အဲ့ဒီညက မိုးသည်းသည်းရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပါ။ ကျွန်တော်ဟာ လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ နယ်မြို့လေးတစ်မြို့ကို ရောက်နေခဲ့တာပါ။ အချိန်က ည ၁၁ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်လို့ ဟိုတယ်တစ်နေရာမှာ တည်းခိုဖို့ လိုအပ်လာတယ်။ မြို့အစွန်နားမှာ တည်ရှိနေတဲ့ "ရွှေပလ္လင်ဟိုတယ်" ဆိုတဲ့ ဟိုတယ်အိုကြီးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အပြင်ပန်းကကြည့်ရင်ကိုပဲ အဆောက်အဦးက သက်တမ်းရင့်နေပုံရပြီး၊ နံရံတွေမှာ အက်ကြောင်းတွေ၊ ပြတင်းပေါက်မှန်တွေကလည်း ဖုန်တွေနဲ့ ရေညှိတွေတက်နေတယ်။
ဟိုတယ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ လေထုက အေးစက်ပြီး စိုထိုင်းထိုင်း အနံ့က နှာခေါင်းထဲကို ထိုးဝင်လာတယ်။ Reception မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းအဘိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မှိုင်းညို့နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ပုံပါပဲ။
"တည်းခိုဖို့ အခန်းတစ်ခန်းလောက်ရှိမလားဗျ" ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူက ခပ်ယောင်ယောင်နဲ့ ဟိုတယ်စာရင်းမှတ်တဲ့ စာအုပ်အဟောင်းကြီးကို လှန်တယ်။
"ရှိတယ်... အခန်း (၄၀၄) ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့..." သူ ခဏတန့်သွားပြီးမှ "ရော့... ဒါက သော့ပဲ"
လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲကို သံချေးတက်နေတဲ့ သော့တစ်ချောင်းကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က သနားသလိုလို၊ တုန်လှုပ်နေသလိုလိုနဲ့မို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဓာတ်လှေကားက အသံတဂျောက်ဂျောက်မြည်ပြီး စတုတ္ထထပ်ကို ရောက်လာတယ်။ စင်္ကြံလမ်းမှာတော့ မီးလုံးတွေက တဖျတ်ဖျတ်လင်းလိုက်၊ မှိန်လိုက်နဲ့။ (၄၀၄) ဆိုတဲ့ အခန်းနံပါတ်ဆီကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက အသားမာနဲ့ လုပ်ထားပြီး သစ်သားတွေက ခြောက်သွေ့ပြီး ကွဲအက်နေတယ်။
အခန်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အအေးဓာတ်က အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားတယ်။ ပရိဘောဂတွေက ကြီးမားလွန်းပြီး၊ ကုတင်ကြီးက အခန်းအလယ်မှာ ခန့်ညားစွာ ရှိနေတယ်။ အခန်းထဲက လေထုကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ အနံ့မျိုး။ ကျွန်တော် အိတ်တွေကို ချပြီး အိမ်သာထဲကို ဝင်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်သာထဲက ရေပိုက်ခေါင်းဖွင့်သံ "စပ်... စပ်..." ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပေမယ့် ရေပိုက်ခေါင်းက ပိတ်လျက်သား။ ရေစက်ကလေးတွေတောင် ကျမနေဘူး။
"စိတ်ကူးယဉ်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရင်း အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်တယ်။
ညသန်းခေါင်ကျော် (၂) နာရီ။ အသံတစ်သံကြောင့် ကျွန်တော် ရုတ်တရက် နိုးလာတယ်။ "ခြစ်... ခြစ်..." ဆိုတဲ့ အသံ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လက်သည်းနဲ့ ခြစ်နေတဲ့အသံပါ။ ကျွန်တော် စိတ်ကို မခိုင်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ရာကနေ ထပြီး တံခါးကို အသာလေး အပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရပ်သွားစေတယ်။
ကျွန်တော့်အိပ်ရာပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံး ရှိတဲ့အထဲက တစ်လုံးက ပုံစံမပျက်ဘဲ အလယ်မှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်ထားခဲ့သလိုမျိုး အိဝင်နေတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အနားမှာ ထိုင်ပြီး ကြည့်နေခဲ့တာလား။
ကျွန်တော် မှန်တင်ခုံရှေ့ကို တုန်တုန်ယီယီနဲ့ လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ မှန်ပြင်က မှုန်ဝါးနေတယ်။ ကျွန်တော် မှန်ပြင်ကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့... မှန်ပြင်ထဲက ကျွန်တော့်ပုံရိပ်ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ဖြူဖျော့ဖျော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ သူမက ပုံမလာဘဲ ဝိညာဉ်လိုမျိုး မှုန်ဝါးဝါး။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းရှည်ကြီးတွေက ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသံလည်း ထွက်မလာတော့ဘူး။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်လာတယ်။ "ဒီအခန်းမှာ... ငါ့ကို သတ်ခဲ့ကြတာ... အခု မင်း အလှည့်ပဲ" ဆိုတဲ့ အသံက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ပြေးဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သော့က လည်မရတော့ဘူး။ အခန်းထဲက မီးသီးတွေက ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နံရံပေါ်မှာ အနီရောင်စာလုံးတွေနဲ့ "မင်းထွက်မသွားနိုင်တော့ဘူး" ဆိုပြီး ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော် နောက်ဆုံး အားအင်တွေကို သုံးပြီး တံခါးကို ပုခုံးနဲ့ ဝင်တိုက်လိုက်တယ်။ တံခါးပွင့်သွားပြီး စင်္ကြံလမ်းပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။ အောက်ထပ်ကို ပြေးဆင်းသွားပြီး Reception မှာရှိတဲ့ အဘိုးအိုကို အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။
"အဲ့ဒီအခန်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ! ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီအခန်းပေးတာလဲ!"
အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ "သား... အဲ့ဒီအခန်းက နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်ကတည်းက ပိတ်ထားတာ။ အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် သတ်ခံခဲ့ရပြီးကတည်းက တည်းခိုတဲ့သူတိုင်းကို သူက လက်ညှိုးထိုးခေါ်နေတာ။ ငါတို့ ဟိုတယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အဲ့ဒီအခန်းက ဘယ်လိုမှ မပျက်စီးနိုင်ဘူး"
ကျွန်တော် ဟိုတယ်ထဲကနေ ရူးသွပ်သလို ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် အိတ်ထဲက နာရီကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နာရီလက်တံတွေက ရပ်တန့်နေတယ်။ အဲ့ဒီ နာရီလက်တံတွေက အခုထိလည်း (၂:၀၄) မှာပဲ ရှိနေတုန်းပါ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီမြို့ကို ပြန်မရောက်ခဲ့တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ... အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ်မှာ အေးစက်စက် လက်တစ်စုံကို အမြဲလိုလို ခံစားနေရဆဲပါ...။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment