အပြုံးချိုချိုလေးက
မျက်လုံးထဲခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်သွား
ပထမအဆင့်က၊ စိတ်ဝင်စားတယ်။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းက
ရင်ဘတ်ကို ဝင်, ဝင်တိုက်
ဒုတိယအဆင့်က၊ ကြိုက်တယ်။
မင်းရဲ့အကြောင်းပဲ
ခေါင်းထဲမှာဝဲလည်ဖြစ်တည်
တတိယအဆင့်က၊ ချစ်သည်ပေါ့။
ချစ်ရခြင်းဒီလှိုင်းများက
တရိပ်ရိပ် တလိပ်လိပ်ထပ်တိုး
နောက်ဆုံး
မြတ်နိုးတယ်ကွယ်။
(သူရဿဝါ)
ညီမလေး ရဲရင့်နှင်းဆီ လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသလို .. ကျွန်တော် နှင့် ချစ်သော ရဲရင့်နှင်းဆီ ၏ ဇာတ်လမ်းလေးသည် အဆုံးသတ်က မောင်နှမတွေ ဖြစ်သွားကြလေသတည်းလို့ ပဲပြောရမလိုပင်။ ကိုသူရဿဝါ ကဗျာလေးလိုပဲ တစ်သက်လုံး ခင်မင်ပက်သက်ဖို့ ပထမအဆင့် သူမ အချစ်ကို ရဖို့ .. နောက်တစ်ဆင့်က လက်ထပ်ပြီး တစ်သက်လုံးပေါင်းသင်းနိုင်ဖို့ပဲလေ။ သို့ပေမယ့် မောင်နှမဆိုသည်က အဆင့်တွေ အများကြီးမလိုဘူး မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် နှလုံးသားက နာကြင်ခံစားနေရပေမယ့် မောင် နဲ့ နှမ လိုဆက်ဆံရေးသည်သာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ နှစ်ယောက်လုံး ယူဆ လက်ခံလိုက်ကြပြီပဲလေ။ ကျွန်တော် အနေဖြင့်လည်း ရဲရင့်နှင်းဆီအား ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေသို့လည်း မရောက်စေချင်ပါ။
မင်းဘာကြောင့် ငါး ကို မစားတယ်
ဪ ... သံယောဇဉ်ဟာ ဆန်းကြယ် ။ ။ (နေမျိုး)
ကျွန်တော်ရဲ့ ညီမလေး ရဲရင့်နှင်းဆီသည် ငါး ကိုလုံး၀ မကြိုက်သော ကြောင်မလေး တစ်ကောင်သာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်ပင် ကျွန်တော်က .. သူမ လုံး၀ နမ်းမရှုံ့ မထိသော စားမကြည့်သည့် ငါး တစ်ကောင်ပင်ဖြစ်လို့ နေ၏။ ငါး မကြိုက်သော ကြောင်သည် ဆန်းကျယ်သော သမိုင်းဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ၊ ကျွန်တော်သည် ကြောင် အစားခံချင်သည့် ငါးမိုက် တစ်ကောင်အဖြစ် မှတ်တမ်းဝင်မည်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လို ငါးတစ်ကောင်အတွက် ပြောင်လက်နေသော ကြောင်မလေး၏ သွားစွယ်လေးသည် ချစ်ခြင်းဖြစ်၏။ သိပ်မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာပဲ ကြောင် နှင့် ငါး သည် မောင်နှမ တွေသာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲနဲ့
မင်း နဲ့ ငါ ခင်ခဲ့ကြတယ်။
ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲနဲ့
မင်း နဲ့ ငါ သံယောဇဉ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲနဲ့
မင်း နဲ့ ငါ သူစိမ်းဆန်ခဲ့ကြတယ်။
ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲနဲ့
ဒီကဗျာကို ရေးဖြစ်ပါတယ်။
ဪ ...
တကယ်တော့လည်း
ဘာအကြောင်းမှ မရှိပါဘူး သူငယ်ချင်းရယ် .. ။ (တာရာမင်းဝေ)
တာရာမင်းဝေ ကဗျာလေးကို ဖတ်ပြီး တိုက်ဆိုင်စွာ ရင်နှင့်ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ တကယ်တော့လည်း သေချာစဉ်းစားမိရင် ဘာအကြောင်းရယ်မှ မရှိပါဘူး ညီမလေး ရဲရင့်နှင်းဆီ။ ငါ တို့ ဘာအကြောင်းပြချက်တွေနဲ့များ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတာလည်း ။ ဘာအကြောင်းပြချက်တွေနဲ့များ အကိုက ရဲရင့်နှင်းဆီကို ချစ်မိသွားခဲ့တာလည်း။ ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့များ ရဲရင့်နှင်းဆီက ငြင်းရက်တာလည်း။ ချစ်ခြင်းနှင့် မချစ်ခြင်းမှာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ တကယ်ကို မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိ အဲ့ဒီ မျက်မှန်ကိုင်းအောက်က မျက်ဝန်းညိုညိုလေးတွေကို ချစ်မိခဲ့တာ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိ ညီမလေးရဲ့ ရယ်သံလွင်လွင်လေးကို ချစ်သွားခဲ့တာ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိ ညီမလေး မှာ ချစ်သူရှိနေတာ ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မ မရှိ ကျွန်တော် ပဲ အသည်းကွဲ ခဲ့ရတာ။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိ ညီမလေး တစ်ယောက် ရရှိ သွားခဲ့ခြင်းပေါ့။ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိ ကျွန်တော် ငိုနေရဦးမှာပေါ့။
မချစ်ဘူးလို့ .. နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကဘဲ
ပြောရက်တယ် ။
မလွမ်းဘူးလို့ .. နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကဘဲ
ဆိုရက်တယ်။
သဘောမကျဘူးလို့ .. နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကဘဲ
ပြောဆိုတယ်။
နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကဘဲ .. နှုတ်ခမ်းလှလှလေးကို
နမ်း ရက်တယ်။
ဒါအခွင့်အရေးပေါ့ ...
လက်ဖဝါး နုနုလေး တွေ .. တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်
တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆွဲထားကြရင်း ချစ်မိုးတွေ ရွာကျဲလိုက်တယ်
သူတို့တွေ ဘာမှ မပြောဆိုကြပဲ .. ချစ်နေပေါ့လေ။
(ကျွန်တော်)
ကျွန်တော် ချစ်သော ငယ် (သို့) ကျွန်တော် ချစ်သော ညီမလေးရဲရင့်နှင်းဆီက ဘယ်တော့မှ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်လို့ မပြောပါဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော် အလုပ်မအားလို့ တစ်နေကုန် ပျောက်နေလို့ ငယ် သတိများရနေမလားလို့ မေးကြည့်တဲ့အခါ 'သတိမရဘူး'လို့ပြန်ပြောတတ်တဲ့ ရဲရင့်နှင်းဆီပါ။ နည်းနည်းလေးတောင် မချစ်ဘူးလားလို့ မေးပြန်ရင်လည်း .. တစိလေးမှတောင် မချစ်ဘူးလို့လည်း ပြန်ဖြေတတ်သေးတယ်။
ငယ် ရဲ့ နှူတ်ခမ်းလှလှလေးက ညာတယ်၊ အပြုံးလေးတွေက ညာတယ်၊ မျက်ဝန်းတွေက ညာတယ်၊ သွားစွယ်လေးတွေလည်း ညာတတ်သေးတယ် လို့ ကျွန်တော်ပြောတဲ့အခါ မျက်လုံးကိုတည့်တည့်ကြည့်ပြီး 'လုံး၀မညာဘူး' လို့ဖြေတတ်သေးတယ်။ သို့ပေမယ့် သူ့လက်ဖဝါး နုနုလေးကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေကိုတော့ လက်ချောင်းရှည်ရှည် ငယ်ရဲ့ လက်ဖဝါးနုနုလေးကတော့ မငြင်းခဲ့ပါ။ ဘယ်ငြင်းတတ်မလည်းလေ .. လက်ဖဝါးတွေက စကားမှ မပြောတတ်ကြတာပဲကိုး။ ကျွန်တော် နဲ့ ငယ် .. ကျွန်တော် နဲ့ ရဲရင့်နှင်းဆီ က မောင်နှမတွေပဲ မဟုတ်ပေဘူးလား ။
ချစ်သူလက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး
ချစ်သူဖက်က ရင်ဆိုင်ချင်တယ် .. ။
ချစ်သူအင်အားများစွာနဲ့
ချစ်သူသားတော်ဘ၀မှာ ပျော်ပါတယ် ... ။ (တာရာမင်းဝေ)
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment