** အထီးကျန်ခြင်း **

အထီးကျန်မှုတွေက ဘေးမှာထိုင် 

တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ စိတ်အခန်းငယ် 

အလင်းရောင်တွေဖြာကျ  အနွေးဓါတ်မရခဲ့ 

ရောင်စဉ်တွေက အရိပ်တွေပဲလေ။ 

ကျွန်တော် မော့ကြည့်တယ် 

သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျက်နှာ

ရယ်မောသံတွေက .. ပဲ့တင်ထပ်လို့ 

ထိတွေ့ချင်လို့ အနားတိုးကြည့်တယ် ကိုင်ကြည့်တယ်

လက်တွေက လေဟာနယ်ကိုပဲ ထိုးခွင်းခဲ့။ 

ကျွန်တော်က .. ဒီလိုပဲရှင်သန်ရတယ်။ 

ပြင်ပလောက မှာတော့ ဆူညံနေလေရဲ့ 

ရင်ခုန်သံတွေက စည်းချက်ညီညီ လိုက်သွား 

သို့ပေမယ့် .. တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်။ 

ကျွန်တော် ... 

ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်လို့ကြည့်တယ် 

လူတွေက ဥက္ကာခဲများလို လွှင့်မျောနေပေါ့ 

အလင်းနစ်များ၏ အဝေးဆုံးကိုလား။ 

ကျွန်တော် ဆက်သွယ်ကြည့်တယ် 

မြူးခိုးငွေ့တွေလိုပဲ ကျော်သွား၊ ဖြတ်သွားကြ 

ပြေးလိုက်ကြည့်တယ် .. မမှီပါ 

နာကျင်ခြင်းတွေကိုသာ ဖမ်းဆုတ်မိခဲ့။ 

ကျွန်တော် ဒီမှာပါ .. တစ်ယောက်တည်းပါ 

ပိုးချည်မျှင်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားရဲ့ 

တိုးတိုးလေး လှမ်းလို့အော်မိတယ် 

တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိသေးရဲ့လား ။ 

 

တစ်ချိန်ကကျွန်တော်