ရန်ကုန်မြို့လယ်က ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလမ်းပေါ်မှာ တည်ရှိတဲ့ အနီရောင်အုတ်တိုက်ကြီး... "အတွင်းဝန်ရုံး"။ ဒီအဆောက်အအုံကြီးဟာ မြန်မာ့သမိုင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမည်းစက်ဖြစ်တဲ့ အာဇာနည်ခေါင်းဆောင်ကြီးများ လုပ်ကြံခံရမှု ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့နေရာဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသမိုင်းဝင်အခန်းကြီးရဲ့ ပြင်ပ၊ အဆောင်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ ဒီဝင်းကြီးထဲမှာ တခြား ဘယ်သူမှမသိတဲ့၊ မှတ်တမ်းမတင်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ရမှ ယုံကြည်မိတော့တယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်၊ အတွင်းဝန်ရုံးကို ပြန်လည်ပြုပြင်မွမ်းမံနေတဲ့ ကာလမှာ ကျွန်တော် ညစောင့်လုံခြုံရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ ဓာတ်ပုံမှတ်တမ်းဝင်ရိုက်ခွင့်ရတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။
ညဉ့်နက် ၁၂ နာရီခွဲ။ ရန်ကုန်မြို့လယ်ရဲ့ ကားသံတွေက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီ။ အတွင်းဝန်ရုံးဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ ခန့်ညားထည်ဝါနေပေမယ့်၊ တစ်မျိုးတော့ ခြောက်ခြားစရာကောင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်က အနောက်ဘက်အဆောင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်၊ ရှေးဟောင်းသစ်သားလှေကားကြီးတွေရှိတဲ့ဘက်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ပြင်နေတာပါ။
ကျွန်တော် ကင်မရာကို ထရိုင်ပေါ့ပေါ်တင်ပြီး အာရုံစိုက်နေတုန်း၊ အနောက်ဘက်ကနေ "ဖျတ်... ဖျတ်..." ဆိုတဲ့ စာရွက်လှန်သံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လူတစ်ယောက်က စာအုပ်ကို အမြန်နှုန်းနဲ့ လှန်နေသလိုမျိုး။ ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခုက အလိုလို ပွင့်နေပြီး၊ အထဲက စာရွက်တွေက လေမတိုက်ဘဲနဲ့ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကျွန်တော် အနားကို သွားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... အဲဒီစာရွက်တွေပေါ်မှာ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာက "ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး" ဆိုတဲ့ စာသားတွေပဲ။
ကျွန်တော် ကျောချမ်းသွားပြီး အဲဒီနေရာကနေ ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဆောင်ရဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်က မီးလုံးတွေက တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး "ဖောက်... ဖောက်..." ဆိုပြီး ပေါက်ထွက်ကုန်တယ်။ အရာအားလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကင်မရာမီး (Flash) ကို သုံးပြီး လမ်းကို စမ်းကြည့်ရတော့တယ်။
Flash မီးကို တစ်ချက် ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တိုင်း... စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ လူတစ်ယောက် ပိုပိုပြီး နီးလာတာကို မြင်ရတယ်။ ပထမတစ်ချက်မှာ မီတာ ၃၀ အကွာ၊ ဒုတိယတစ်ချက်မှာ မီတာ ၁၀ အကွာ... တတိယတစ်ချက်မှာတော့... အဲဒီလူက ကျွန်တော့်မျက်နှာရှေ့ တည့်တည့်မှာ ရောက်နေပြီ။ သူက ရှေးခေတ် အင်္ဂလိပ်ခေတ် ဝန်ထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာတော့ ကျည်ဆန်ရာတွေနဲ့ သွေးတွေက ရဲရဲတောက်လို့။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွတ်ထွက်မတတ် ပြူးထွက်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"ဖိုင်တွေ... ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ အစီရင်ခံစာတွေ... ပေး..."
သူ့အသံက လည်ချောင်းထဲမှာ သွေးတွေတစ်နေသလိုမျိုး ဗလဗလနဲ့ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် လှေကားရင်းမှာတင် ခြေချော်ပြီး လဲကျသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လှေကားလက်ရန်းတွေပေါ်ကနေ နောက်ထပ် လက်ချောင်းပေါင်းများစွာ ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဆွဲကြတယ်။
လှေကားအောက်က အမှောင်ထဲကနေ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ တက်လာကြတယ်။ အချို့က ခေါင်းမပါဘူး၊ အချို့က လက်မပါဘူး။ သူတို့အားလုံးက အော်ဟစ်နေကြတာ မဟုတ်ဘဲ၊ တိုးတိုးလေး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေကြတာ။ "ငါတို့ အိမ်ပြန်ချင်ပြီ... ငါတို့ကို ဒီမှာ ပိတ်မထားပါနဲ့" လို့ သူတို့က တစာစာ ပြောနေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အတွင်းဝန်ရုံးရဲ့ နံရံတွေကနေ သွေးတွေက စိမ့်ထွက်လာပြီး၊ ကြမ်းပြင်မှာ သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။
ကျွန်တော် အားကုန်သုံးပြီး ရုန်းထွက်ကာ အာဇာနည်ခန်းမရှိတဲ့ဘက်ကို ပြေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာရောက်ရင်တော့ လုံခြုံလိမ့်မယ်လို့ ထင်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခန်းတံခါးရှေ့ ရောက်တော့...
တံခါးက အလိုလို ပွင့်သွားပြီး၊ အထဲမှာ ၂၀ ရာစုရဲ့ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလို အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြင်ကွင်းကတော့ ငရဲခန်းပါပဲ။ ခန်းမအလယ်မှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေ ရှိမနေတော့ဘဲ၊ အဲဒီနေရာမှာ သွေးအိုင်ထဲမှာ လူးလိမ့်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ရှိနေတယ်။ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငြိမ်ကျသွားပြီး၊ မျက်နှာမဲ့ခေါင်းကြီးတွေကို ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လိုက်ကြတယ်။
"မင်း... ငါတို့နဲ့ အတူတူ... မှတ်တမ်းတင်ခံရမယ်!"
သူတို့အားလုံးက လေထဲမှာ ပျံတက်လာပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို တိုးဝင်လာကြတယ်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးကို အတင်းပိတ်ပြီး "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုနေမိတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အမြင့်ကနေ တွန်းချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
နိုးလာတဲ့အခါ... ကျွန်တော်ဟာ အတွင်းဝန်ရုံးရဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာပါ။ မိုးလင်းနေပြီ။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကင်မရာကတော့ ဘေးနားမှာ ကွဲအက်လို့။
ကျွန်တော် ကင်မရာထဲက မန်မိုရီကတ်ကို ယူပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်လို့ ကွန်ပျူတာနဲ့ ချိတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော် ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ တစ်ပုံမှ မထွက်ဘူး။ အားလုံးက အနက်ရောင်တွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးပုံတစ်ပုံမှာတော့... အမှောင်ထဲမှာ ဝင်းလက်နေတဲ့ မျက်လုံးပေါင်းများစွာနဲ့၊ သွေးစာလုံးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ငါတို့က... ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်းလည်း... တစ်နေ့မှာ ပါဝင်လာမှာပါ"
အခုထိလည်း အတွင်းဝန်ရုံးနားက ဖြတ်သွားတိုင်း၊ အဲဒီအနီရောင် အုတ်နံရံတွေထဲမှာ ဝိညာဉ်တွေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ သမိုင်းတင်မကဘဲ၊ မကျွတ်မလွတ်သေးတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ထာဝရအကျဉ်းထောင်ကြီး ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အတွင်းဝန်ရုံးကနေ ယူဆောင်လာမိတဲ့ အဲဒီ "အနက်ရောင်ဓာတ်ပုံ" တွေက ကျွန်တော့်ကွန်ပျူတာထဲမှာ အလိုလို ပွားများလာတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကွန်ပျူတာက အလိုလို ပွင့်လာပြီး၊ အခန်းထဲမှာ "တောက်... တောက်... တောက်..." ဆိုတဲ့ ရှေးဟောင်း လက်နှိပ်စက် ရိုက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတတ်တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေတုန်း၊ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ အရမ်းလေးလံတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေသလို ခံစားရလို့ နိုးလာတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့... အတွင်းဝန်ရုံးက တွေ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီ အင်္ဂလိပ်ခေတ် ဝန်ထမ်းဝတ်စုံနဲ့ လူက ကျွန်တော့်အပေါ်ကနေ ခွစီးထားတာ။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျွတ်ထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ သွေးပုပ်တွေက ကျွန်တော့်ပါးပေါ်ကို တစက်စက် ကျနေတယ်။ "မှတ်တမ်း... မပြီးသေးဘူး... မင်းရဲ့ အသက်နဲ့... လက်မှတ်ထိုးပေး..." လို့ သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတယ်။
ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပေမယ့် ကျွန်တော့်လက်တွေက လေထဲကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်မိသလို ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီလူက အခိုးအငွေ့တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျွန်တော့်အခန်းရဲ့ နံရံတွေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်အခန်းရဲ့ နံရံတွေမှာ အနီရောင် လက်ရေးစာလုံးတွေ အလိုလို ပေါ်လာတာပဲ။ အဲဒီစာလုံးတွေက မြန်မာစာလည်း မဟုတ်၊ အင်္ဂလိပ်စာလည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတွေကို စာသားအဖြစ် ပြောင်းထားသလိုမျိုးပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီအိမ်မှာ ဆက်မနေရဲတော့လို့ ဟိုတယ်တစ်ခုကို ပြောင်းအိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုတယ်အခန်းထဲက ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်လိုက်တဲ့အခါ... ရေပန်းကနေ ရေတွေထွက်မလာဘဲ ပူနွေးတဲ့ သွေးတွေပဲ ထွက်လာတယ်။ ရေချိုးခန်းမှန်ပေါ်မှာတော့ "၁၉၄၇၊ ဇူလိုင် ၁၉" ဆိုတဲ့ ဂဏန်းတွေက သွေးနဲ့ အလိုလို ရေးသားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မှန်ထဲကနေ လက်ချောင်းပေါင်းများစွာ ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို မှန်ထဲကို ဆွဲသွင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"မင်း ပြေးလို့ မရပါဘူး။ ငါတို့က သမိုင်းပဲ။ မင်းကတော့ အဲဒီသမိုင်းကို ကြည့်မိတဲ့ သက်သေပဲ!"
