** အချစ်လား .. စစ်လား **

အခန်း (၉) - သွေးစွန်းသောဟိုတယ်ခန်း

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညတစ်ည၏ အမှောင်ထုသည် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။ ကျော်ဘသည် ကျွန်မကို မင်္ဂလာဒုံအိမ်ကြီးမှ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိသော၊ သူကိုယ်တိုင် ရှယ်ယာဝင်ထားသည့် ဟိုတယ်ဟောင်းတစ်ခု၏ သီးသန့်အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင် လာခဲ့သည်။ ထိုဟိုတယ်သည် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းလှပြီး၊ အဆောက် အဦးကြီး၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အငွေ့အသက်များက "အချိန်တွေ ရပ်တန့်နေပြီး သေခြင်းတရားက နံရံတွေထဲမှာ ကပ်ငြိနေသလိုမျိုး" ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှ သည်။

ကျော်ဘသည် ကျွန်မ၏လက်ကို အားပါပါ ဆွဲခေါ်လာရင်း ဓာတ်လှေကားထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကား တံခါးပိတ်သွားသည့် အသံမှာ ကျွန်မ၏ ဘဝတံခါး ပိတ်သွားသလိုပင်။ သူ၏ မျက်နှာသည် မီးချောင်းရောင်အောက်တွင် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေပြီး၊ မျက်လုံးအိမ်များမှာမူ အမုန်းတရားနှင့် အတ္တကြောင့် နက်မှောင်နေ၏။

"မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တာပဲ မြတ်လေး... အခုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိမယ့် ကမ္ဘာသစ်ကို ရောက်ပြီ"

သူ့အသံက အက်ရှရှနှင့် လည်ချောင်းထဲက ထွက်လာသည့် အသံမျိုး။ ဓာတ်လှေကား နံရံရှိ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသည့် ကျော်ဘ၏ ပုံရိပ်သည် လူနှင့်မတူဘဲ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ "လူကြီးလူကောင်း မျက်နှာဖုံး ကွာကျသွားတဲ့အခါ၊ အတွင်းထဲက တိရစ္ဆာန်စိတ်က ဟိန်းခနဲ ထွက်လာတာမျိုး" ပေါ့။

ဓာတ်လှေကား ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့်အခါ  (၄ လွှာ) ၏ စင်္ကြံလမ်းမှာ မှောင်အတိ ကျနေသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကော်ဇောဟောင်းများပေါ်က ဖုန်နံ့နှင့် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော အနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ကျော်ဘသည် အခန်းအမှတ် (၄၀၄) တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် သူက ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဆောင့်တွန်းလိုက်၏။

"အောင်သူရ... အောင်သူရကို ဘာလုပ်လိုက်ပြီလဲ"

ကျွန်မ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးမိသည်။ ကျော်ဘက ဟားတိုက်၍ ရယ်လိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ ဆောက်တည်ရာမရနိုင်လောက်အောင် ခြောက်ခြားဖို့ ကောင်းလှသည်။ သူက အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ကာ ကျွန်မ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အောင်သူရ၏ လက်ချောင်းလေးများ သွေးအိုင်ထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစား လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါ... လူသတ်သမား! နင်ဟာ လူသတ်သမားပဲ ကျော်ဘ!"

"ငါက လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူး မြတ်လေး... ငါက 'အရှင်သခင်' ပါ။ ငါ့ပစ္စည်းကို လာထိတဲ့သူကို ငါက အပြစ်ပေးရုံသက်သက်ပဲ။ အခု... မင်းရဲ့ အလှည့် ရောက်ပြီ"

သူသည် အခန်းမီးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးလက်သံနှင့်အတူ အခန်းတွင်းရှိ နာရီလက်တံ၏ တချက်ချက် မြည်သံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင် လာသည်။ 

မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ကျော်ဘ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ အပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်ပြီး အေးစက်သော လက်များဖြင့် ကျွန်မ၏ လည်ပင်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ အဲဒီ အထိအတွေ့က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အထိအတွေ့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရေခဲတုံးတစ်ခုက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေသလိုမျိုး။

"မြတ်လေး... မင်း ငါ့ကို ချစ်လား"

သူ့အသံက ကျွန်မ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေမိသည်။

"မင်း မဖြေလည်း ရပါတယ်။ ငါကတော့ မင်းကို သေအောင် ချစ်တာ။ အဲဒါကြောင့်... မင်းကို ငါ့ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေအောင် လုပ်ရတော့မယ်။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ရှိနေရုံနဲ့ ငါ မကျေနပ်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်ကိုပါ ငါက သိမ်းပိုက်ရမယ်"

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်သလို အသံမျိုး ကြားလိုက်ရသည်။

'ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...'

