ငါတို့အချစ်တွေအမြဲရှိမယ် ထင်ခဲ့တယ်
အေးချမ်းသောကမ်းစပ် နဲ့ ငြိမ်းချမ်းသောပင်လယ်ပြာလိုပေါ့
မင်းက ငါ့နှလုံးသားကို နီးနီးကပ်ကပ် ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့တာ အမှန်ပဲ၊
မင်းကို ငါဆုံးရှုံးတဲ့နေ့အထိလေ။
ရယ်မောသံတွေ မှုန်ဝါးလာတယ် ၊
ခရုခွံအလွတ်က နွေးထွေးလုံခြုံမှုရှိသလို
ငါက ခရုခွံထဲဝင်နေတယ်
မင်းက ကြယ်တွေဆီကို သွားတယ်
ဒီလိုနည်းနဲ့ ငါငိုကြွေးပြီး နှလုံးသားတွေ ကြေကွဲရတယ်။
ကတိဆိုတာ နီးကပ်နေမှ တည်ရခြင်းလား၊
ကြယ်တွေဆီကို သွားတဲ့မင်း
ကတိတွေ သယ်သွားခဲ့လေသလား
ကတိဆိုတာ လိမ်ညာခြင်းတစ်မျိုးလို့ ခံစားမိနေတဲ့ ငါ ပေါ့။
ငါ မြဲဖို့ ဆုပ်ကိုင်တယ် ၊ မင်းက လွတ်ချတယ်လေ
လွတ်ချခဲ့တာ အချစ်တွေပါ ပါသွားလေရော့။
ဖုန်မှုန့်တွေလိုပါပဲလေ ..
အမှတ်တရပဲကျန်ခဲ့တယ် .. ကိုင်တွယ် မြင်ခွင့်အားလုံး
လွှင့်ပါသွားခဲ့တယ်။
ဇာတ်သိမ်းခန်းရောက်တော့လည်း အဆုံးသတ်ရမည်ပေါ့
လူကြိုက်မများသည့် ဇာတ်လမ်းဆိုတော့
အခန်းဆက်က ဆက်ရန်မရှိ။
နောက်ဇာတ်လမ်းမှာ .. ခေါင်းဆောင် မင်းသမီးဖြစ်ပါစေကြောင်း
ဆုတောင်းပေးယုံမျှသာ။
အချစ်ဆိုတာ သက်တမ်း တိုတိုလေးပဲ တောက်လောင်ခဲ့ပေမယ့်၊
မငြိမ်းသော မီးစာ လိုပဲပေါ့။
နောက်လူ ငါ့ထက် ပိုဒုက္ခ ပေးနိုင်ပါစေ။
တစ်ချိန်ကကျွန်တော်
No comments:
Post a Comment