ကျွန်တော်ရဲ့
ငယ် ... ။
မချစ်ဘူးလို့ အကြိမ်ကြိမ်ပြောနေပေမယ့်
ဘယ်သူမှ နမ်းရှိုက်ခွင့်မရှိသေးတဲ့ ငယ့် နှုတ်ခမ်းလေးကို
ပထမဆုံး နမ်းရှိုက်ဖူးခဲ့ပေါ့ ။
မချစ်ဘူးပြောနေပေမယ့် .. ငယ့် ပါးလေးတွေက ချစ်တယ်တဲ့
မချစ်ဘူးပြောနေပေမယ့် .. ငယ့် နှဖူးလေးက ချစ်တယ်တဲ့
မချစ်ဘူးပြောနေပေမယ့် .. ငယ့် နှုတ်ခမ်းလေးက ချစ်တယ်တဲ့
မချစ်ဘူးပြောနေပေမယ့် .. မညာတတ်တဲ့ ငယ့် မျက်လုံးတွေက ချစ်တယ်တဲ့
ချစ်သော ငယ် ...
စကားလုံးတွေက မချစ်ဘူးပြောနေပေမယ့်
ငယ် ချစ်တာကိုတော့ မလွတ်တမ်းဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကလည်း ချစ်ပါတယ်တဲ့။
တိမ်တွေ ညိုတဲ့အခါ .. ငှက်ကလေးတွေ အိမ်ကို ပြန်ကြတယ်
တိမ်တွေ ငိုတဲ့အခါ .. ငှက်ကလေးတေွ အနားရကြတယ်
တိမ်တွေ လင်းတဲ့အခါ .. ငှက်ကလေးတွေ ထကြရပြန်တယ်
ကျွန်တော့် အတွက် တိမ်တွေဆိုတာ ဘာမှန်း မသိပေမယ့်
ငယ် ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငှက်ကလေးက အချိန်ပြည့်ပဲ ..
'မချစ်ဘူး .. မချစ်ဘူး' လို့ တကျီကျီ မြည်တွန်တတ်တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့
ငယ် ... ။
နွေဦးပေါက်လို့ ရွက်ဝါတွေ ကြွေတဲ့အခါ
မချစ်ဘူးလို့ ပဲ ဆက်ပြောပေးပါ။
မိုးဦးကျလို့ သစ်ရွက်လေးတွေ စိမ်းစို လာတဲ့အခါ
မချစ်ဘူးလို့ပဲ ဆက်ပြောပေးပါ။
ဆောင်းဦးကျလို့ မြူနှင်းမှုန်လေးတွေ ကျီစယ်တဲ့အခါ
မချစ်ဘူးလို့ပဲ ဆက်ပြောပေးပါ။
ငယ့်ချစ်သူအကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါ
အဆုံးသတ်မှာလည်း ကျွန်တော့်ကို မချစ်ကြောင်းလေးနဲ့ အဆုံးသတ်ပေးပါ
၁၂ ရာသီ ပတ်လုံး . .
ငယ့်ရဲ့ မချစ်ကြောင်းတွေ နဲ့ပဲ ရှင်သန်ပရစေ။
ကျွန်တော့်ရဲ့
ငယ် ... ။
ဒီကမ္ဘာမှာ ငယ် နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေခဲ့ရင်တောင်
မချစ်ဘူးပြောပြီး ဂျီကျမယ့် လူ့အမျိုးအစားတစ်ရပ်ရှိတယ်ဆိုတာ
ကမ္ဘာသိအောင် ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်။
အဲ့ဒီ ဂျီ သံလေးကို .. ချစ်မိရတာပဲ
အဲ့ဒီ ရစ် တာလေးကို .. ချစ်ခဲ့ရတာပဲ
အဲ့ဒီ နှုတ်ခမ်း စူစူလေးကို .. ချစ်နေရတာပဲ
အဲ့ဒီ မျက်စောင်းလေးကို .. ချစ်သွားရတာပဲ
လူတစ်ယောက် ချစ်တာကို တစ်ယောက်က မချစ်ဘူးလို့တုန့်ပြန်တဲ့
စကားက ပြစ်မှု မြောက်ခဲ့ရင် ..