ကျော်ဘက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် မည်သူမှ မရှိနိုင်ပေ။ ဤအဆင့်ကို သူက သီးသန့် ပိတ်ထားသည် မဟုတ်လား။ သို့သော် အသံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ တံခါးကြားမှ သွေးရောင် အဖြူဖတ်ဖြူလျော် အရည်များ စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ကျွန်မ လျှပ်စီးအလင်းရောင် အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသည်။

"အောင်သူရလား... အောင်သူရ နင်လား"

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ကျော်ဘက ဒေါသတကြီးနှင့် တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်တွင် ဘာမှ မရှိ။ ဟာလာဟင်းလင်း စင်္ကြံလမ်းကြီးသာ ရှိသည်။ သို့သော် ကျော်ဘက ရုတ်တရက် အနောက်သို့ လန်ကျသွားသည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ညှစ်ထားသကဲ့သို့ အမှတ်အသားများ ပေါ်လာပြီး၊ သူသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲကာ လူးလိမ့်နေတော့သည်။

"မင်း... မင်းတို့... ငါ့ကို... မနိုင်ဘူး... ငါက အရှင်သခင်..."

သူသည် လေထဲတွင် လက်များကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်နေသည်။ ကျော်ဘသည် အခန်းတွင်းရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ မှန်ကို သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ဆောင့် လိုက်သည်။

'ခွမ်း...'

မှန်စများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ သွေးများက ဝိုင်နီရောင်များအလား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စီးကျလာ၏။ သူသည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ အဲဒီအပြုံးက သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"မြတ်လေး... ငါ သေသွားရင်တောင်... မင်း ငါ့လက်ထဲက မလွတ်ဘူး။ ငါတို့... ဒီဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ... ထာဝရ ရှိနေကြမယ်..."

သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် အခန်းတွင်းရှိ နာရီလက်တံ ကတော့ မရပ်တန့်ပါ။ 'တချက်ချက်' နှင့် မြည်နေဆဲ။ ကျွန်မသည် အခန်းထောင့် တွင် ကုတ်ကပ်နေရင်း၊ ကျော်ဘ၏ အလောင်းဆီမှ ထွက်လာသော မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခုက ကျွန်မဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။

ဒါဟာ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပါ။ 'အရှင်သခင်' ၏ ကျိန်စာက ယခုမှ စတင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် သွေးစွန်းသော ဟိုတယ်ခန်းထဲတွင်၊ မမြင်ရသော အရှင်သခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျရောက်သွားခဲ့ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၀) - လုပ်ဇာတ်

ဟိုတယ်အခန်း (၄၀၄) အတွင်းရှိ လေထုမှာ သေခြင်းတရား၏ အေးစက်မှုနှင့်အတူ ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကျော်ဘ၏ အလောင်းမှာ မှန်ကွဲစများကြားတွင် သွေးအိုင်ထဲ၌ လဲလျောင်း နေသော်လည်း၊ အခန်းတွင်းရှိ ဝိဉာဉ်ထုထည်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ပို၍ပင် လေးလံလာခဲ့သည်။ 

ကျွန်မ မြတ်လေးသည် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အခန်းတံခါးဆီသို့ ပြေးသွား သော်လည်း တံခါးမှာ ပွင့်မလာတော့ပါ။ အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးအလင်းရောင် များက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ခဏခဏ ဖြတ်စီးဝင်လာပြီး၊ လဲလျောင်းနေသော ကျော်ဘ၏ ပုံရိပ်ကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ... သွေးအိုင်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျော်ဘ၏ လက်ချောင်းများက တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားလာခြင်းပင်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

တံခါးခေါက်သံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပြင်တွင် မည်သူမှ မရှိနိုင်မှန်း သိသော်လည်း အသံက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

"မမလေး... တံခါးဖွင့်ပါဦး... ကျွန်မ အေးအေးပါ"

အေးအေး၏ အသံ။ သို့သော် ထိုအသံမှာ လူတစ်ယောက်၏ အသံထက် ပို၍ အက်ရှနေပြီး၊ လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နေသကဲ့သို့ ဗတ်ဗတ်နှင့် အသံမျိုး ထွက်နေသည်။ ဆရာသုမောင် ပြောသလို "လူတွေက အကျပ်အတည်းထဲ ရောက်တဲ့အခါ၊ ကိုယ်သိတဲ့ အသံကိုပဲ အားကိုးရာ ရှာတတ်ကြတာမျိုး" ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ အေးအေးက ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာမှာလဲ။

"အေးအေး... နင်လား... ကျော်ဘ... ကျော်ဘ သေသွားပြီ... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးအောက်ခြေမှ သွေးညိုရောင် အရည်များက အိုင်ထွန်း၍ စီးဝင်လာသည်။ ထိုသွေးအိုင်ထဲတွင် အောင်သူရ၏ ဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်ချောင်းလေးများက ကင်းခြေများများလို တွားသွားပြီး ကျွန်မ၏ ခြေထောက်ဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။

"အားးးးးးးးး!"

ကျွန်မ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အခန်းတွင်း၌သာ ပဲ့တင်ထပ် နေသည်။ ကျော်ဘ၏ အလောင်းက ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မှန်စများ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ကျွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်ရှိသော မျက်လုံးတစ်ဖက်က ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးနေသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက... လုပ်ဇာတ်တွေပါ မြတ်လေး... မင်း လွတ်မြောက် ပြီလို့ ထင်နေတာလား"

သူ့အသံက အခန်းထောင့်တိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသလိုပင်။ သူသည် တဖြည်းဖြည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အရိုးကျိုးသံများ 'ဂျောက်... ဂျောက်...' ဟု ထွက်ပေါ်နေသည်။ 

"နင် သေသွားပြီ ကျော်ဘ! နင် သေသွားပြီ!"

"ငါက အရှင်သခင်ပါ မြတ်လေး... အရှင်သခင်ဆိုတာ သေခွင့်မရှိဘူး။ မင်းကို ငါက ဒီဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ လုပ်ဇာတ်တစ်ခုနဲ့ ပိတ်လှောင်ထားတာ။ အခု... မင်း မြင်နေရတဲ့ သွေးတွေ၊ ငါ့ရဲ့ အလောင်းတွေ... ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ လှောင်အိမ်တွေပဲ"

သူက ကျွန်မ၏ မေးစေ့ကို အေးစက်သော လက်များဖြင့် ဆွဲမလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှ သွေးစက်များက ကျွန်မ၏ ပါးပေါ်သို့ အေးစိမ့်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျော်ဘသည် လူသားတစ်ယောက်အနေနှင့် ကျွန်မကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အခါ၊ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျွန်မ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းပင်။

"မင်း အပြင်ထွက်ချင်လား မြတ်လေး... ကောင်းပြီ... ငါ တံခါးဖွင့် ပေးမယ်"

သူက တံခါးကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သောအခါ တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။ သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဟိုတယ်စင်္ကြံလမ်း မရှိတော့ဘဲ၊ အဆုံးမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း အမှောင်ထုကြီးသာ ရှိတော့သည်။ ထိုအမှောင်ထုထဲမှ အောင်သူရ၏ ဝိဉာဉ်က သွေးအိုင်ထဲတွင် လူးလိမ့်ကာ ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်နေသည်။

"မမလေး... လာပါ... ကျွန်တော့်ဆီ လာပါ..."

ကျွန်မ အောင်သူရဆီသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကျော်ဘက ကျွန်မကို နောက်ကနေ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေခဲတုံးကြီးကဲ့သို့ အေးစက်လှပြီး၊ သူ၏ အသက်ရှူသံက ကျွန်မ၏ လည်ဂုတ်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

"သူ့ဆီသွားရင်... မင်းလည်း သေရလိမ့်မယ် မြတ်လေး။ ငါ့ဆီမှာပဲ နေပါ... ငါက မင်းကို ထာဝရ အရှင်သခင်မအဖြစ် ထားပေးမယ်"

ကျွန်မ ရုန်းကန်နေမိသည်။ ဒါဟာ ကျော်ဘ ဖန်တီးထားတဲ့ (လုပ်ဇာတ်) တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ သိသည်။ သူက ကျွန်မကို ကြောက်စိတ်နဲ့ ချုပ်ကိုင်ထားတာ

"ငါ နင့်ကို မကြောက်ဘူး ကျော်ဘ! နင်က ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး!"

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ အခန်းတွင်းရှိ မှန်များအားလုံး ကွဲအက်သွားပြီး၊ ကျော်ဘ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော်... ကျွန်မ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ၊ ကျွန်မသည် ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ မင်္ဂလာဒုံအိမ်ကြီး၏ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့တွင်တော့ ကျော်ဘက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ပြုံးလျက်သား ထိုင်နေသည်။ သူ သေမသွားပါ။ ဟိုတယ်ခန်းထဲက ဖြစ်ရပ်အားလုံးမှာ သူက ကျွန်မကို ဆေးခတ်ကာ ဖန်တီးထားသည့် 'လုပ်ဇာတ်' တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ မြတ်လေး... ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာသစ်က ပျော်စရာကောင်းရဲ့လား။ မင်းရဲ့ စိတ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့... မင်း ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက ကျွန်မ၏ ပါးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ လူသတ်သရဲကား ဇာတ်လမ်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော လက်တွေ့ဘဝ၏ ကျိန်စာကို ခံစားလိုက်ရပါတော့သည်။