The Man I Once Was: ~ ကျွန်တော် နှင့် ရိုးသားမှု အဆုံးတွင် ~

အချိန်က နွေရာသီ ဖြစ်သည်။ အပြင်မှာ မိုးတွေ တဖွဲဖွဲ ရွာနေသည်လေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ် ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ယူ၍ အပြင်သို့ မိုးရေခံရန် ထွက်လာပါ၏။ မိုးတွေ တော်တော်ကို မှရွာနေပါသည်။ မိနစ် ၄၀၊ မိနစ် ၅၀ ၁ နာ၇ီကျော်နီးပါးရွာပါ၏။ မိုးရေခံ၍ အိမ်ထဲတွင် ရေခပ်ဖြည့်ထားသည်မှာ ပြည့်လုနီးပါးပင်ဖြစ်နေပြီ။

ရုပ်တရတ် မိုးချိန်းသံများ၊ မိုးသံများရပ်တန့်သွားပြီး ကျွန်ုပ်ခေါင်းပေါ် နေလုံကြီးတည့်တည့်ကြလာပါသည်။ ချက်ချင်းကြီးပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော်အပေါ် မော့ကြည့်လိုက်ပါသည်။

“သေစမ်း … ရေစင်မှ ရေတွေလျှံကျနေပါလား”

ကျွန်တော်သည် ထိုသို့သော သူများတွေမသိနိုင်သော ကြောင်တောင်တောင် ပေါတောတော လူတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ဘာသာကို သတ်မှတ်ထားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ယခုလည်း ကိုယ့်ဘာသာကို ရိုးသားမှုရှိသော လူတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်၍ အရာရာတိုင်းတွင် ကိုယ်လိုသူလိုရိုးသားသူများအား လိုက်လံရှာဖွေခြင်း အလုပ်ကို စတင်မိနေသည်။

အဖြူရောင်သည် ရိုးသားမှုဟု လူတွေသတ်မှတ်ထားကြသည်။ ထိုကြောင့် အဖြူနှင့် ပက်သတ်သော ရိုးသားမှုများအား ပထမဦးဆုံး ကျွန်တော့် အိမ်မှာအရင် ရှာကြည့်သည်။ ဧည့်ခန်း၊ အိပ်ခန်း၊ မီးဖိုခန်း၊ ထမင်းစားခန်း နှင့် အိမ်မှာရှိသမျှ စာအုပ်တွေအကုန်လှန်လှော်ပြီး ရှာကြည့်သည်။ ရှာစ၇ာလည်း ကုန်ပြီ။ အဖြူရောင်နှင့်တူသည်ဆို၍ မျက်နှာကျက် အဖြူရောင်နှင့် စာအုပ်အချို့တွင် ရေးသားထားသော ရိုးသားမှု အချို့ကိုသာ တွေ့ပေသည်။ ဒါတွေက ကျွန်တော်ရှာဖွေနေသည့် ရိုးသားမှုအစစ်တွေ မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို ဘာကြောင့်များ ကျွန်တော် အိမ်က ရှိသမျှ အရာတိုင်း၊ စာအုပ်ထဲတွေမှာ လိုက်လံ၇ှာဖွေ မိနေသနည်း။ အမှန် ရိုးသားမှုဆိုသည်မှာ လူတွေ (သို့) သက်ရှိတွေမှာ သာရှိသည်။ ကျွန်တော့်၏ သောက်တုံးမကျသော အတွေးအခေါ်များကြောင့် အချိန်တွေတောင် တော်တော်လင့်ကုန်ပြီ။ ကိုယ့်ဘာသာကို ပြစ်ဒဏ်ပေးသည့်အနေဖြင့် ကျွန်တော် ကိုယ့်နဖူး ကိုယ်ပြန်နမ်းပြီး ရှာဖွေထားသည့် ၇ိုးသားမှုများအား လိုက်လံသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ့နေရာသူပြန်ထားလိုက်သည်။ နောက် ရိုးသားသော လူများအား မည်သို့၇ှာဖွေ မည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း အိပ်ယာထဲ ခဏလှဲနေလိုက်သည်။ မျက်တောင်လေး ၃ ချက်လောက် အခက်လောက်အပြီးမှာ ကျွန်တော် ၁၉ ရာစု သို့အလိုလို ပြန်ရောက်သွားနှင့်ပြီးလေပြီ။

အချိန်သည် ၁၉ ရာစု ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် တော်တော် အိပ်မောကျသွားသည်ထင်သည်။ သွားရည်စီးကြောင်းက လည်းပင်နားအထိ ရောက်နေသည်လား (သို့) ကျွန်တော့်အပေါ် တစ်ခုခုအရည်များကျနေသည်လား သေချာမသိ။ အေးခနဲ အထိအတွေ့နှင့်အတူ လောက၏ အလင်းများအား ဖြေးဖြေးချင်း ဝါးမျိုလိုက်၏။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်တော် တကယ်နိုးထလာပါသည်။ နိုးထခြင်းနှင့်အတူ စိတ်ထဲက ကျွန်တော့်၏ တင်ပါး နားတွင် တစ်ခုခုဖု နေသလို ခံစားမိသည်။ ကျွန်တော် ဖြေဖြေချင်း ဘာများလည်းဟု စမ်းမိသည်။ စိမ်းမိသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ အာရုံတွေ ထွေပြားကုန်သည်။ နောက် ကျွန်တော့်၏ မျက်နှာ၊ လက် ၊ ရင်ဘက် များကို ဆက်တိုက်ဆိုသလိုစမ်းမိသည်။ ထူးခြားသော အထိအတွေ့များနှင့် အတူ၊ အိပ်နေရင်း မျက်လုံးနှစ်လုံး ပွင့်လျက် ကိုယ့်ဘာသာကို အံသြမှင် သက်မိနေသည်။ နောက် ဖြေညင်းစွာထလျက် ကြည့်မှန်ရှိရာသို့လှမ်းလာလိုက်သည်။ ကြည့်မှန်ထားရာမှာ ကြည့်မှန်မရှိပါ။ အိမ်ကို ခေါင်းတစ်ပတ်လည်၍ သေချာကြည့်လိုက်ပါသည်။ ဤနေရာသည် ကျွန်တော်၏ နေရာ မဟုတ်မှန်း ချက်ချင်းသိလိုက်ပါသည်။ ကျွန်တော် သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်သွားပြီး၊ အလျင်အမြန်ပဲ အိမ်ပြင်ဝသို့ထွက်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ကန်ကို ကျွန်တော်တွေ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာသွားသည်။ အိမ်မက်ဆိုး နှင့် သွေးပျက်ခြောက်ခြားဖွယ် အမြင်အဆန်း အထိအတွေ့များကြောင့် အာတော်တော် ခြောက်နေ၍ဖြစ်သည်။

“ အား ……….”

ရေကန်ထဲတွင် ကိုယ့်ဘာသာကို တွေ့လ်ိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်ပင်ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ဟုတ်သည် ရေကန်ထဲတွင် ကျွန်တော်သည် ဝံပုလွေ တစ်ကောင် အဖြစ်မြင်တွေ့နေရသည်။ စူးရှသည့်မျက်လုံး၊ မီးခိုနှင့်အဖြူ ရောစပ်ထားသည့် အမွေးအမျှင်၊ တင်ပါးတွင် ၂ ပေလောက် ရှည်ထွက်နေသည့် အမြီး၊ ပါးစပ်ဟ လိုက်တိုင်းတွင် ဖွေးကနဲတက်လာသည့် အစွယ်များပင်။

ဝံပုလွေသည် ကောက်ကျစ်ပြီး ၇ိုးသားမှုမရှိသော တရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု လူတွေ တော်တော်များများ သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် ၁၉ ရာစုတွင် ကျွန်တော်သည် ရိုးသားမှု မရှိသော ကောက်ကျစ်သော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်နေပါသည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်၍ ကောက်ကျစ်ရမည်၊ ၇က်စက်၇မည်။ ရိုးသားသူများအား လိုက်လံဒုက္ခပေးရမည်ဟု စာကြီးပေကြီးများတွင် ဖော်ပြထားကြသည်။ စာကြီးပေကြီးများအား အမှန်တရားလို့ လက်ခံထား၍ ဝံပုလွေ ဖြစ်နေသောကျွန်တော် စတင် ကောက်ကျစ်ရပါတော့မည်။ ရိုးသားသူများအား လိုက်လံ ဒုက္ခပေး၇ပါတော့မည်။

သိုးများသည် အပြစ်ကင်းပြီး ရိုးသားကြသည်၊ ဟန်ဆောင်မှုမရှိပေ။ ကျွန်တော်ပြောခြင်းမဟုတ်ပါ။ စာကြီးပေကြီးများတွင် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ သိုးများသည် ဟန်ဆောင်မှုမရှိ။ အပြစ်ကင်း ရိုးသားကြသည် ဆိုသောကြောင့် သိုးသည် ကျွန်တော်ဝံပုလွေ၏ သားကောင်ပင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် သိုးများသည် မင်းသား၊ မင်းသမီးများဖြစ်၍ ကျွန်တော်သည် လူဆိုးပင်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ရှိနေသည်။

ကျွန်တော်သည် ရိုးသားသူများအား သုတ်သင်ရန် လောကဆိုသည့် ခရီးအား အပြင်းခရီးနှင်လာမိလေသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း ကောက်ကျစ်သောသူ၊ ရိုးသားမှုမရှိသောသူများအတွက် နေရာမရှိမှု၊ အထီးကျန်ဆန်မှု တွေအတွက် ခါးသီးပြွတ်သိပ်လို့နေလေသည်။ ဒါကြောင့် ရိုးသားသူများအား သုတ်သင်နိုင်မှသာ ကျွန်တော်တို့ဝံပုလွေများအတွက် အသက်ရှုချောင်၍ အသက်ရှည်နိုင်လိမ့်မည်လေ။ ကျွန်တော် လောကကြီးထဲ ခရီးနှင်လာခဲ့သည်မှာ တော်တော်ပင် ခရီးပေါက်နေပြီ။ မကြာခင် ရိုးသားသည် ဆိုသော သိုးများအား ကျွန်တော်တွေ့၇ပေတော့မည်။ ကျွန်တော်ကောင်းကောင်းကြီး ပညာပြရပေတော့မည်။

အင်မတန်မှ အေးမြလှပါသည်။ လှပပါသည်။ နေချင်စဖွယ်ကောင်းပါသည်။ လောကကြီးသည် အလွန်ပင် အေးချမ်းလှ၍ အပူ၊ အအေးမျှတပြီး ပျော်စရာလည်းကောင်းသည်လို့ထင်လိုက်မိသည်။ ထိုကဲသို့ အလှတရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောက်ကျစ်မှုမရှိသော၊ ရိုးသားသော သိုးများအပေါ် ကျွန်တော် မနာလိုဝန်သိုစွာပင်ဖြစ်လို့နေပြီး ဒေါသတွေ တလိပ်လိပ်တက်လို့နေပေသည်။ ကျွန်တော် တောင်ချွန်းပေါ်ကနေ ဖွေးဖွေးလုပ်နေသော ၇ိုးသားသော သိုးအုပ်အားကောင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ကျွန်တော် ဒီတိုင်း သိုးအုပ်များထံ ဝင်သွားလို့မဖြစ်မှန်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မိမိ တွက်စမိလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ခဏတဖြုတ်စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ … အကြံရပြီ”

ကျွန်တော်၏ အကြံသည် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သိုးယောင်ဆောင်ပြီး၊ သိုးများနှင့်ပေါင်း၍ ဒီကောင်တွေ တစ်ကောင်ခြင်း၏ အကျင့်စာရိတ္တများပျက်ပြားသွားအောင်လုပ်ဖို့ပင်။ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးမနေတော့ပါ။ သိုးရည် ခြုံပြီး ကျွန်တော် သိုးအုပ်ထဲရှိရာသို့ ဖြေးဖြေး မှန်မှန်ပြီးဝင်လာမိသည်။ သိုးတွေသည် ကျွန်တော် ဝင်လာမှန်းတစ်ကောင်မှ မရိပ်မိကြပေ။ သူတို့ စားမြဲအတ်ိုင်းစားနေသည်၊ ပျော်မြဲအတိုင်း ပျော်နေသည်။ ဒါကိုက ကျွန်တော့်အတွက် အခွင့်ကောင်းပင်။ ကျွန်တော် ဘယ်သိုးကို အရင်စပြီး ဖျက်ဆီး ကိုက်ဖြတ်ရင် ကောင်းမလညး်ဟု စဉ်းစားပြီး တစ်ကောင်ခြင်း ကိုလ်ိုက်လံ ကြည့်နေမိလေသည်။ ကျွန်တော် လ်ိုက်လံကြည့်လိုက်၊ စဉ်းစားလိုက်လုပ်နေသည်မှာ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာတွင်မှန်းတောင်မသိလိုက်ပေ။ တစ်နေ့နဲ့တစ်နေ့ ဒီသိုးတွေအားလိုက်လံလေ့လာ ကြည့်ပြီး ဘယ်လို အရောဝင် ဖျက်စီးရမှန်းကို စဉ်းစားနေတာနှင့်ပင် ကျွန်တော်ဝံပုလွေသည်ပင် သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ချင်စိတ်ပင် အလိုလိုတစ်ချက်ချက် ပေါ်လာမိနေသည်။ သို့သော်ငြား ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးပါ။ ကျွန်တော်၏ ဘယ်ဘက် ရင်အုံ၀ သို့ပြင်းစွာသော အချွန်တစ်ခု နစ်ဝင်သွားကြောင်း ခံစားမိလိုက်လေသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ ဘယ်ဘက် ရင်အုံဝကို မြားတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသည်။ စိုက်ဝင်နေသော မြားသည် ခေတ် ဆိုသော မြားတစ်ချောင်းဖြစ်နေသည်။

ကျွန်တော်၏အမြင် အာ၇ုံများတဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးဝါးလာသည်။ နောက် သတ္တဝါ တစ်ကောင် ကျွန်တော့်အနားကပ်လာပြီး ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုဖြင့် ညာဘက် ရင်အုံ၀ ကိုထပ်မံ စိုက်ချလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ညည်းသံ တစ်ချက်ထွက်၍ အသက်ရှုသံတွေ မမှန်တော့ပေ။ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ထို သတ္တဝါ၏ ပုံရိပ်အား ဝါးသွားလိုက် ပေါ်လာလိုက်ဖြင့်။ ကျွန်တော် ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် စိတ်ထဲကနေ ထိုသတ္တဝါအား အမည်ပေးလိုက်မိသည်။ ထိုသတ္တဝါအမည်သည် လောက ဟူ၍ပင်ဖြစ်သည်။ ထို လောက ဆိုသော သတ္တဝါသည် ခေတ်ဆိုသော မြားဖြင့် ကျွန်တော်ဝံပုလွေဟု ကောက်ကျစ်ယုတ်မာ သော ရိုးသားမှု မရှိသော အ၇ိုင်းအစိုင်း တစ်ကောင်၏ ဝိဉာဏ်အားကောင်းစွာပင်နှုတ်ယူသွားချေလေပြီ။

ဤသည်ကာ ၁၉ ရာစု ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အဆုံးသတ်ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်သည် ၂၁ ရာစုဖြစ်သည်။

လူသားများသည် သေဆုံးပြီးနောက် နောက်ဘ၀ အသစ်တစ်ခုတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်ဟု ခံယူထားကြသည်။ ထိုကြောင့် ၂၁ ရာစုတွင် ကျွန်တော် သိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပါသည်။ ဒါကြောင့် ၂၁ ရာစုတွင် ကျွန်တော်သည် သိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပါသည်။ ၇ိုးသားသော အပြစ်ကင်းသော၊ ကောက်ကျစ်မှုမရှိသော သိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ပါသည်။ သိုးတစ်ကောင် အဖြစ်ပြန်လည်၇ှင် သန်လာ၍လည်း ကိုယ့်ဘာသာကို လွန်စွာမှ ပျော်ရွင်မိသည်။ ကျွန်တော်ဝံပုလွေ ဖြစ်စဉ်က မသေခင် သိုးဖြစ်ချင်သည့် ဆန္ဒလေးက ယခု ဘဝတွင် ဖြစ်လာ၍ ပျော်ရွင်တာလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျွန်တော်၏ ခြေလှမ်းများသည် လွန်စွာမှပင် တက်ကြွလို့နေသည်။ မကြာခင်တွေ့ရတော့မည့် အမျိုးတူ သိုး (သို့) သိုးအုပ် အားတွေ့ရတော့မည့် အ၇ေးအားတွေးလျက် ပျော်နေမိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျွန်တော်နှင့် အမျိုးတူတွေ တွေ့လျင်၊ သူတို့လိုပင် ပျော်ပျော်ပါးပါး ဝိုင်းဝန်းစားသောက်မည်။ ကခုန်မည်။ အပူအပင်မရှိ၊ အားလုံးက ပကတိရိုးသားကြသည်။ ကောင်ကျစ်မှု မရှိ အချင်းချင်း ဖေးမကြသည်။ ကျွန်တော်သိုးကလေး အတွေးစများကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ရှေ့မှာ သိုးအုပ်ဖွေးဖွေး ကိုလှမ်းမြင်လိုက် သောကြောင့်ပင်။ ရောက်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျှော်လင့်စောင့်စား ဖြစ်ချင်ခဲ့သော ဆန္ဒရှိသော နေရာအား ရောက်ရှိလို့နေပြီ။ ကျွန်တော် သူတို့ထံ ပြေးဝင်သွားဖို့လုပ်ပြီးမှ အ၇ှိန်ပြန်သတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ကျွန်တော် ခေတ်ဆိုသောမြားတံတွေကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လောက ဆိုသည့် သတ္တဝါအားတွေ့လိုက်လို့ပင်။ ထိုသတ္တဝါသည် ချုံဖုတ်ထဲမှ ငြိမ်သက်စွာနေလျက်၊ သိုးအုပ်ကြီးကို မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေလေသည်။ ဧကန်တ ထိုလောကဆိုသော သတ္တဝါကြီးသည် ဟို သိုးယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ဝံပုလွေအား လာ၇ောက် သုတ်သင်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နောက် ဟိုဝံပုလွေက သိုးယောင်ဆောင်ထား၍ အသည်းအသန် လိုက်၇ှာနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော်တွေးလိုက်ပါသည်။ ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲ အကြံတစ်ခု လက်သွားသည်။ ထိုအကြံမှာ ထိုလောကဆိုသော သတ္တဝါအား ကူညီပေးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ထိုသိုးအုပ်ထဲတွင် ရှိသော ဝံပုလွေအား ရှာမည်ဟု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါသည်။

ကျွန်တော် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အခြေအနေများကို အကဲခပ်လိုက်ပါသည်။ သိုးများသည် ယခင်ကထက် နည်းနည်းပြောင်းလဲသွားသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူတို့တွေ အစားစားသည်မှာ ခါတိုင်းလောက် ဟတ်ဟတ်ပက်ပက်မရှိတော့ချေ။ စားချင်သလိုလို မစားချင်သလိုလိုနှင့် အသံတွေလည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် စနောက်ပြောင်နေသည်များအားလည်း မတွေ့ရပေ။ ကျွန်တော် အတွေးစများကို ဖြတ်လိုက်ပါသည်။ အရင်ဆုံး ဟိုဝံပုလွေကောင်ကို ၇ှာ၇မည်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် သိုး ၂ ကောင်လောက်အား လေ့လာကြည့်အပြီးမှာ အင်မတန်မှ ထိတ်လန့်သွားပါသည်။ ထို ၂ ကောင်လုံးမှာ သိုးယောင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေ တွေဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။ ဝံပုလွေ ၂ ကောင်ဆို လျင်တော့ မလွယ်ချေ။ မုဆိုးကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဒီကောင် ဝံပုလွေဖြစ်ကြောင်းကို ပြလို့ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူပြလိုက်လျင် တစ်ကောင်က ကျွန်တော့် အသက်အား ဇီဇဝိန် ချွေသွားနိုင်သည်လေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်၏ ဘော်ဒါများအား ဝိုင်းအကူအညီတောင်းပြီး ဖော်ထုတ်၇မည်ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျွန်တော့် အသက်ရှုသံတွေ မမှန်တော့ပေ။ အကြီးအကျယ်လည်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ သိုးအုပ် တစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက်ရှိပြီ အားလုံးသည် ဝံပုလွေတွေ ဖြစ်လို့နေသည်။ ကျွန်တော် အကူအညီတောင်းဖို့ လုပ်လိုက်တိုင်း၊ ငြိမ်သက်ပြီး စိတ်မပါလက်မပါ စားသောက်နေသောမြင်ကွင်း။ နောက် သူတို့မျက်လုံးတွေ အားလုံးသည် ဝံပုလွေတွေဖြစ်နေသည်။ ဒါဆို သိုးတွေ ဘယ်ရောက်သွားလည်း။ ရိုးသားသော၊ ကောက်ကျစ်မှု မရှိသော ကျွန်တော့် အမျိုးသိုးတွေ ဘယ်ရောက်သွားလည်း။ အားလုံးသည် သိုးယောင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေ၊ ရိုးသားမှုယောင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေတွေ။ ကျွန်တော့်အမျိုး သိုးတွေ မျိုးသုန်းကုန်ပြီလား။ ရိုးသားခြင်းတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီလား၊ အရာအားလုံးသည် ရိုးသားမှုဟန်ဆောင်ထားသော ကောက်ကျစ်တဲ့ ဝံပုလွေတွေသာ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။ ဒါဆိုရင် ဒီကမ္ဘာ ရိုးသားသော သိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်၇ှိတော့သည်ပေါ့။ အတွေးစလေးများတောင်မဆုံးခင် ……….

“ ဝှီး ……. ဒုတ်”

ကျွန်တော့်၏ လည်တည့်တည့်သို့ပင် ချွန်ထက်သောအရာတစ်ခု အရှိန်ပြင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး ဖြောင်ထွက်သွားသည်။ ကံကြမ္မာက အခုအချိန်ထိ ကျွန်တော့်အားမျက်နှာသာမပေးပေ။ ကျွန်တော့် လည်တည့်တည့် နစ်ဝင်နေသည့် မြှားတံလေးအား ကျွန်တော် မျက်လုံးဝှေ့ပြီးကြည့်လိုက်မိသည်။ ဟုတ်သည် သည်မြှားတံပင်။ ခေတ်ဆိုသောမြှားသံပင်။ နောက် ကျွန်တော့် နားထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းနိးကပ်လာသည့် အသံတစ်ခု။ ဒီအသံက ဟိုလောကဆိုသော သတ္တဝါကြီး၏ အသံပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဟုတ်သည် ထို လောက ဆိုသော သတ္တဝါကြီးသည် ခေတ်ဆိုသော မြှားနှင့် ကျွန်တော့် အား ထပ်မံ ဇီဇဝိန်ချွေလိုက်လေသည်။ ၂၁ ရာစုမှာ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ရိုးသားမှု တစ်ခုအား ဘက်မလ်ိုက်တတ်သော လောက ဆိုသည့်သတ္တဝါက ခေတ်ဆိုသည့် မြှားကိုအသုံးပြု၍ အနိုင်ပိုင်းသွားချေလေပြီ။

“ရိုးသားမှုတွေ … ဘယ်မှာလည်း”

“ငါ့ သိုးတွေ … ဘယ်မှာလည်း”

ကျွန်တော် ကယောင်ကတန်းနှင့် အိမ်မက်လား တကယ်အဖြစ်အပျက်လား မသိ။ ဇောချွေးတွေ တသီတသိုက်ဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ ကျွန်တော် ဘေးနားမှာ ရှိသော ရေက၇ားထဲမှ ရေတစ်ခွက်ယူသောက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးချမ်းသွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါသည်။ ဤအပြုံးကို စာဖတ်သူတို့ သိလောက်မိထင်သည်။ မသိရင်သေးရင်လည်း ပြောပြမည်။ သေချာမျက်စိများကို ပြူးပြဲ၍ အစွမ်းကုန် ဖတ်ဖို့ကြိုးစားလိုက်ပါ။

၂၁ ရာစုသည် ရိုးသားခြင်းများအားလုံးသေဆုံး ကုန်ပြီး ရိုးသားသည်ဟု ခံယူထားသူများသည် အားလုံး ဝံပုလွေ များသာဖြစ်သည် ဆိုခြင်းပင်။ ဒါကြောင့် ရိုးသာသည်ဟုခံ ယူထားသည့် ကျွန်တော်သည်လည်း ဝံပုလွေဖြစ်သည်။ သင်သည်လည်း ရိုးသားမှုကိုဟန်ဆောင်ထားသည့် သိုးယောင်ဆောင်သည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်သာဖြစ်သည်။

ဒါ့ပြင် လောကဆိုသော သတ္တဝါကြီးကလည်း ခေတ်ဆိုသော မြှားနှင့် ထပ်မံ ရိုးသာခြင်းကို အရေခြုံထားသော ဝံပုလွေများ နှင့် မရိုးသားသော သူများအား ဆက်လက်သုတ်သင်နေမည်မှာ မလွယ်ဧကန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒါတွေ အားလုံးကို ရပ်တန့်ဖို့ဆိုလျင် ခေတ်ဆိုသော မြှားတံအား ရိုက်ချိုးပစ်ပြီး လောကဆိုသော သတ္တဝါကြီးအား နောက်ပြန်လှည့်ခိုင်းလျင် ၂၂ ရာစုတွင် ကျွန်တော်တို့ ရိုးသားမှုများအား ပြန်လည်တွေ့ကောင်းတွေ့ရလိမ့်မည်။

ဒါကကျွန်တော်၏ယူဆချက်ပင်။ သင့်အနေနှင့် လက်မခံလျင်လည်းရသည်။ လက်ခံနိုင်သည်ဆိုလျင်တော့ ကျွန်တော်နှင့် ၂၂ ရာစုတွင် ရိုးသားမှုရှာဖွေမည့်ခရီးစဉ် အားလိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။

ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေ Enroll Now … လူဦးရေအကန့်အသတ်ရှိသည်။

4 comments:

Arkar Kyaw said...: ကိုလိန္... ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ ဘယ္လိုနမ္းလဲဟင္။ ကၽြန္ေတာ္ နမ္းမရလို႔... :P; January 23, 2010 at 11:06 PM
Anonymous said...: Nice Post ... !

ေဆာင္းႏွင္းရြက္; January 24, 2010 at 12:57 AM
Htet Htet said...: Great article with things to think about.

It will not be easy to look for honesty, though .; January 24, 2010 at 2:44 PM
ကဗ်ာ said...: ဖတ္ေတာ့ဖတ္သြားတယ္ . . . ဒါေပမယ့္ နားမလည္ဘူး . . . း)); January 25, 2010 at 10:51 AM

The Man I Once Was

Saturday, January 23, 2010

~ ကျွန်တော် နှင့် ရိုးသားမှု အဆုံးတွင် ~

4 comments:

My blog Hit Counter