျွန်တော်သည် တစ်ကိုယ်တည်းသမား တစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် လမ်းလျှောက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသည်။ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်၊ လမ်းမီးတိုင်ဝါကျင်ကျင်အောက်တွင် ကိုယ့်အရိပ်ကိုကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်အပန်းဖြေရာ ဖြစ်သည်။ ထိုညက မိုးနှောင်းကာလဖြစ်သဖြင့် လေက အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်။ မြူနှင်းများက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီးသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာတစ်ခုလိုပါပဲ။

ကျွန်တော်သည် မြို့ပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာမိရင်း မြူနှင်းများ ဆိုင်းနေသည့် လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုလမ်းဆုံတွင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ဟောင်းလေးတစ်ခု ရှိသည်။ ဆေးရောင်များ ကွာကျနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ပင့်ကူအိမ်များ ရစ်ပတ်ထားသည့် ထိုမှတ်တိုင်လေးမှာ လူသူမရောက်တာ ကြာပြီဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ထိုမှတ်တိုင် အောက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ရပ်တန့်သွားမိသည်။

အချိန်က ည ၁၂ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကျောင်းသူဝတ်စုံနှင့်တူသော အဖြူနှင့် အစိမ်းရောင်စပ် အင်္ကျီလေးကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း စာအုပ်အချို့ကို ပိုက်ထားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ရှေ့ကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး—

"ညီမလေး... ဒီအချိန်ကြီး တစ်ယောက်တည်းပါလား။ ကားက ဒီအချိန်ဆို ပြေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်" လို့ ကျွန်တော် မေးမိသည်။

သူမက ကျွန်တော့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက လပြည့်ဝန်းလို ဝိုင်းစက်ပြီး အင်မတန် ကြည်လင်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်တော့ ပြောမပြတတ်သည့် ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ကိန်းအောင်းနေသလိုပင်။ သူမ၏ အသားအရည်က မီးရောင်အောက်တွင် ပိုမိုဖြူဖျော့နေသည်။

"ကားစောင့်နေတာပါ အစ်ကို။ ကားက လာမှာပါ" လို့ သူမက တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူမအသံက လေတိုးသံလိုမျိုး အင်မတန် ခပ်သဲ့သဲ့လေး။

ကျွန်တော် သူမကို စိတ်မချသဖြင့် ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အဖော်လုပ်ပေးမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြသည်။ သူမက ကဗျာဖတ်ရတာ ဝါသနာပါကြောင်း၊ သူမ၏ အိမ်က ဒီလမ်းမကြီးရဲ့ အဆုံးမှာရှိတဲ့ ခြံကျယ်ကြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူမပြောနေစဉ် သူမ၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ၏ စကားသံများသည် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသလို ခံစားရပြီး အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ည၏ အေးစိမ့်မှုကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်သွားသည်မသိ၊ လမ်းမထက်တွင် ဝါကျင်ကျင် မီးရောင်နှင့်အတူ ဘတ်စ်ကားအိုကြီးတစ်စီး တရွေ့ရွေ့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကားသည် အင်ဂျင်သံပင် မမြည်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် လွင့်မျောလာသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းပင်။

"ကားလာပြီ အစ်ကို။ ညီမ သွားတော့မယ်နော်"

သူမက ထရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများဖြင့် စာအုပ်အချို့ကို ပိုက်ထားရင်း ကားပေါ်သို့ တက်သွားခါနီးတွင် သူမ၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကောက်ယူပြီး လှမ်းပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကားတံခါးက အလိုလို ပိတ်သွားပြီး ကားကြီးသည် မြူနှင်းများကြားထဲသို့ အသံမထွက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော်သည် ထိုစာအုပ်လေးကို ကိုင်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စာအုပ်၏ ပထမစာမျက်နှာတွင် "နှင်းဝေ - ၂၀၁၀ ခုနှစ်" ဟု ရေးထားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျွန်တော်သည် သူမပြောပြခဲ့သော လမ်းအဆုံးမှ အိမ်ကြီးဆီသို့ စူးစမ်းရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်၊ ပြတင်းပေါက်မှန်များ ကွဲအက်နေသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အိမ်ပျက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်မိသောအခါ…

"အော်... အဲ့ဒီအိမ်က ကောင်မလေးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်က ညကျောင်းတက်ပြီး အပြန်၊ အဲ့ဒီလမ်းဆုံမှတ်တိုင်မှာ ကားစောင့်နေတုန်း ကားတိုက်ခံရပြီး ဆုံးသွားတာလေ။ အဲ့ဒီကတည်းက အဲ့ဒီမှတ်တိုင်မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကားစောင့်နေတတ်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ အဲ့ဒီစာအုပ်က သူမကို လိုက်ပို့ပေးတဲ့သူတွေကို သူမက လက်ဆောင်ပေးထားခဲ့တာတဲ့လေ"

ကျွန်တော့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာအုပ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ၁၆ နှစ်တိုင်တိုင် အိမ်မပြန်နိုင်ဘဲ ထိုမှတ်တိုင်လေးတွင် စောင့်နေခဲ့ခြင်းလော။

ယခုအခါတွင် ကျွန်တော်သည် ထိုလမ်းဆုံမှတ်တိုင်ကို ဖြတ်သွားတိုင်း သူမအတွက် ပန်းစည်းလေးတစ်စည်း အမြဲချထားပေးတတ်သည်။ ထိုမှတ်တိုင်လေးကို ရောက်တိုင်း လေထဲတွင် သူမ၏ စကားသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသလို ခံစားရသည်။ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို "သရဲမကို ချစ်တဲ့အရူး" လို့ ခေါ်ချင်ခေါ်ပါစေ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သူမဟာ အချိန်ကာလတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တဲ့ အလှပဆုံး ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါပဲ။

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်