အသံတွေက အခန်းရဲ့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်လှေကားဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်သွားတဲ့အခါ... အထဲမှာ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းဝန်ရုံးက ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာက ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ပြည့်နှက်နေတာ။ သူတို့အားလုံးက ယူနီဖောင်းအဟောင်းတွေနဲ့၊ သွေးစွန်းနေတဲ့ ဖိုင်တွဲတွေကို ပိုက်ထားကြတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် "အစည်းအဝေး စတော့မယ်... လာခဲ့ပါ..." လို့ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် လှေကားအတိုင်း အောက်ကို ဆင်းပြေးခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်အပြင်ဘက် ရောက်တော့ ရန်ကုန်မြို့လယ်ရဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ ဒါပေမဲ့ မြင်ကွင်းက ထူးဆန်းနေတယ်။ ကားတွေက အခုခေတ်ကားတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ၁၉၄၀ ကျော်ခေတ်က ကားဟောင်းကြီးတွေ လမ်းပေါ်မှာ မောင်းနှင်နေကြတာ။ လူတွေကလည်း ရှေးခေတ်ဝတ်စုံတွေနဲ့။ ကျွန်တော်ဟာ အချိန်စက်ထဲကို ရောက်သွားသလိုမျိုး။
အတွင်းဝန်ရုံးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့... အဲဒီအဆောက်အအုံကြီးက အသစ်စက်စက်အတိုင်း ရှိနေပြီး၊ အပေါ်ထပ်ကနေ သေနတ်သံတွေ တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာက ပြတင်းပေါက်တွေကနေ ခုန်ချနေကြတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ မြေပြင်ပေါ်ကျလာတိုင်း အငွေ့အသက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို တိုးဝင်လာကြတယ်။
"မင်းကို... မှတ်တမ်းထဲမှာ... ထည့်လိုက်ပြီ!"
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို တင်းတင်းပိတ်ပြီး ဘုရားစာတွေကို အော်ဟစ်ရွတ်ဆိုလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်သလို ပူနွေးလာပြီး၊ ရုတ်တရက် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
နိုးလာတဲ့အခါ... ကျွန်တော်ဟာ အတွင်းဝန်ရုံးရဲ့ အပြင်ဘက် ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဖိုင်တွဲတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီဖိုင်တွဲကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... အထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်နဲ့ ကျွန်တော် သေဆုံးမယ့်ရက်စွဲကို ရေးထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီရက်စွဲက... နောက်ထပ် (၇) ရက်အကြာ...။
ကျွန်တော် အခုထိ အဲဒီရက်စွဲကို ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စောင့်နေမိတယ်။ အတွင်းဝန်ရုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သူတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ထည့်သွင်းပြီးသွားပြီ။ အဲဒီအနီရောင်အုတ်တိုက်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် နေရာလွတ်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေတယ်။ သင်တို့ရော... အတွင်းဝန်ရုံးနားက ဖြတ်သွားရင်၊ အပေါ်ထပ်က ပြတင်းပေါက်တွေဆီကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို လက်ယပ်ခေါ်နေတာ မြင်ဖူးသလား? အကယ်၍ မြင်ခဲ့ရင်... ဘယ်တော့မှ မကြည့်ပါနဲ့။ သမိုင်းထဲမှာ သင့်နာမည် ပါသွားပါလိမ့်မယ်။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment