ရန်ကုန်ရဲ့ ညတွေဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသလောက် တစ်ခါတလေကျရင်လည်း အလွန်အေးစိမ့် တိတ်ဆိတ်လွန်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းဟာ နေ့ဘက်မှာ ကျန်းမာရေး လမ်းလျှောက်သူတွေနဲ့ စည်ကားပေမယ့်၊ သန်းခေါင်ကျော် သွားလာသူနည်းတဲ့အချိန်မှာတော့ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်က ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကနေ အပြန်၊ တက္ကစီမရလို့ ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းအတိုင်း ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့တဲ့ညက ကြုံခဲ့ရတာပါ။ မိုးက ဖွဲဖွဲလေးရွာထားလို့ လမ်းပေါ်က ရေအိုင်တွေက မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်တွေကို ပြန်ဟပ်နေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မြူတွေဆိုင်းနေပြီး၊ ကန်ရေပြင်ကနေ တက်လာတဲ့ အေးစက်စက် လေပြေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဖောက်ဝင်သွားသလိုပဲ။
လမ်းလျှောက်နေရင်း ကန်တော်ကြီးရဲ့ သစ်ပင်အုပ်ဆိုင်းတဲ့ နေရာအရောက်မှာ၊ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ "ဖိနပ်သံ" ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "တောက်... တောက်..." ဆိုတဲ့ အသံ။ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ရင် သူလည်း ရပ်တယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လျှောက်ရင် သူလည်း လျှောက်တယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနောက်ဘက်မှာ မှောင်မိုက်နေတဲ့ လမ်းမီးရောင်အောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်တယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
ရုတ်တရက်... ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရဲ့ အရိပ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမက ရှေးခေတ်ပုံစံ ရင်ဖုံးအင်္ကျီနဲ့ လုံချည်ကို ဝတ်ထားပြီး ကန်ရေပြင်ဘက်ကို ကျောပေးထားတယ်။
"ညီမ... ဒီအချိန်ကြီး တစ်ယောက်တည်းလား" လို့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။
သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ ငြိမ်သက်စွာပဲ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ရေညှိနံ့နဲ့ ပုပ်သိုးသိုးနံ့က အဲဒီနေရာမှာ ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရလာတယ်။
ကျွန်တော် သူမနား ရောက်ခါနီးမှာပဲ၊ သူမရဲ့ ခေါင်းက ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်ကို ၃၆၀ ဒီဂရီ လှည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ခဏ... ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ သူမမှာ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း မရှိဘူး။ အသားအရေတွေက ဖောင်းပွပြီး ပြာနှမ်းနေတယ်။ ပါးစပ်နေရာမှာတော့ ရေတွေ တစက်စက်ကျနေတဲ့ အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။
"ငါ... ဒီမှာ စောင့်နေတာ ကြာပြီ..."
အဲဒီအသံက လူ့အသံနဲ့ မတူဘူး။ ရေအောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ ပွက်ပွက်ဆူသံမျိုး။ သူမက ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အလွန်ရှည်လျားပြီး ရေညှိတွေ ပတ်ရစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် ကန်ရေပြင်ထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်မိသလို ခံစားရတယ်။
ကန်ရေပြင်ထဲကနေ လူအများကြီးရဲ့ လက်တွေက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့် ခြေကျင်းဝတ်တွေကို အားနဲ့ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ "ငါတို့နဲ့ အတူနေပါ! အေးစက်တဲ့ ရေထဲမှာ အတူနေပါ!" ဆိုတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက ကန်တော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ရုန်းကန်ပေမယ့် ရေထဲကို တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းက အလင်းရောင်တွေ မှိန်ဖျော့သွားပြီး အရာအားလုံး အမှောင်ထုထဲ ကျရောက်သွားတယ်။
ငါ... ငါ သေတော့မှာလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် အားကုန်သုံးပြီး မျက်နှာကို ပိတ်ကာ ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ အနီးနားက ကားတစ်စီးရဲ့ ဟွန်းသံ "ဘွီး..." ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်တော် အသိပြန်ဝင်လာတယ်။
ကျွန်တော် ကန်ရေပြင်ရဲ့ အစွန်းမှာ လဲကျနေတာ။ အနီးအနားမှာတော့ ဘာမိန်းကလေးမှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာတော့ အေးစက်တဲ့ လက်ဝါးရာကြီးတွေနဲ့ ရေညှိတွေ စွဲကပ်လို့။
ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ပြီး ရွှေတိဂုံဘုရားရဲ့ အရောင်အဝါကို မြင်ရတဲ့လမ်းဆုံဘက်ကို အားကုန်ပြေးတော့တယ်။ အနောက်ကို တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းဟာ နေ့ဘက်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ လှပပါစေ၊ ညဘက်မှာတော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေက သူတို့ရဲ့ "အဖော်အသစ်" ကို ရှာဖွေနေဆဲပါပဲ။ သင်တို့ရော... ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ယောက်ယောက်က သင့်ကို လှမ်းခေါ်သံ ကြားဖူးသလား? အကယ်၍ ကြားခဲ့ရင်... ဘယ်တော့မှ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ပါနဲ့။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment