**မငြိမ်းသော ဝိဉာဉ်များ**

အခန်း (၁၃) - ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

မင်္ဂလာဒုံရှိ ကျော်ဘ၏ အိမ်ကြီး ပြာကျသွားပြီးနောက် သုံးနှစ်ခန့် ကြာခဲ့လေပြီ။ ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် မိုးရွာပြီးစ စိုထိုင်းဆများနှင့်အတူ ဘဝပေါင်းစုံသည် နာရီလက်တံများအတိုင်း တရွေ့ရွေ့ လည်ပတ်နေဆဲ။ ကျွန်မ မြတ်လေးသည် ယခုအခါ မြို့စွန်ရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းတစ်ခု၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံရင်း၊ စိတ်ဝေဒနာရှင်များ ဂေဟာတစ်ခု၌ အလုပ်လုပ်နေသည်။ "လူဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ အမြင့်ရောက်ခဲ့ရောက်ခဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ့်အတိတ်က အရိပ်တွေ ပြန်လိုက်လာတာကို မလွတ်နိုင်ကြဘူး" ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ လက်တွေ့ကျကျ သိလာရသည်။

ကျွန်မ၏ နေ့ရက်များသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းနောက်ကွယ်တွင် ဆရာဂျိုဇော်၏ အရေးအသားထဲကလို "နာရီလက်တံတွေက တချက်ချက် မြည်နေပြီး၊ အတိတ်က အသံတွေကို တိုးတိုးလေး ပြန်လည် ရွတ်ဆိုနေသလိုမျိုး" ကျွန်မ ခံစားနေရဆဲ။ ညတိုင်း ကျွန်မ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် မီးတောက်များကြားက ကျော်ဘ၏ မျက်နှာနှင့်၊ သွေးအိုင်ထဲက အောင်သူရ၏ လက်ချောင်းလေးများကို မြင်နေရမြဲ။

တစ်နေ့တွင် ဂေဟာသို့ လူနာသစ်တစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူနာသည် တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး၊ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ရှာပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေ၏။

"ဒီလူနာက ဘယ်ကလာတာလဲ"

ကျွန်မ ဂေဟာမှူးကို မေးမိသည်။ ဂေဟာမှူးက သက်ပြင်းချရင်း—

"မင်္ဂလာဒုံဘက်က အိမ်ဟောင်းပျက်ကြီးထဲမှာ သွားတွေ့တာတဲ့။ သူက အဲဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေနေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီပြောတယ်။ ထူးဆန်းတာက... သူက တစ်ချိန်လုံး နာရီလက်တံတွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး ရယ်နေတာပဲ"

ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် 'ဒိတ်' ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မင်္ဂလာဒုံ... အိမ်ဟောင်းပျက်... နာရီလက်တံ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေက တုန်ယင်လျက် ထိုလူနာရှိရာ အခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားမိသည်။ 

လူနာသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ကျောပေးထိုင်နေသည်။ သူ၏ ပခုံးသားများမှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာကြောင့် တွန့်လိမ်နေ၏။ ကျွန်မ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်သွားစဉ်၊ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။

ထိုသူမှာ... ကျော်ဘ မဟုတ်ပါ။ သူသည် အောင်သူရ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကျွန်မ သိခဲ့သော အောင်သူရ၏ မျက်နှာမှာ ကျော်ဘ၏ မျက်နှာနှင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောယှက်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။

"မြတ်လေး... မင်း... ပြန်လာပြီလား"

သူ့အသံက ကျော်ဘ၏ အသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အောင်သူရက ကျော်ဘရဲ့ အသံနဲ့ ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ။

"နင်... နင် ဘယ်သူလဲ။ အောင်သူရလား... ဒါမှမဟုတ် ကျော်ဘလား"

သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက ကျော်ဘ၏ သရော်တော်တော် အပြုံးမျိုးပင်။

"ငါတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ မြတ်လေး။ မင်း အဲဒီညက မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဝိဉာဉ်တွေက ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့တာ။ မင်း သတ်ခဲ့တဲ့ ကျော်ဘက အခု အောင်သူရရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှင်သန်နေတယ်"

လက်တွေ့နဲ့ အိပ်မက်ကြားမှာ ဘာမှ ခွဲခြားလို့ မရတော့သည့် အခြေအနေ။ အောင်သူရ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျော်ဘ၏ အတ္တနှင့် ထိန်းချုပ်လိုစိတ်များက ကပ်ပါးကောင်လို ခိုအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး မြတ်လေး။ ငါက မင်းရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ မင်း ဘယ်ကို ပြေးပြေး... ငါက မင်းနဲ့အတူ ရှိနေမှာ"

သူက ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျွန်မဆီသို့ တွားသွားလာသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အရိုးကျိုးသံများ 'ဂျောက်... ဂျောက်...' ဟု ထွက်ပေါ် နေသည်။ "လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်မုန်းတဲ့လူနဲ့ ပြန်ဆုံရတာထက်၊ ကိုယ်မုန်းတဲ့လူက ကိုယ်ချစ်တဲ့လူရဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်ပေါ်လာတာက ပိုပြီး ရင်နာဖို့ ကောင်းတယ်" ဆိုတာ ဒါပါပဲ။

ကျွန်မသည် အခန်းထောင့်သို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ အေးစက်သော လက်များက ကျွန်မ၏ ခြေဖဝါးကို လာရောက် ထိတွေ့သည်။ ထိုခဏတွင် ကျွန်မ၏ ခေါင်းထဲ၌ မြေအောက်ခန်းထဲက မီးတောက်များ၊ အေးအေး၏ အော်ဟစ်သံများ၊ ကျော်ဘ၏ မာန်မာနများက တရစပ် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

"မမလေး... ပြေးတော့!"

ရုတ်တရက် အောင်သူရ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံး များမှာ ခဏတာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျွန်မကို သနားစရာ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"သူ့ကို... ကျွန်တော့်ထဲကနေ... ထုတ်ပေးပါ... မမလေး။ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး!"

အောင်သူရသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကုတ်ခြစ်နေသည်။ ကျော်ဘ၏ ဝိဉာဉ်နှင့် အောင်သူရ၏ ဝိဉာဉ်တို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းအတွင်း တိုက်ပွဲဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ 

ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အောင်သူရကို ကယ်ဖို့အတွက် ကျော်ဘကို ဘယ်လို နှင်ထုတ်ရမလဲ။

"မြတ်လေး... မင်း ငါ့ကိုပဲ ရွေးရမှာပါ။ အောင်သူရက သေပြီးသား လူပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရှင်သခင် အုပ်ချုပ်မှုအောက်ကို ပြန်လာခဲ့စမ်း"

ကျော်ဘ၏ အသံက ထပ်မံ လွှမ်းမိုးလာပြန်သည်။ အောင်သူရ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် တစ်ချက် ကျော်ဘ၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး၊ တစ်ချက် တစ်ချက်တွင်မူ နာကျင်နေသော အောင်သူရ၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဝိဉာဉ်နှစ်ခု၏ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း ဖြစ်သလို၊ ကျွန်မအတွက်တော့ မပြီးဆုံးနိုင်သော ငရဲခန်းအသစ်တစ်ခု စတင်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်မသည် ဘေးနားရှိ ဆေးထိုးအပ် တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဒါဟာ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အစပဲ ရှိသေးသည်။ ကျွန်မ၏ လက်ထဲတွင် အောင်သူရ၏ အသက်နှင့် ကျော်ဘ၏ ကျိန်စာတို့ ရှိနေသည်။

"ငါ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်"

ကျွန်မ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ နာရီလက်တံကတော့ ဆယ်နှစ်နာရီ တိတိကို ညွှန်ပြနေသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား သော်လည်း၊ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အမုန်းတရားနှင့် သနားစရာ ကောင်းသော အချစ်တို့မှာ ပေါင်းစပ်လျက်ရှိနေတော့သည်။

ကျွန်မသည် အောင်သူရ (သို့မဟုတ် ကျော်ဘ) ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို တယုတယ ကိုင်လိုက်သည်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ အဲဒီအပြုံးမှာ ဘယ်သူ့အပြုံးလဲဆိုတာ ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။

"ကျွန်မတို့... ပြန်ဆုံကြပြီနော်... အရှင်သခင်"

ကျွန်မ၏ စကားအဆုံးတွင် အခန်းတွင်းမှ မီးချောင်းမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်ကာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၄) - ထာဝရကျိန်စာ

ဂေဟာအတွင်းရှိ မီးချောင်းများ ပြန်လည်လင်းထိုင်လာချိန်တွင် အခန်းတွင်း၌ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အောင်သူရ (သို့မဟုတ်) ကျော်ဘ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေ၏။ ကျွန်မ၏လက်ထဲမှ ဆေးထိုးအပ်မှာတော့ ဗလာဖြစ်နေချေပြီ။ 

ကျွန်မသည် အောင်သူရ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။ မဟုတ်ပါ။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှူနေဆဲ။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် အကြည့်များမှာ ကျွန်မကို ကျောချမ်းသွားစေသည်။ ထိုအကြည့်များမှာ အောင်သူရ၏ ရိုးသားမှုလည်း မဟုတ်၊ ကျော်ဘ၏ မာန်မာနလည်း မဟုတ်ဘဲ... အမုန်းတရား သက်သက်သာ စုဝေးနေသည့် 'နတ်ဆိုး' တစ်ကောင်၏ အကြည့်မျိုးပင်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး မြတ်လေး... ငါတို့က မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထာဝရ အခြေချနေထိုင်သွားကြတော့မှာ"

အသံက အခန်းနံရံတွေဆီက ထွက်ပေါ်လာသလိုပင်။ 

ကျွန်မသည် ဂေဟာထဲမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် လမ်းမများပေါ်တွင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေမိသည်။ ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ ကျော်ဘရဲ့ အရိပ်က လွတ်မှာလဲ။ ကျွန်မ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း၊ အမှောင်ထဲတွင် ကျော်ဘက အောင်သူရ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ကျွန်မကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ လိုက်လာနေသလို ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မသည် မင်္ဂလာဒုံရှိ ပြာကျနေသော အိမ်ကြီးဟောင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာပဲ အရာရာ စတင်ခဲ့သလို၊ ထိုနေရာမှာပဲ အရာရာ အဆုံးသတ်ရမည်။ အိမ်ပျက်ကြီး၏ အကြွင်းအကျန်များ မှာ လရောင်အောက်တွင် အရိုးစုတစ်ခုလို ထီးထီးကြီး ရှိနေ၏။

ကျွန်မသည် မြေအောက်ခန်းဟောင်းထဲသို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် နာရီဟောင်းကြီးတစ်ခုမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော်လည်း 'တချက်... တချက်...' နှင့် မြည်နေဆဲ။ 

ကျွန်မသည် မြေအောက်ခန်းထဲက မှန်ကွဲစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နံရံပေါ်တွင် စာသားတစ်ခုကို သွေးဖြင့် ရေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အရှင်သခင် မရှိတော့ဘူး... အမုန်းတရားတွေပဲ ရှိတော့တယ်"

ထိုခဏတွင် အခန်းတွင်း၌ ကျော်ဘ၊ အောင်သူရနှင့် အေးအေးတို့၏ ဝိဉာဉ်ပုံရိပ်များက ကျွန်မကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကျိန်စာသင့်နေသည့်အလား အမုန်းတရားများဖြင့် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"နင်လည်း ငါ့ကိုနိုင်ပြီး ဝဋ်ကျွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အမုန်းတရားတွေရဲ့ ကျိန်စာမှာ ပိတ်မိနေကြပြီ" ဟု ကျော်ဘ၏ ဝိဉာဉ်က ကျွန်မကို ကပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

ကျွန်မသည် ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထိုရယ်သံမှာ ကျော်ဘ၏ ရယ်သံနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေ၏။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအိမ်ကြီးသည် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာကာ လူသူမနီးသည့် သရဲခြောက်သော အိမ်ကြီးအဖြစ် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ထိုအိမ်ကြီးရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး၊ ညဘက်တွင် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ မျက်လုံးဟောင်းလောင်းပေါက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်၊ မျက်လုံးမှ မီးတောက်များ ထွက်နေသည့် ယောက်ျားကြီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရကြောင်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ကျွန်မတို့၏ ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးမသတ်နိုင်သေးဘဲ ထိုအိမ်ကြီးအတွင်းမှာပင် ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ အချစ်မှ အမုန်းသို့၊ ဂရုစိုက်မှုမှ ထိန်းချုပ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည့် 'အရှင်သခင်' ၏ ဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း၊ ကျိန်စာကတော့ နာရီလက်တံများ အတိုင်း ထာဝရ လည်ပတ်နေပါတော့သည်။

အနှစ် ၂၀ ကြာပြီးနောက် …

မင်္ဂလာဒုံဘက်က အိမ်ကြီး မီးလောင်ပြာကျခဲ့ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ဆိုသည့် အချိန်ကာလသည် ရန်ကုန်မြို့၏ ဖုန်တောထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်ချိန်က ကျော်ဘ၏ အာဏာစက်အောက်မှာ ဝင်းပခဲ့သော ထိုမြေကွက်ကြီးသည် ယခုအခါ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများ၊ သစ်ပင်ကြီးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရသည်။ ခြံစည်းရိုးသံတိုင်များမှာ သံချေးတက်ကာ တစ်စစီ ကျိုးပြတ်နေပြီး၊ အိမ်ပျက်ကြီး၏ အရိုးစုမှာ လရောင်အောက်တွင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ထီးထီးကြီး ကျန်ရစ်သည်။

ထိုနေ့ညနေက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ ခြံဝင်းရှေ့တွင် နောက်ဆုံးပေါ် ကားအဖြူလေးတစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်၏။ ကားပေါ်မှ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဇနီးမောင်နှံနှင့် ၁၀ နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေးတစ်ဦး ဆင်းလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့ပြ၏ ဆူညံမှုမှ ကင်းဝေးလို၍ မြေဈေးချိုချိုနှင့် ခြံကျယ်ကျယ်ကို ရှာဖွေရင်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ... ဒီအိမ်ကြီးက ကြောက်စရာကြီးနော်"

ကလေးမလေးက သူမ၏ ဖခင်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အမျိုးသားက ပြုံးကာ သမီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ သမီးရဲ့၊ ဒါက အိမ်ဟောင်းကြီးမို့လို့ပါ။ ဖေဖေတို့ အကုန်ဖြိုချပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်လိုက်ရင် သိပ်လှသွားမှာပေါ့"

၎င်းတို့ မိသားစုသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အဆောက်အဦးပျက်ကြီးထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အတိတ်၏ ဖုန်မှုန့်များက လွင့်တက်လာပြီး လေထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိမ့်ခနဲ ခံစားရသည်။ မြေအောက်ခန်းဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ ထူးဆန်းစွာပင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော နာရီဟောင်းကြီး တစ်ခုမှာ နံရံတွင် ကပ်လျက်ရှိနေသေးသည်။ ထိုနာရီသည် အလုပ်မလုပ်တော့ သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးမလေးက ထိုနာရီနားသို့ တိုးသွားသည်။

"ဖေဖေ... နာရီကြီးက အသံမြည်နေတယ်"

အမျိုးသားက နားစွင့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမကြားရပေ။ သို့သော် ကလေးမလေး၏ နားထဲတွင်မူ 'တချက်... တချက်... တချက်...' နှင့် မြည်နေသော နာရီလက်တံသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးဖြစ်သူက နံရံပေါ်တွင် ဖုန်များဖုံးနေသော သွေးညိုရောင် စာသားအဟောင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ အရှင်သခင် မရှိတော့ဘူး... အမုန်းတရားတွေပဲ ရှိတော့တယ်"

"ဟင်... ဒါ ဘာစာတွေလဲ မသိဘူး။ ကြောက်စရာကြီး"

အမျိုးသမီးက စာသားကို လက်နှင့် ပွတ်ကြည့်လိုက်စဉ်၊ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်မှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး မှောင်ရိပ်များက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ အမှောင်ထဲမှနေ၍ ကျော်ဘ၏ ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်သံနှင့် မြတ်လေး၏ ငိုရှိုက်သံတို့မှာ ရောပြွမ်းလျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေဖေ... ဟိုမှာ... ဟိုမှာ ဘွားဘွားကြီးတစ်ယောက်"

ကလေးမလေးက အခန်းထောင့်ကို လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးဟောင်းလောင်းပေါက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ၎င်းတို့ မိသားစုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်တော့ ကျော်ဘ၏ ဝိဉာဉ်ပုံရိပ်က အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးကာ ရပ်နေ၏။

"ဒီမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး သမီးရဲ့... လာ၊ အပြင်ထွက်ရအောင်"

အမျိုးသားက ကလေးကို ဆွဲကာ အမြန်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မြေအောက်ခန်း တံခါးမှာ 'ဒုန်း' ခနဲ အလိုအလျောက် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။ နာရီလက်တံက ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ မြည်လာသည်။

ကျော်ဘ၏ ဝိဉာဉ်က ကလေးမလေး၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုဆိုပါတယ်... ငါ့ရဲ့ 'အရှင်သခင်' ကမ္ဘာသစ်ထဲကို..."

မိသားစုသစ်၏ အော်ဟစ်သံမှာ မင်္ဂလာဒုံ၏ ညနေခင်း လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာသော်လည်း ကျိန်စာကတော့ မကုန်ဆုံးသေးပါ။ အရှင်သခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ နောက်ထပ် သားကောင်သစ်များ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ပါပြီ။ နာရီလက်တံသည် ၁၂ နာရီ တိတိသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို သွေးစွန်းသော ကြိုးတစ်စဖြင့် ထာဝရ ချိတ်ဆက်လိုက်ပါတော့သည်။

- ပြီးပါပြီ -