** ဘ၀တစ်ပါးသို့ **

အခန်း (၁၁) - လက်စားချေခြင်း

မင်္ဂလာဒုံရှိ ကျော်ဘ၏ မြေအောက်ခန်းသည် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသော ငရဲခန်းတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ နံရံများတွင် စွဲကပ်နေသော စိုထိုင်းဆနံ့နှင့် သံချေးနံ့များက နှာခေါင်းကို ဒုက္ခပေးနေ၏။ ကျွန်မ မြတ်လေးသည် သံတိုင်များကြားတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေမိသည်။ ကျော်ဘသည် ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ဝိုင်ကို အရသာခံသောက်ရင်း ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခါတိုင်းလို 'စေတနာရှင်' မျက်နှာဖုံး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အတ္တ၏ သားကောင်ဖြစ်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ မျက်နှာမျိုးပင်။

"ဘယ်လိုလဲ မြတ်လေး... ငါ့ရဲ့ 'လုပ်ဇာတ်' ထဲမှာ မင်း တော်တော်လေး ကခုန်ခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ အခုတော့ လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်ရောက်ပြီ"

ကျော်ဘ၏ အသံက မြေအောက်ခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်းကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ 

"နင် ငါ့ကို ဘာလုပ်ဦးမလဲ ကျော်ဘ။ နင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ချုပ်နှောင်နိုင်မယ်၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကိုတော့ နင် ဘယ်တော့မှ မရစေရဘူး"

ကျွန်မ အားယူကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျော်ဘက ဟားတိုက်၍ ရယ်လိုက် သည်။ 

"စိတ်? မင်းရဲ့ စိတ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ မြတ်လေး။ အောင်သူရကို မင်း မြင်ခဲ့ရတဲ့ ပုံစံကို မှတ်မိလား။ အဲဒါ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ အမှောင်ထုပဲ။ တကယ်တော့... အောင်သူရက မသေသေးဘူး"

ကျွန်မ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။ အောင်သူရ မသေသေးဘူးလား။ ဒါဆို ဟိုတယ်ခန်းထဲက မြင်ကွင်းတွေက...။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါတွေက မင်းကို ရူးသွားအောင် ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးဝါးတွေရဲ့ အာနိသင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု... အောင်သူရက ဒီမှာ ရှိနေတယ်"

ကျော်ဘက လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်သောအခါ၊ မြေအောက်ခန်း တံခါးပွင့်လာပြီး အစောင့်နှစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တွန်းထုတ်လာသည်။ ထိုလူမှာ အောင်သူရပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်မ သိခဲ့သော ရိုးသားသည့် ပန်းစိုက်သမားလေး မဟုတ်တော့ပါ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရူးတစ်ယောက်လို လည်နေပြီး၊ ပါးစပ်မှလည်း အမြှုပ်များ ထွက်နေသည်။

"သူ့ကို ငါက 'အရှင်သခင်' ရဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် ဆေးမျိုးစုံ ကျွေးထားတာ။ အခု သူက မင်းကို သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျော်ဘက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေက မီးလျှံတွေလို တောက်လောင်လာသည်။ ဒါဟာ လက်စားချေခြင်းရဲ့ အစပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ကျော်ဘ... နင် မှားသွားပြီ"

ကျွန်မ အသံက ခါတိုင်းထက် တည်ငြိမ်နေသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင် မြေအောက်ခန်းထဲက ဖန်ကွဲစတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ကျော်ဘက ကျွန်မဆီကို တိုးကပ်လာသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ အားနည်းမှုကို အရသာခံချင်နေဆဲ။

"ငါ ဘာမှားတာလဲ မြတ်လေး... ပြောစမ်းပါဦး"

"နင် မှားတာက... ငါ့ကို တကယ် ရူးသွားပြီလို့ ထင်နေတာပဲ"

ကျွန်မ ရုတ်တရက် ကျော်ဘ၏ လည်ပင်းကို ဖန်ကွဲစနှင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သွေးများက ပန်းထွက်လာပြီး ကျော်ဘ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့အားသင့်မှုတွေ ပြည့်သွားသည်။ သူသည် လည်ပင်းကို လက်နှင့်အုပ်ကာ နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင်... မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ မီးများက ဝင်းခနဲ၊ မှိန်ခနဲ ဖြစ်လာသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ... လဲကျနေသော ကျော်ဘ၏ အလောင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကျွန်မ၏ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ ကျော်ဘ မဟုတ်ဘဲ... အိမ်ဖော်မလေး အေးအေး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"အေး... အေးအေး!"

ကျွန်မ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အေးအေး၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ကျွန်မကို သနားစရာ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဟား... ဟား... ဟား..."

ကျော်ဘ၏ ရယ်သံက နံရံတွေထဲက ထွက်လာပြန်သည်။ သူသည် မြေအောက်ခန်း၏ အပေါ်ထပ်ကနေ ကင်မရာမှတစ်ဆင့် ကျွန်မကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကြည့်စမ်း မြတ်လေး... မင်း လက်စားချေချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်၊ မင်းကို ကူညီချင်တဲ့ အေးအေးကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်ပြီ။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ် 'လုပ်ဇာတ်' တစ်ခုပဲ"

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အေးအေး၏ ဝိဉာဉ်က ကျွန်မ၏ ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝဲပျံနေသလို ခံစားရပြီး၊ သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်များက ကျွန်မ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲထားသလို ထင်ယောင် ထင်မှား ဖြစ်လာသည်။

မြေအောက်ခန်းရှိ နာရီလက်တံကတော့ တစ်ချက်ချင်း မြည်နေဆဲ။ 'တချက်... တချက်... တချက်...'

ကျော်ဘသည် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူသည် အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်လို ကျွန်မ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အခု မင်းမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး မြတ်လေး။ မင်းဟာ လူသတ်သမား ဖြစ်သွားပြီ။ ငါကလွဲရင် မင်းကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးဦးမှာလဲ"

ကျွန်မ ငိုရမလို၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 

"ဟုတ်တယ် ကျော်ဘ... ငါ လူသတ်သမား ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လူသတ်သမားက... အခု နင့်ကို တကယ် သတ်တော့မှာ"

ကျွန်မသည် အေးအေး၏ အလောင်းနားက သံချောင်းတစ်ခုကို ကောက်ကိုင် လိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး၊ မျက်နှာမှာမူ သေမင်း၏ အပြုံးမျိုး ပေါ်နေသည်။ ကျော်ဘက ပထမတော့ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေသော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုရိပ်များ စတင် ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

"မြတ်လေး... စိတ်အေးအေးထား... မင်း ရူးနေပြီ"

"ဟုတ်တယ်... ငါ့ကို နင်ကိုယ်တိုင် ရူးအောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ ကျော်ဘ။ အခုတော့ အဲဒီ အရူးက နင့်ရဲ့ 'အရှင်သခင်' ဘဝကို အဆုံးသတ်ပေးတော့မယ်"

ကျွန်မသည် ကျော်ဘဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အေးစိမ့်လာပြီး၊ အေးအေးနှင့် အောင်သူရတို့၏ ဝိဉာဉ်ပုံရိပ်များက ကျွန်မ၏ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေသလိုမျိုး ကျော်ဘ မြင်နေရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ဆုတ်ရင်း နံရံနှင့် ကပ်သွားသည်။

နာရီလက်တံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ 

ကျွန်မသည် သံချောင်းနှင့် ကျော်ဘ၏ ရင်ဘတ်ကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ ကျော်ဘ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဒါဟာ စစ်မှန်တဲ့ လက်စားချေခြင်းပါပဲ။ သို့သော် အဲဒီ လက်စားချေခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကတော့... ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကျော်ဘလို 'အရှင်သခင်' စိတ်ဓာတ်မျိုး ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်မသည် သွေးစွန်းနေသော လက်များကို ကြည့်ရင်း ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ မြတ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ... ကျော်ဘထက် ပို၍ ရက်စက်သော 'အရှင်သခင်မ' အသစ်တစ်ယောက် မွေးဖွားလာခဲ့ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၂) - ကံကြမ္မာ၏အဆုံးသတ်

မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ သွေးနံ့များက ပို၍ စူးရှလာသည်။ ကျွန်မ မြတ်လေး၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော သံချောင်းမှာ ကျော်ဘ၏ သွေးများဖြင့် စေးကပ်နေ၏။ 

ကျွန်မ၏ ရှေ့တွင် ကျော်ဘသည် ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါတိုင်းလို အရှိန်အဝါများ မရှိတော့ဘဲ၊ သေဘေးကို ကြောက်လန့်နေသော သာမန်သတ္တဝါတစ်ယောက်၏ ရုပ်သွင်သာ ကျန်တော့သည်။ "လူဆိုတာ အာဏာရှိတုန်းကတော့ အရှင်သခင်၊ အသက်ဘေးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျတော့လည်း ခွေးကလေးတစ်ကောင်လို တွန့်လိမ်နေတာပဲ" ဆိုသည့် စကားမှာ သိပ်မှန်လှသည်။

"မြတ်လေး... မင်း... မင်း တကယ် လုပ်ရက်တယ်လား"

ကျော်ဘ၏ အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးများတစ်ဆို့နေသဖြင့် ဗတ်ဗတ်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ကျွန်မကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့် နေဆဲ။

"ငါ လုပ်ရက်တာ မဟုတ်ဘူး ကျော်ဘ။ နင်ကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို ဒီလမ်းကို ရွေးခိုင်းခဲ့တာပဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာမလား။ အခုတော့ နင့်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုက ဒီမှာတင် ဆုံးခန်းတိုင်ပြီ"

ကျွန်မသည် ကျော်ဘကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြေအောက်ခန်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားမိသည်။ ထိုစဉ်... နောက်ကွယ်မှ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကျော်ဘ မဟုတ်။ အောင်သူရ၏ ရယ်သံ။

ကျွန်မ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေသော ကျော်ဘ၏ အလောင်းဘေးတွင် အောင်သူရ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် အောင်သူရ၏ မျက်နှာမှာ ကျွန်မ သိခဲ့သော အောင်သူရ မဟုတ်တော့ပါ။ သူ၏ မျက်နှာသည် ကျော်ဘ၏ ရုပ်သွင်အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကျော်ဘ၏ အလောင်းမှာမူ အောင်သူရ၏ ရုပ်သွင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်လိုလဲ မြတ်လေး... မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ သိရဲ့လား"

ကျော်ဘ၏ အသံက အောင်သူရ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ၏ ခေါင်းထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

ကျွန်မ သတ်လိုက်မိတာ အောင်သူရလား။ ကျော်ဘက ကျွန်မကို ဆေးခတ်ပြီး အောင်သူရကို ကျော်ဘအဖြစ် မြင်အောင် လုပ်ခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မရဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ 'လုပ်ဇာတ်' တွေလား။

"နင်ဟာ နတ်ဆိုးပဲ ကျော်ဘ! နင်ဟာ နတ်ဆိုးပဲ!"

"ငါက နတ်ဆိုးဆိုရင်... မင်းက ဘာလဲ မြတ်လေး။ မင်းရဲ့ လက်မှာ ပေနေတဲ့ သွေးတွေကို ကြည့်စမ်း။ မင်း ချစ်တဲ့လူကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာပဲ။ အခုတော့... ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အတူတူပဲ။ ငါတို့ဟာ အမုန်းတရားရဲ့ အရှင်သခင်တွေပဲ"

ကျော်ဘ၏ ဝိဉာဉ်ပုံရိပ် (သို့မဟုတ်) သူ၏ ကိုယ်ပွားသည် ကျွန်မဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ မြေအောက်ခန်း၏ နံရံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာသလို ခံစားရပြီး၊ ကျွန်မကို ဝါးမြိုတော့မည့်အလား။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးကြိုးပစ်သံက 'ဝုန်း' ခနဲ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ထိုစဉ်... အေးအေး၏ ဝိဉာဉ်က အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရေနံဆီပုလင်းတစ်လုံး ပါလာ၏။ အေးအေးသည် သူမ၏ သစ္စာဖောက်မှုအတွက် နောင်တတရားဖြင့် နောက်ဆုံး လက်စားချေခြင်းကို လုပ်ဆောင်တော့မည်။

"မမလေး... ပြေးတော့! ဒီအိမ်ကြီးကို ကျွန်မ မီးရှို့ပစ်မယ်။ အားလုံး ပြာကျသွားမှ ဒီကျိန်စာက ပြတ်မှာ!"

အေးအေးသည် ရေနံဆီများကို မြေအောက်ခန်းတစ်ပြင်လုံး ပက်ဖြန်းလိုက်သည်။ ကျော်ဘက အော်ဟစ်ကာ အေးအေးကို တားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူသည် ဝိဉာဉ်တစ်ခု (သို့မဟုတ်) စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ မတတ် နိုင်ပေ။

"မလုပ်နဲ့! ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကြီးကို မဖျက်ဆီးနဲ့!"

ကျော်ဘ၏ အော်ဟစ်သံမှာ နာကျင်ခြင်းထက် အတ္တပျက်စီးသွားသည့်အတွက် နှမြောတသခြင်း ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် အားအင်ကို စုစည်းကာ မြေအောက်ခန်း လှေကားထစ်များဆီသို့ ပြေးတက်ခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်တွင်တော့ အေးအေးက မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်သည်။

'ဖုန်း...'

မီးလျှံများက ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်လာသည်။ ကျော်ဘ၏ အော်ဟစ်သံ၊ အောင်သူရ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် အေးအေး၏ နောင်တတရားများမှာ ထိုမီးလျှံများကြားတွင် ရောပြွမ်းသွားကြသည်။ 

ကျွန်မ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည့်အခါ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာနေဆဲ။ ကျွန်မ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မင်္ဂလာဒုံရှိ ကျော်ဘ၏ ခမ်းနားလှသော အိမ်ကြီးမှာ မီးတောက်များကြားတွင် ပြိုကျပျက်စီးနေချေပြီ။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင်တော့ သွေးစွန်းနေသော သံချောင်းလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒါဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ အဆုံးသတ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ အစလား။

ကျွန်မသည် မိုးရေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း၊ နာရီလက်တံများ၏ အသံကို နားထဲတွင် ဆက်လက် ကြားနေရဆဲ။ ကျော်ဘ သေသွားသော်လည်း၊ သူ၏ အတ္တနှင့် ထိန်းချုပ်လိုစိတ်များက ကျွန်မ၏ ဝိဉာဉ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ် သွားခဲ့ပြီလား။

ကျွန်မသည် အမှောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားရင်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်နေမိပါတော့သည်။ "ငါဟာ မြတ်လေးလား... ဒါမှမဟုတ် ကျော်ဘရဲ့ အမွေကို ဆက်ခံမယ့် နောက်ထပ် 'အရှင်သခင်' တစ်ယောက်လား" ဆိုတာကိုပေါ့။