ရိုးသားနိုင်သလောက် ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့ပါတယ်
ရဲရင့်နှင်းဆီ ...
ဆောင်းလေအေးက စိမ့်လေ
နှင်းဆီဖူးဖူး ငုံငုံလေး ကို ပိုချစ်တယ်။
အဲ့ဒီ မျက်မှန်ကိုင်းအောက်
မျက်ဝန်းညိုညိုလေးက နှင်းဆီ၏ စစ်သလင်းဆို
ထိုစစ်သလင်းမှာ စတေးခံမယ့်
ရဲရင့်နှင်းဆီရဲ့ အညှာရွက်လေး တစ်ရွက်ပါ။
ဒီဇင်ဘာရောက်တိုင်း ပြိုကျလာတဲ့
တမာန်တော် နှင်းတပ်သားတွေကို တိုက်ရင်း
နှင်းဆီနီနီလေး၏ ပွင့်ဖတ်အောက်မှာ
နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်စက်ပါရစေ။
နှုတ်ခမ်းတွေက ဧ၀ရဲ့ ကိုယ်ပွား
ကဗျာတွေရွှတ်ရင်း
နှင်းဆီဖူးရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို
တစ်ခါလောက်ဖြစ်ဖြစ် နမ်းပရစေ
စို .. အိ .. ရွှဲ အနမ်းတစ်ပွင့်လေ ။
တမြှေ့မြှေ .. တမြှေ့မြှေ့
ရွက်ဝါတွေ ကြွေလာတဲ့နေ့မှာ
နှင်းဆီ၏ ကိုယ်ရံတော် .. ကြွေခ ရဦးမှာပဲလေ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
.jpg)
No comments:
Post a Comment