ဘ၀ အဆက်ဆက် ကြိုးစင်တက်မယ့် တစ်ဦးတည်းသော ငယ် ပါ။
အဲ့လောက်ထိတောင် ကျွန်တော်နဲ့ပက်သက်ရင်
ငယ် က မချစ်ခဲ့တာပါ။
ချစ်သော ငယ် ..
ကျွန်တော် တို့ နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံခြင်းက
အမှတ်တမဲ့ မှ အမှတ်တရ သို့ ..
အမှတ်တရ မှ ဘဝ တစ်ကွေ့ သို့ ..
ဘဝတစ်ကွေ့ မှ ဘဝ တစ်လျှောက် သို့ ..
ငယ် မှ စ၍ အနှစ်တစ်ရာတိုင်ပဲ ဖြစ်ချင်ပါတယ်
သေတဲ့အထိ မချစ်ဘူးပြောပြီး နှိပ်စက်မယ်ဆို တဲ့ ငယ့် စကား တည်စေချင်တယ်
သစ်ရွက်လှုပ်တိုင်း ရင်ခုန်တတ်တဲ့ အရွယ်မဟုတ်တော့ပေမယ့်
သစ်ရွက်ကြွေတဲ့ အခါ ဝမ်းနည်းတတ်တဲ့ ကျွန်တော် ရယ်ပါ ။
လှပဖူးပွင့်လာမယ့် ငယ်ဆိုတဲ့ ရွက်သစ်လေးကို ကြည့်ရင်း
ကျွန်တော် ရွက်ဟောင်းက ကျေနပ်စွာ ကြွေခ ပေးမှာပါ။
အဲ့ဒီလိုနည်းနဲ့ .. ငယ့်ကို ဆက်ချစ်ပရစေကွယ်။
ကျွန်တော်ရဲ့
ငယ် ... ။
ကျွန်တော့်အတွက် ငယ်က အဓိပ္ပာယ်ဖော်လို့မရတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို
ကျွန်တော့်အတွက် ငယ်က ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ သချ်ာပုစ္စာ တစ်ပုဒ်လို
ကျွန်တော့်အတွက် ငယ်က နားမလည်နိုင်တဲ့ သံစဉ်ဂီတ တစ်ပိုဒ်လို
ကျွန်တော့်အတွက် ငယ်က မပြီးတော့တဲ့ ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်လို
..
...
....
ငယ့်အတွက် ကျွန်တော်က ဘယ်တော့မှ မစားတော့တဲ့ ပန်းသီးတစ်လုံးလို
ငယ့်အတွက် ကျွန်တော်က နားမထောင်တော့တဲ့ သိချင်းတစ်ပုဒ်လို
အရုပ်လေးလို့ ထင်နေလားလို့ မေးတတ်တဲ့ ငယ့် အတွက်
ကျွန်တော်က ဂျောင်ထိုးထားတဲ့ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ပါပဲလေ။
ချစ်သော ငယ် ..
ပြီးခဲ့သော တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေ အတွက် လွမ်းမိပါတယ်
လက်ရှိ ဖြစ်တည်နေတဲ့ အချိန်တွေ အတွက်ကို လွမ်းပါတယ်
ငယ် နဲ့ အနာဂတ်မှာ ဖြတ်သန်းရမယ့် .. တွေ့ဆုံခွင့် အချိန်တွေကိုလည်း ကြိုလွမ်းမိပါတယ်။
သံသရာ လူသားတွေမို့ .. သံသရာအဆက်ဆက်
ကျွန်တော့် လွမ်းခွင့်ရှိတုန်း လွမ်းနေပါ့မယ်
ချစ်ခွင့်ရတုန်း ချစ်နေပါ့မယ်
ကြေကွဲခွင့် ကြုံတုန်းလေး ကြေကွဲနေပါ့မယ်
မချစ်ဘူးလို့ ကြားနေရတဲ့ စကားသံကို ကြားခွင့်ရှိတုန်းလေ
ရာသက်ပန် .. ကြားနေပရစေ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment