"ပျော်မယ်ထင်ထားလား .. လွယ်မယ်ထင်လို့လား .. အချိန်တန်တော့လည်း မင်း .. လိုနေမယ် စည်းစိမ်များ .. လူတွေက ခက်တယ် .. အချစ်ကို ခဏကိုးကွယ် .. အချိန်လွန်ပါ မှ မင်း ငိုမှာဆိုးတယ်" ၁၉:၁၈ ၏ နှလုံးသားတစ်ထောင့်မှာ သိချင်းသံက ဘယ်ကမှန်းမသိ ခပ်သဲ့သဲ့ ပျံလွှင့်လို့လာသည်။ ဆောင်းလေအေးတွေ တစ်ချက်အဝှေ့မှာ ထိုသိချင်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နားစည်မှ ဦးနှောက်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ကျွန်တော်၏ နှလုံးသားကို ဝင်တိုက်ပါတော့သည်။ စူးစူးနစ်နစ် တစ်ချက်ခံစားမိပြီးသည့်နောက် ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးလိုက်မိသည်ထင်သည်။ ရင်ထဲမှာတော့ ချောရည်ပူတွေ လောင်မြိုက်နေပြီပေါ့။ ဘ၀ကြီးက အဆင်ပြေသလိုလို နဲ့ အဆင်မပြေခြင်းက နိယာမပဲလေ။
တစ်နည်းအားဖြင့် အဆင်ပြေသလိုလို နဲ့ မပြေခြင်းက ကံတရား၏ မာယာတွေလို့လည်း ပြောရမည်ထင်သည်။ ထီပေါက်တယ်ဆိုပြီး ထီလက်မှတ် ပျောက်သလိုမျိုး၊ မီးလာပြီဆိုပြီး ထမင်းအိုးတည်၊ ကျက်ခါနီးမှ မီးပျက်သွားသလိုမျိုး။ လမ်းသွားရင်း အိမ်သာတက်ချင်လို့ အိမ်သာရှာတယ်၊ အိမ်သာတွေ့တော့ .. ကိစ္စရှင်းပြီး၊ အိမ်သာရေ မရှိတာမျိုးတွေပေါ့။ ဒါတွေက အဆင်ပြေသလိုလိုနဲ့ မပြေခြင်းတွေပါ။ အကြောင်းရှိလို့ အကျိုးဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားက အခုလို ကံတရား၏ မာယာတွေ နဲ့ ကြုံတဲ့အခါ အကြောင်း အကြောင်း တွေက ထပ်ထပ်သွားတဲ့အခါ ရလာတဲ့အကျိုးဆက်က အကျိုးကြီးကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့လို့ လည်း ပြုံပြီးတွေးမိသေးတယ်။ ဘ၀တွေမှာ ကျရှုုံးမှုတွေက သာမာန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တွေလိုပါပဲ လူတွေ အတွက် ထူးဆန်းသည့် အကြောင်းအရာမှ မဟုတ်ပဲလေ။ အောင်မြင်ခြင်းတွေကသာ ရှားပါး ကုန်မို့ လူတွေ မက်မော ဂုဏ်ပြုကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်မြင်မှုထက် ငါဘယ်လောက်ကျရှုံးခံနိုင်မလည်းလို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ပြောရင် အံ့ဩမနေပါနဲ့။ အောက်ဆုံးထိ ဘ၀ဆွဲချပြီး တစ်ထစ်ခြင်းပြန်တက်လာတဲ့ အရသာကို ကျွန်တော် ခံစားကြည့်ချင်တယ်လေ။
ဘ၀မှာ အရသာအရှိဆုံး ဟင်းပွဲက အာဒံ၏ ပန်းသီးကို အကြိမ်ကြိမ်စားရခြင်းလို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောချင်သည်။ ပန်းသီး တစ်လုံးကြောင့် လူသားမျိုးနွယ် အစပျိုးခဲ့သလို ။ ထိုပန်းသီးကြောင့်ပဲ လူသားမျိုးနွယ်တွေ အဆိပ်သင့်ခဲ့ကြတယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ကိုက်လိုက်မိသည့် ပန်းသီးစိတ်တွေက ပန်းသီးကြောင့် ကျွန်တော် အဆိပ်သင့်ခဲ့သလား (သို့မဟုတ်) ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ ပန်းသီးတွေ အဆိပ်သင့်သွားခဲ့သလား မသိပါ။ သေချာသည်က ပန်းသီးသည် ကျွန်တော်နှင့် ဓါတ်တည့်ဟန်မတူခဲ့ဘူး။ ကိုက်လိုက်သည့် ပန်းသီးတိုင်း မဲပုပ်ကြွေလွှင့်သွားခဲ့ရသည်လေ။ ဒါကြောင့်ပဲ လက်ကျန်ပန်းသီးတစ်ကိုက်ကို ကျွန်တော် အလှထိုင်ကြည့်နေရတော့သည်ပေါ့။ ထိုလက်ကျန် ပန်းသီးတစ်ကိုက်ကို ကျွန်တော် 'ငယ်' လို့ပဲ နာမည်တပ်လိုက်ပါသည်။
သင်္ခါရဆိုသည့် သဘောတရားကို ကျွန်တော် သဘောပေါက် နားလည်ပါသည်။ သို့သော်ငြားလည်း သင်္ခါရတွေ စုပုံလာသည့်အခါ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ သင်္ခါရ ဖြစ်လိုက်ချင်တော့သည်။ ၂ နှစ်တာမျှ ကျွန်တော်နှင့် အတူရှိခဲ့သော ခုံစိမ်းစိမ်းလေးရယ် ၊ ကျွန်တော့်ကို အမြဲ အဖော်ပြုပေးတဲ့ 'ချောက်ချက် .. ချောက်ချက်' နဲ့ သူရှိကြောင်း အသံပေးတတ်သည့် နာရီခပ်ဝိုင်းဝိုင်းလေးရယ် ကို ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်မရပဲ ခွဲခွာခဲ့ရပြီ။ ဒီလပိုင်းအခြားမှာ ကျွန်တော့်ကို အမြဲအဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးတတ်သည့် "ကိုကြီးရယ် . ဒီလိုပဲဖြစ်တတ်ပါတယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးကို အမြဲသုံးနှုန်းတတ်သည့် ညီမလေးလည်း အသံတွေ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာကြာခဲ့ပြီ။ ထူးထူးခြားခြား ကျွန်တော့်ကို "ဦးကို .. ဦးကို" လို့အမြဲခေါ်တတ်သည့် လိပ်နင်ဂျာမလေး တစ်ယောက်လည်း "ဦးကို ကို .. နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းပြောပြီး နှုတ်ဆက်သွားလေရဲ့။ မှတ်မှတ်ရရ First Date မှာ ကျမ်းမာရေး ဖိနပ်ကိုစီးပြီး ကျွန်တော့်ကို နာမည်မျိုးစုံ ခေါ်သော ကျွန်တော်၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း ချစ်လှစွာသော ကဗျာဆရာမလေးကိုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်လေ။ မကြာခင် မိဘအရိပ်ကနေ ခွဲခွာရဦးမည်။ ကျွန်တော်ချစ်သော ဂျက်ဂျက်နဲ့လည်း ဝေးရဦးမည်။ ကိုပြုသောကံ ပဲ့တင်သံ ကိုယ့်ထံပြန်လာမည်ဆိုသော စကားကမှန်ချင်လည်း မှန်မည်ပေါ့။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ခါးချည်တွင်းထဲ ရေနွေးလောင်းထည့်ဖူးလို့ ဖြစ်မည်။ ဒါကြောင့်ပင် ပူပူလောင်လောင်အရသာနဲ့ ရှင်သန်ဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်လေ။
"ဒီရင်မှာ မင်းမှ မင်းပါပဲ .. အချစ်စိတ်တက်နေတယ် .. တားဆီးလို့မရတော့တဲ့အချစ်တွေရယ် .. ရင်ခုန်သံ ထွက်သက်ဆုံးအချိန်ထိ .. စွဲလန်းခြင်းတွေနဲ့ .. ငြိမ်းသတ်လို့မရတဲ့ အချစ်တွေနဲ့ .. အခုမှ ချစ်တတ်လာခဲ့တယ် " ဆိုသည့် သိချင်းသံ လွင်လွင်လေးကို ကြားမိပြန်သည်။ ကျွန်တော် အသံလာရာ လိုက်လို့ရှာမိပါသည်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ထိုကွဲရှရှ အသံပိုင်ရှင်က မှန်ဘောင်ထဲတွင်ထည့်ထားသော ကျွန်တော်ကင်ပွန်းတပ်ထားသည့် 'ငယ်' ဆိုသော လက်ကျန်ပန်းသီး တစ်ကိုက်ဆီကပင်။ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးကိုလွယ်၊ သံစဉ်တွေလွှင့်ပျံနေသည့် ပန်းသီးဗူးလေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် ခရီးဆက်ရဦးမည်။ င့ါမြင်း ငါစိုင်း စစ်ကိုင်းရောက်ရောက်ပေါ့လေ။
ထိုခရီးနီးသလား ..
ကဗျာတွေကိုထမ်း .. သံစဉ်ကို ခေါင်းပေါ်ရွက်
ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ နှစ် ၁၀၀၀ စိတ်ဒဏ်ရာကို ထည့်လို့
ငရဲခန်းက ပြန်ခဲ့မည်။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment