** ထောင်ချောက်မှ **

အခန်း (၆) - သွေးစွန်းသောအတ္တ

ထိုနေ့ညနေက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသကဲ့သို့ နီမြန်းလျက်ရှိသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးဦးကျကာလ အပူရှိန်သည် အခန်းတွင်း၌ အုံ့မှိုင်းနေပြီး လေထုက စေးကပ်ကပ်နှင့် အသက်ရှူရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး လေးလံနေ၏။ ကျွန်မ မြတ်လေးတစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း အပြင်က ပန်းခြံလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အောင်သူရကို ကျော်ဘက နှင်ထုတ်လိုက်ပြီး ကတည်းက ခြံဝင်းလေးမှာ ခြောက်ကပ်သွားသလို၊ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည့် မီးအိမ်လေး ငြိမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျော်ဘ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းမှာ သေဒဏ်ပေးခံရမည့် အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ကြိုးစင်ပေါ်တက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသကဲ့သို့ပင်။ 

ခြံရှေ့တွင် ကားဘရိတ်အုပ်သံ အရှိန်အဟုန်နှင့် ကြားလိုက်ရသည်။ ခါတိုင်းလို အေးအေးဆေးဆေး မဟုတ်ဘဲ ဒေါသတကြီး ဆောင့်ထိုးလိုက်သည့်အသံ။ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မသိမသာ တုန်ယင်သွားသည်။ ကျော်ဘ ကားပေါ်က ဆင်းလာသည်။ သူ၏ ခြေသံများသည် သံကူကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြတ်သားလွန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူ ဧည့်ခန်းထဲ လှမ်းဝင်လာသည့်အချိန်တွင် အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို တည်တင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ တောက်လောင်နေသော မီးခဲများအလား ရဲရဲနီနေ၏။

"မြတ်လေး..."

သူ့အသံက ခပ်အက်ရှရှ။ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုထဲကလို လူကြီးလူကောင်း ပုံစံဖမ်းထားသော ဟန်ပန်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အတ္တနှင့် ဒေါသကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် လူတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုးသာ ကျန်တော့သည်။

"ရှင်... ပြန်လာပြီလား ကျော်ဘ"

ကျွန်မ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းပြီး ပြောလိုက်သော်လည်း သူက အနားကို အရှိန်နှင့် တိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးက ကျွန်မ၏ လက်ကောက် ဝတ်ကို အားပါပါ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ကျွန်မ မျက်မှောင် ကြုတ်မိသွားသော်လည်း သူက လွှတ်မပေးသည့်အပြင် ပို၍ပင် ညှစ်လိုက်သေး သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးနေတာလဲ မြတ်လေး။ ငါပေးထားတဲ့ အဝတ်အစား၊ ငါကျွေးထားတဲ့ ထမင်း၊ ငါပေးထားတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာနေပြီး... တခြားကောင်ကို မင်းက မျက်စိပစ်ချင်သေးတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ကျော်ဘ... ရှင် အထင်လွဲနေတာပါ။ ကျွန်မက ပန်းအိုးတွေအကြောင်းပဲ ပြောနေတာပါ"

"အထင်လွဲတာ ဟုတ်မဟုတ် ငါသိတယ်!"

သူက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဘေးနားက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ တန်ဖိုးကြီး ဖန်ပန်းအိုးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

'ဖုန်း... ခွမ်း...'

ဖန်ကွဲစများမှာ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်တစ်ပြင်လုံး လွင့်စင်သွားသည်။ အချို့သော ဖန်စများမှာ ကျွန်မ၏ ခြေထောက်နားထိ ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ ကြောက်လန့် တကြားနှင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိစဉ် ဖန်စတစ်ခုက ကျွန်မ၏ ခြေဖဝါးကို ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျော်ဘကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည့် အရှင်သခင် တစ်ပါးလို ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်း သိထားဖို့က... ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းအတွက် ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မင်း မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာက ငါ့လက်ထဲမှာ။ မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက် ချင်တယ်ပေါ့လေ..."

သူက ကျွန်မကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားနှင့် တွန်းလှဲလိုက်သည်။ ဖန်ကွဲစအချို့က ကျွန်မ၏ လက်ဖဝါးထဲ စူးဝင်သွားသဖြင့် နာကျင်လွန်း၍ မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။ 

ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ခြေထောက်တွေကို ကြည့်မိ သည်။ သူ ဝတ်ထားသည့် တန်ဖိုးကြီး ရှူးဖိနပ်က သွေးစွန်းနေသည့် ကြမ်းပြင် ပေါ်မှာ အမိန့်ပေးသလို ရပ်နေသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ နာကျင်မှုကို ကြည့်ပြီး သနားရမည့်အစား၊ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရသာခံကြည့်နေသလိုမျိုး။

"နင် ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ကျော်ဘ... နင် ငါ့ကို အလောင်းအစားတစ်ခုလိုပဲ သတ်မှတ်ထားတာ"

ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် သူက ဒေါသတကြီးနှင့် ကျွန်မ၏ ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အထိမခံနိုင်ဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ရွံနေတယ် မဟုတ်လား။ ရွံလေလေ... ငါက မင်းကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်လေလေပဲ ဖြစ်မှာ။ မင်း ရုန်းကြည့်စမ်း... မင်း ရုန်းလေလေ ဒီလှောင်အိမ်က ပိုပြီး ကျဉ်းလာလေလေပဲ"

သူ့အသံက တိုးတိုးလေးဖြစ်သွားသော်လည်း ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို လက်နှင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပေးလိုက်သည်။ အဲဒီ အထိအတွေ့က ပျားရည်သုတ်ထားတဲ့ ဓားသွား တစ်ခုလို ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေသည်။

"ဒီညကစပြီး... မင်း ဒီအခန်းထဲကနေ အပြင်တစ်လှမ်းမှ မထွက်ရဘူး။ အစားအသောက်ကို ငါကိုယ်တိုင် လာပို့မယ်။ မင်းကို ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့စေရဘူး။ အောင်သူရဆိုတဲ့ ကောင်ကိုလည်း မင်း မေ့လိုက်တော့။ သူ့ကို ငါ ဘာလုပ်ပစ် လိုက်မလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

သူ့စကားက ကျွန်မ၏ ရင်ထဲကို ထိတ်လန့်မှုတွေ လွှမ်းမိုးသွားစေသည်။ အောင်သူရကို သူ ဘာလုပ်လိုက်ပြီလဲ။ ရိုးသားတဲ့ ပန်းစိုက်သမားလေး တစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရပြီလား။

ကျော်ဘက ကျွန်မကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်လိုက်သည့်အသံ 'ဂျောက်' ခနဲ ကြားလိုက်ရသည်။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းတွင်း၌ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ခြေဖဝါးနှင့် လက်ဖဝါးက သွေးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖန်ကွဲစများနှင့်အတူ ပြန့်ကျဲနေ၏။ လေထုထဲတွင် သွေးနံ့နှင့် အတ္တနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နာရီလက်တံကတော့ တချက်ချက်နှင့် ပုံမှန်အတိုင်း ခုတ်မောင်းနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အချိန်တွေက ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ကျော်ဘဆိုသည့် အရှင်သခင်သည် ကျွန်မ၏ အချစ်ကို လိုချင်သည်မဟုတ်။ သူ၏ အတ္တကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ဘဝကို သွေးစွန်းသည့် နည်းလမ်းဖြင့် သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ လှောင်အိမ်ရွှေသည် ယခုတော့ သွေးစွန်းသော အကျဉ်းထောင်တစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၇) - ထွက်ပေါက်ရှာခြင်း

အခန်းတွင်းရှိ မှောင်ရိပ်များက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ လေးလံလာသည်။ ကျော်ဘ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမှာ သုသာန်တစ်ခု၏ အေးစက်ခြင်းမျိုးပင်။ ကျွန်မ မြတ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်လျက်ရှိနေဆဲ။ ခြေဖဝါးမှ နာကျင်မှုက တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ဦးနှောက်ထဲအထိ ထိုးဖောက်လာသော်လည်း၊ ထိုနာကျင်မှုထက် ပို၍ ဆိုးဝါးသည်မှာ 'မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း' ဆိုသည့် အဆိပ်ငွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မိသည်။ ကျော်ဘ ဝယ်ပေးထားသည့် တန်ဖိုးကြီး ပရိဘောဂများ၊ နံရံကပ် ပန်းချီကားများမှာ ယခုတော့ ကျွန်မကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေသည့် ဘီလူးသရဲများအလား ထင်မှတ်ရသည်။ သူ၏ စေတနာ ဆိုသည်မှာ ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ရန် တူးထားသည့် ကျင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ကျွန်မ အားယူကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ တွားသွားမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများက ခြံတံခါးဝဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားသည်။ အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသလားဟု ရှာဖွေမိသည်။

"အောင်သူရ..."

ကျွန်မ၏ နှုတ်ခမ်းမှ တိုးတိုးလေး ထွက်သွားသော နာမည်။ သူကတော့ ကျော်ဘ ပေးလိုက်သည့် ငွေစက္ကူများကို ကောက်ကာ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။ သူ ကျွန်မကို ကယ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဒုက္ခတွင်းထဲ ကျဆင်းသွားပြီလား။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်နှင့် အားကိုးချင်စိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

ထိုစဉ် အခန်းတံခါးဆီမှ 'ခြစ်' ခနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လူကို ကျုံ့လိုက်မိသည်။ ကျော်ဘ ပြန်လာပြီလား။ ဒါပေမဲ့ တံခါးက ပွင့်မလာဘဲ၊ တံခါးအောက်ခြေကနေ စက္ကူခေါက်လေးတစ်ခေါက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မ အသက်ရှူအောင့်ကာ ထိုစက္ကူလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ စက္ကူပေါ်တွင် ကလေးကလား လက်ရေးမျိုးဖြင့် ရေးထားသည်။

"မမလေး... စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ အကို အောင်သူရ ခြံပြင်မှာ ရှိနေတယ်။ သူ မမလေးကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အချိန်တစ်ခု စောင့်ပေးပါ - အေးအေး"

အိမ်ဖော်မလေး အေးအေးပါပဲ။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် မီးစာကုန်ခါနီး ဆီမီးအိမ်လေးထဲသို့ ဆီအသစ် လောင်းထည့်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည့် အလင်းစက်လေးက အမှောင်ထုကို ခဏတာ ဖြိုခွင်း လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကနေ ဘယ်လို ထွက်ပြေးမလဲ။ ကျော်ဘက အစောင့်တွေ ချထားသလို၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျွန်မကို 'ပိုင်ဆိုင်မှု' တစ်ခုလို မျက်စိအောက်က အပျောက်မခံသူ။ ကျွန်မ စဉ်းစားရမည်။ 

ကျွန်မသည် ခြေဖဝါးမှ ဖန်စကို အံကြိတ်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများ ထပ်မံစီးကျလာသော်လည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်ခွင့် အတွက်ဆိုလျှင် ဒီထက်မကသော နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမည်။ ကျွန်မသည် အခန်းတွင်းရှိ ဗီရိုထဲမှ အဝတ်အထည်အချို့ကို ထုတ်ကာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြိုးတစ်စဖြစ်အောင် ကျစ်လိုက်၏။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ 'ထွက်ပေါက်' ပါပဲ။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျော်ဘ၏ အခန်းဘက်မှ ဟောက်သံကို ခပ်တိုးတိုး ကြားနေရသည်။ သူသည် ကျွန်မကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်ကာ စိတ်ချလက်ချ အိပ်မောကျနေခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ သူ မသိသည်မှာ... အရှင်သခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ ရုန်းထွက်တော့မည့် ကျွန်မ၏ ဆန္ဒသည် အိပ်မက်ထဲကထက် ပို၍ ပြင်းပြနေသည်ဆိုခြင်းပင်။

ကျွန်မသည် ကြိုးကို ပြတင်းပေါက်တိုင်တွင် တင်းတင်းချည်လိုက်သည်။ အောက်တွင်တော့ မိုးရေများကြောင့် ရွှံ့နွံများဖြင့် ပြည့်နေ၏။ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ နာရီလက်တံများထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေသည်။

"ငါ သွားရမယ်... ဒီနေရာကနေ အခု သွားရမယ်"

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက် သည်။ အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းက ကျွန်မ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ အေးစိမ့်လှသော်လည်း၊ ထိုအအေးဓာတ်မှာ ကျော်ဘ၏ အထိအတွေ့ထက် ပို၍ စင်ကြယ်လှသည်။ ကျွန်မသည် အောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒါဟာ 'အရှင်သခင်' ၏ ကမ္ဘာမှ စွန့်ခွာခြင်း ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ နာရီလက်တံများကတော့ ၁၂ နာရီ တိတိကို ညွှန်ပြနေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၈) - လျှို့ဝှက်ချက်ပေါက်ကြားခြင်း

ရန်ကုန်မြို့၏ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသည် မိုးစက်မိုးပေါက်များနှင့်အတူ ဆူညံနေသော်လည်း၊ ကျော်ဘ၏ မင်္ဂလာဒုံအိမ်ကြီးအတွင်း၌မူ တိတ်ဆိတ်ခြင်း တို့က နားအက်မတတ် စိုးမိုးထားသည်။ ကျွန်မ မြတ်လေးသည် ပြတင်းပေါက်မှ ကြိုးဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့စဉ်က၊ လွတ်လပ်ခွင့်၏ လေအေးကို တစ်သက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရှူရှိုက်ခွင့်ရလိုက်သလို ခံစားရသည်။ ခြေဖဝါးမှ နာကျင်မှုသည်ပင် ထွက်ပြေးလိုစိတ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်နေ၏။

သို့သော်လည်း "ကံကြမ္မာ၏ နာရီလက်တံသည် ကျွန်မတို့ အလိုရှိရာသို့ ခုတ်မောင်းလေ့မရှိ" ပေ။

ကျွန်မ ခြံစည်းရိုးအနားသို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုမှာပင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးဆိုင်းကြီးများက ဝင်းခနဲ လင်းလာခဲ့သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကျွန်မ၏ ပုံရိပ်သည် ဘူးပေါ်သလို ပေါ်သွားတော့သည်။

"မြတ်လေး... မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တာပဲ"

အေးစက်စက် အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကျော်ဘသည် ဧည့်ခန်းဝရန်တာမှနေ၍ ကျွန်မကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဝိုင်ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူ့ဘေးနားတွင်တော့ ခေါင်းငုံ့လျက်သား ရှိနေသော အိမ်ဖော်မလေး အေးအေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် 'ဗြုန်း' ခနဲ တုန်သွားသည်။ အေးအေး... သူ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ပြီလား။

"လူ့လောကမှာ ငွေရှေ့ရောက်ရင် စေတနာဆိုတာဟာ အမှိုက်ပုံထဲ ရောက်သွား တတ်တာမျိုး" ပေါ့။ အေးအေး၏ လက်ထဲတွင် ကျွန်မ အောင်သူရထံ ပေးခိုင်းလိုက်သော စာတိုလေးကို ကျော်ဘက ကိုင်ထားသည်။ လျှို့ဝှက်ချက်က ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ။

"မင်း ကယ်ခိုင်းတဲ့ အောင်သူရဆိုတဲ့ ကောင်က အခု ဘယ်မှာလဲ သိလား"

ကျော်ဘက ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သောအခါ၊ ခြံစောင့်နှစ်ယောက်က လူတစ် ယောက်ကို တွဲလျက်သား ခြံထဲသို့ ဆွဲထုတ်လာကြသည်။ ထိုလူမှာ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်များဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အောင်သူရပင် ဖြစ်သည်။

"အောင်သူရ!!"

ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း အောင်သူရကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ရန်ပင် အားမရှိတော့ရှာပေ။ "အချိန်တွေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ လောကကြီး တစ်ခုလုံးဟာ အနက်ရောင် တံလျှပ်တွေအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး" ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကြည့်စမ်း မြတ်လေး... မင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်အတွက် ဒီကောင်ကတော့ အသက်နဲ့ လဲပေးရတော့မယ်။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ 'အရှင်သခင်' ကို ဆန့်ကျင်တဲ့အတွက် ရတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ"

ကျော်ဘသည် အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး ကျွန်မ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခါတိုင်းထက် ပို၍ အရူးအမူး ထိန်းချုပ်လိုစိတ်များ ပြည့်နေ၏။ သူက ကျွန်မ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အောင်သူရ၏ ရှေ့သို့ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါက ရွှေလှောင်အိမ်ထဲမှာ ထားခဲ့တာ။ မင်းကတော့ သံလှောင်အိမ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ချင်တာပေါ့လေ။ ကောင်းပြီ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လုံးကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အမှောင်ခန်းထဲမှာ"

အေးအေးသည် ဘေးနားမှနေ၍ တုန်တုန်ရီရီနှင့် ငိုနေသည်။ သူမ၏ သစ္စာဖောက်မှုက ငွေကြောင့်လား၊ ကြောက်လို့လားဆိုသည်မှာ အရေးမကြီး တော့ပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ ကျွန်မ၏ ထွက်ပေါက်သည် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ အောင်သူရ၏ ဘဝမှာလည်း ကျွန်မကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျော်ဘက ကျွန်မကို လက်ဆွဲကာ အိမ်အတွင်းဘက်ရှိ မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ 

ကျွန်မတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားခြင်းသည် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး အတွက် ငရဲခန်းအသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ ကျော်ဘ၏ အတ္တသည် ယခုတော့ သွေးစွန်းသော ကျိန်စာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။